ตอนที่ 485
บทที่ 486 ล้วนไม่ใช่บังเอิญ
October 22, 2026
ก่อนจะแจ้งตำรวจ เซิ่งอันหรานส่งข้อมูลวิดีโอไปให้เทียนเอินก่อนพร้อมกับข้อมูลเกี่ยวกับอุบัติเหตุของจินน่าก่อนหน้านี้
เธอรู้สึกไม่ปลอดภัย เรื่องที่เกิดขึ้นช่วงนี้มีลับลมคมในและหลายครั้ง เธอไม่สามารถโน้มน้าวใจตัวเองด้วยคำว่าบังเอิญ
ผู้หญิงแปลกหน้าผลักจินน่าลงไปข้างล่าง
ชายแปลกหน้าถอดเครื่องช่วยหายใจของคุณปู่
ยังมีเรื่องวันนั้นที่เกิดขึ้นที่ชิงเหมิง ถึงแม้ว่าไม่มีคนเอ่ยถึงอย่างละเอียด แต่วันนั้นผู้หญิงเลวโฉดชั่วคนนั้นดูเหมือนจะตามเธอไป แทบจะต้องการชีวิตของเธอ
นึกถึงเรื่องทุกอย่าง ในสมองเซิ่งอันหรานก็ขยายตัว เธอรู้สึกได้ว่ายังมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีก
กู้อันถือบะหมี่หนึ่งถ้วยออกมาจากห้องน้ำชา วางตรงหน้าโต๊ะทำงานของเซิ่งอันหราน
“คุณไม่สามารถเพราะเรื่องนี้ไม่เสร็จก็นอนในห้องทำงานทุกวันเถอะ เรื่องที่โรงพยาบาลก็เยอะมากแล้ว คุณบางครั้งยังต้องเข้าเวร แบบนี้ร่างกายจะพังทลาย”
เซิ่งอันหรานเปิดฝาบะหมี่ กลิ่นหอมฟุ้งกระจาย เธออดไม่ไหวที่จะกินคำโต ในขณะที่กินก็ค้นหาข้อมูล
กู้อันเห็นเซิ่งอันหรานไม่สนใจ ขมวดคิ้วแน่นขึ้น ใบหน้าเผยหน้าตาโศกเศร้า
“หรือว่าคุณลาออกจากหมอเถอะ——”
“ไม่ได้”
เซิ่งอันหรานปฏิเสธ เธอใช้ความพยายามอย่างมากกับสถานที่ฝึกงานแห่งนี้ กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ยากมาก ของแลกเปลี่ยนจากการยอมแพ้นั้นสูงเกินไป และเธอไม่คิดว่าเรื่องราวจะมาถึงจุดนี้ได้
“ฉันมีอีกหนึ่งวิธี”
“วิธีอะไร?”
กู้อันนั่งตรงข้ามเซิ่งอันหราน มือเท้าคาง สีหน้าท่าทางง่วงหาวนอน เซิ่งอันหรานกินบะหมี่คำสุดท้าย ก็เข้าไปใกล้ทันที
“เธอมาช่วยฉันที่ชิงเหมิง”
“อะไรนะ?”
ท่าทางง่วงหาวนอนของกู้อันก็มีสติขึ้นมา
——
หลังจากนั้นไม่กี่วัน กู้อันถือข้อมูลมาหาเซิ่งอันหรานที่บ้านเก่าตระกูลอวี้
“นี่คือข้อมูลเบื้องต้นของพนักงานที่ถูกไล่ออกกว่าสิบคนซึ่งฉันขอให้หวังหรุ่ยค้นหาออกมา คุณดู”
เซิ่งอันหรานได้ยิน เงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ นำข้อมูลนั้นดูหมดแล้ว สีก็หน้าเย็นชา
“ส่วนมากจะเป็นคนต่างจังหวัด พวกเขาทั้งหมดได้รับการว่าจ้างภายในหนึ่งเดือน”
เซิ่งอันหรานเร็วมากก็พบปัญหาแล้ว กู้อันพยักหน้าเห็นด้วย
“คนงานส่วนใหญ่ในโรงงานผลิตเสื้อผ้าควรเป็นคนในพื้นที่ ผู้หญิงของจังหวัดใกล้เคียงส่วนใหญ่ อย่างน้อยพวกเธอสามารถรับประกันได้ว่าสามารถกลับไปดูแลครอบครัวในช่วงวันหยุดประจำสัปดาห์ได้ ฉันยังตรวจสอบบันทึกของคนงานที่ชิงเหมิงเคยจ้างมาก่อน เดือนนี้รับสมัครคนต่างจังหวัดมากกว่าหลายปีที่ผ่าน”
สีหน้าของเซิ่งอันหรานค่อยๆมืดครึ้ม
“ใครเป็นผู้รับผิดชอบการรับสมัคร?”
“เฉินจง พนักงานเก่าของบริษัท ฉันถามพี่จินน่าแล้ว เฉินจงคนนี้ยังเป็นคุณที่เห็นด้วยที่ให้เขาเข้ามา เวลานั้นเขาเพิ่งจะตกงาน ยังมีแม่ป่วยนอนติดเตียง คุณเห็นเขาจัดการเรื่องคล่องแคล่วและซื่อสัตย์ก็เก็บเขาไว้”
เซิ่งอันหรานเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ เรื่องปีนั้นไม่มีความทรงจำมากมาย แต่ในเมื่อเป็นพนักงานเก่า เธอมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีในใจ
“งั้นเขาอยู่ไหนล่ะ?”
กู้อันเม้มปาก