บทที่472 เมื่อก่อนคุณไม่ได้น่ารักอย่างนี้

ตอนได้ยินคำนี้ ทุกคนบนโต๊ะต่างนิ่งอึ้งไป

เซิ่งอันหรานหยิบทะเบียนสมรสสองใบออกมาเหมือนเล่นกล ใบหน้ายิ้มอย่างอ่อนโยน

"หลังหนานเฉิงออกโรงพยาบาลวันที่สองพวกเราก็ไปจดทะเบียนสมรสแล้ว ตอนนี้พวกเราเป็นสามีภรรยาถูกต้องตามกฎหมาย พวกนายไม่ต้องเร่ง"

คนทั้งโต๊ะเหมือนดูนิทรรศการเวียนกันดูทะเบียนสมรสสองใบนั้น หลังเวียนกันดูจนครบ ถานซูจิ้งถอนหายใจโล่งอก พูดอย่างโล่งใจ

"เยี่ยมมาก วนเวียนกันหลายปีขนาดนี้ ในที่สุดงานแต่งนี้ก็ได้แต่งเสียที ไม่ต้องให้พวกเรากังวลใจแล้ว"

เกาจ้านคล้อยตาม "แน่นอน ต่อไปเมียผมก็ไม่ต้องปิดเรื่องอันหรานอะไรกับผมแล้ว"

"ดังนั้นเรื่องเร่งงานแต่ง น่าจะไม่ต้องถึงมือพวกเธอแล้ว" เซิ่งอันหรานมองไปทางกู้เทียนเอินกับเยี่ยจือทั้งสองอย่างลึกซึ้ง

กู้เทียนเอินกับเยี่ยจือทั้งสองคนสบตากัน "พวกเราสองคนกำลังขุดหลุมให้ตัวเอง?"

——

แม้เซิ่งอันหรานรู้สึกจดทะเบียนสมรสก็พอแล้ว แต่หลังจากคุณท่านตระกูลอวี้รู้เรื่องนี้ จะจัดงานแต่งให้ได้ และทิ้งคำพูดว่าไม่ต้องให้เซิ่งอันหรานกับอวี้หนานเฉิงสองคนเป็นกังวล เขาจะจัดคนให้ทำอย่างเหมาะสม ขอแค่เซิ่งอันหรานกับอวี้หนานเฉิงเข้าร่วมงานแต่งก็พอ

"ตั้งแต่ต้นจนจบพวกเธอไม่ต้องเป็นห่วง พ่อบ้านโจวจะจัดทุกอย่างให้เรียบร้อย"

ท่านอวี้เป็นคนชอบกิจกรรมสุขสันต์ มีชีวิตชีวากว่าเมื่อก่อนมาก

ใช้โอกาสนี้ เซิ่งอันหรานกับคนตระกูลอวี้สื่อสารกันทางสายตา "คุณปู่ เรื่องแต่งงานของเรา หลักๆ ยังขึ้นอยู่กับปู่"

"ฉันทำไม?"

"เรื่องผ่าตัดของปู่ คิดดีแล้วรึยัง?"

ชายชราได้ยินก็นิ่งไป รอยยิ้มบนหน้าหายไปเล็กน้อย

"คุณปู่ ฉันได้คุยกับคุณหมอหลักที่รักษาปู่แล้ว ร่างกายของปู่จะผัดเวลาแบบนี้ไม่ได้ ควรผ่าตัดแล้ว"

ชายชราค่อยๆ ขมวดคิ้วขึ้น สีหน้าจริงจัง พักใหญ่ถึงเอ่ยปากว่า

"ฉันผ่าตัดก็ได้ แต่ต้องรอหลังงานแต่งพวกเธอ"

ทุกคนมองหน้ากัน

เซิ่งอันหรานกำลังจะเตือน ชายชราเงยหน้าทำมือห้ามคำพูดเธอ

"ฉันรู้การผ่าตัดมีความเสี่ยง พูดกับฉันว่าความเสี่ยงไม่มากอะไร มีความเป็นไปได้ ฉันไม่อยาก ก่อนฉันตายไม่ได้เห็นงานแต่งของหนานเฉิง อันหราน เธอกับหนานเฉิงหลายปีนี้ ฉันดูยังรู้สึกเหนื่อยแล้ว กลัวจะเกิดปัญหาอะไรจริงๆ พวกเธอหากแต่งงานแล้ว ฉันก็วางใจแล้ว ผ่าตัดหากไม่สำเร็จ ฉันก็หลับอย่างสบายใจ หากสำเร็จ เวลาที่เหลือก็ถือเป็นกำไรของฉัน"

คำพูดนี้ของชายชรา พูดจนเด็กรุ่นหลังในห้องหลายคนเบ้าตาแดงไป

"คุณปู่ ฉันรับปากปู่"

เซิ่งอันหรานเช็ดน้ำตา เสียงสะอึกสะอื้น

อวี้หนานเฉิงข้างๆ เห็น ดึงเธอมากอด แม้เรื่องที่จำได้ในอดีตมีน้อยมาก แต่เห็นท่าทางเธอแบบนี้ก็ปวดใจมาก

เพราะการผ่าตัดของคุณท่านล่าช้าไม่ได้ ดังนั้นเรื่องงานแต่งต้องเริ่มเตรียมอย่างเต็มที่

ปกติหากเซิ่งอันหรานทำงาน โรงพยาบาลยุ่งตลอดเวลา แทบไม่มีเวลาอะไรให้หยุดพัก ดังนั้นเรื่องเตรียมงานแต่ง ทั้งหมดแทบตกอยู่ที่อวี้หนานเฉิง

เซิ่งอันหรานบอกเธอไม่มีเวลาไปลองชุดแต่งงาน อวี้หนานเฉิงกลับรับดีไซเนอร์ชุดแต่งงานไปถึงในห้องทำงานที่โรงพยาบาล ใช้สิบนาทีในเวลากินข้าวเที่ยงวัดตัวและเลือกแบบให้เธอ พยาบาลสาวๆ ในห้องทำงานโรงพยาบาลเห็นต่างหน้าแดงใจเต้นอิจฉาสุดๆ

ไม่ว่าจะตอนเช้าหรือดึกแค่ไหน เข้างานเลิกงานแม้มีอุปสรรคลมฝน อวี้หนานเฉิงก็มารับที่หน้าประตูโรงพยาบาลอย่างตรงเวลา

ตอนเช้าตรู่ฝนตกหนัก เซิ่งอันหรานเปลี่ยนกะชั่วคราว ออกกะดึกมา เห็นรถของอวี้หนานเฉิงยังจอดอยู่หน้าประตู เปิดประตูรถอย่างแปลกใจ เห็นผู้ชายในรถหลับไปแล้ว

"พระเจ้าช่วย ทำไมคุณยังอยู่ที่นี่?"

อวี้หนานเฉิงลืมตาขึ้น ยังง่วงอยู่เล็กน้อย "เลิกงานแล้ว?"

"ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอ? ฉันเข้ากะดึกชั่วคราว ทำงานจนคนตอนเช้ามาเปลี่ยนกะถึงกลับได้ คุณอยู่นี่ทั้งคืนเหรอ?"

"ไม่เป็นไร คุณขึ้นรถเถอะ"อวี้หนานเฉิงปรับที่นั่ง หาวหนึ่งที "ผมกลัวตอนเช้าคุณเลิกงานจะหมดแรง ขับรถอันตรายเกินไป"

เซิ่งอันหรานจับหน้าผากอย่างจนใจ "ฉันละยอมคุณเลย ตอนเช้าคุณต้องเข้าประชุมไม่ใช่เหรอ?"

"อืม ส่งคุณกลับบ้านไปพักผ่อน แล้วผมก็ไปบริษัท"

เซิ่งอันหรานนั่งบนที่นั่งข้างคนขับ อบอุ่นและซาบซึ้งอยู่ในใจ