บทที่ 473 มีแต่ลุงที่เห็นฉันเป็นเด็ก

สาวใหญ่สาวน้อยที่ยังโสดในงานต่างพากันแย่งดอกไม้

เพราะเพื่อนสนิทอย่างถานซูจิ้งกับน่าน่าต่างแต่งงานมีลูกแล้ว เรื่องโยนดอกไม้สำหรับเซิ่งอันหรานไม่มีความลำเอียงใดๆ หันหลังโยนไปด้านหลังก็จบ

ด้านหลังกลับเข้ามาเหมือนผึ้ง ไม่รู้ว่าใครเหยียบกระโปรงใคร และไม่รู้ว่าใครผลักใคร พวกนักข่าวเห็นพวกผู้หญิงที่ล้มระเนนระนาดลงบนพื้น ก็หัวเราะลั่นทันที ปรบมือกันครึกครื้นสุดๆ

"เอ๊ะ? ดอกไม้ล่ะ?"มีคนถาม

เซิ่งอันหรานหมุนตัวกลับมา กลุ่มคนค่อยๆ แยกออกเห็นร่างหนึ่งที่คุ้นเคย เคี้ยวหมากฝรั่งไปพลาง ทำหน้ามึนงงไปพลาง

"ใครโยนให้ฉันกัน?" กู้อันสวมชุดเดรสสีชมพูยาวถึงเข่า กอดดอกไม้สีขาว มองพวกพี่ๆ ป้าๆ ที่ล้มกันเป็นก้อนอยู่ตรงหน้าอย่างตะลึง สีหน้านิ่ง

กู้อันดูเป็นผู้ใหญ่ และชอบแต่งหน้าไปทางยุโรป ดังนั้นดูแล้วอายุไม่เด็ก แขกในงานรู้เพียงเธอเป็นลูกเลี้ยงของเซิ่งอันหราน กลับไม่รู้ว่าเธออายุเท่าไหร่ นิ่งอึ้งไปทันที

นี่เป็นแม่แต่งงานโยนดอกไม้ให้ลูกสาว? บ้าบอเกินไปมั้ง

"พวกคุณโยนใหม่อีกครั้งดีไหม?"

กู้อันเคี้ยวหมากฝรั่งอยู่ ยื่นดอกไม้ในมือให้คุณป้าคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดอย่างไม่ใส่ใจ "ฉันยังไม่ถึงวัยแต่งงานตามที่กฎหมายกำหนดไว้ เอาไปก็ไม่มีประโยชน์"

ทุกคนถึงตื่นตระหนกขึ้น คุณป้าคนที่อยู่ใกล้ที่สุดแย่งดอกไม้มา

"ฉันแย่งได้แล้ว ฉันแย่งได้แล้ว"

ทุกคนเริ่มยิ้มแล้วแย่งกันขึ้นอีกครั้ง "ไม่นับๆ ให้เจ้าสาวโยนใหม่อีกครั้ง"

คนเคลื่อนไปตรงกลาง กู้อันถูกชนจนส่ายไปมา โชคดีที่ด้านหลังมีมือคู่หนึ่งยื่นมาพยุงเธอไว้

"ขอบคุณค่ะ"

เธอยืนมั่นคงแล้ว ตอนเงยหน้าขอบคุณ รอยยิ้มในตาหายไปในทันที"กู้......ลุงกู้"

กู้เจ๋อสวมชุดสูทสีน้ำตาล ติดหูกระต่ายสีเขียวอย่างประณีต ใต้กรอบแว่นสีทอง ดวงตาลึกซึ้งคู่หนึ่ง กำลังมองเธอ

"ใครเลือกรองเท้าส้นสูงให้เธอ? เท้าเธอไม่เหมาะจะใส่รองเท้าแบบนี้"

เด็กกู้อันเดิมที่ไม่กลัวใครหน้าไหนยืนตัวก้มหน้าทันที หมากฝรั่งก็ไม่กล้าเคี้ยว พูดอย่างลังเล "ป้าจิ้งเลือก"

"ไปเถอะ ไปเปลี่ยนรองเท้า ยังใส่ต่อไปเท้าเธอจะเสียดสีจนถลอกแล้ว"

"ฉันไม่เป็นไร ลุงกู้ งานแต่งยังไม่จบเลย"

"ส่วนหลังไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ ทำไม? เธอคิดจะแย่งดอกไม้อีกรอบ? ผู้หญิงที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะแย่งดอกไม้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร"

พูดถึงตรงนี้ จู่ๆ กู้อันเงยหน้าขึ้นมา พูดจริงจัง "ลุงกู้ ฉันบรรลุนิติภาวะแล้ว คืนนี้ก็เป็นวันเกิดครบ18ปีของฉัน เป็นผู้ใหญ่คนหนึ่งแล้ว"

เธอผ่านวันเกิดวันนี้ บังเอิญชนกับงานแต่งพอดี ดังนั้นเธอไม่คาดหวังว่าใครจะจำได้

เธอเตี้ยกว่ากู้เจ๋อครึ่งหัว แม้สวมรองเท้าส้นสูงก็ต้องเงยหน้ามองเขา ตอนพูดจบจู่ๆ ก็รู้สึกน้อยใจ ตัวเองไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้แท้ๆ แต่ไม่รู้ทำไม เห็นกู้เจ๋อก็รู้สึกน้อยใจมาก

"ฉันรู้"กู้เจ๋อยื่นมือให้เธอ ฝ่ามือใหญ่สะอาดมาก มีความอบอุ่นอย่างผู้ชายที่โตแล้ว "ดังนั้นฉันซื้อของขวัญมาให้เธอ ยังไม่ไปอีกเหรอ?"

"จริงเหรอ? ลุงไม่ได้โกหกฉัน?"

"ไม่ได้โกหกเธอ ฉันเคยโกหกเธอตอนไหน?"

กู้อันได้ยินก็ยิ้มขึ้นทันที

เริ่มตั้งแต่วันที่รู้จักผู้ชายตรงหน้า เขาไม่เคยหลอกตัวเองจริงๆ ไม่ว่าจะสัญญาอะไรไว้ เขาเคยลืม