บทที่ 487 เลือดล้างด้วยเลือด

ระหว่างทางที่ลงชั้นล่าง หวังหรุ่ยแจ้งเรื่องสถานการณ์และงานหนึ่งรอบ

"พนักงานหลายสิบคนที่ถูกไล่ออกก่อนหน้านี้ ตอนนี้พาคนกลุ่มหนึ่งกำลังก่อกวนอยู่ชั้นล่าง พวกเขาชูป้ายยาวตะโกนว่าชิงเหมิงเราไร้มโนธรรม เก็งกำไรในทางมิชอบ เห็นชีวิตคนเป็นของเล่น……"

อาคารชิงเหมิงตอนนี้กำลังถูกคนกลุ่มหนึ่งที่ไม่รู้แน่ชัดโอบล้อมอยู่ ในมือพวกเขาชูป้ายไม้ ชูป้ายยาว มีคนพันผ้าโพกหัว เขียนสี่คำสีแดงตัวใหญ่—— เลือดล้างด้วยเลือด

ตอนเซิ่งอันหรานรีบมาถึงชั้นล่าง เห็นกู้อันกำลังพยายามทำทุกอย่างให้เงียบสงบ ร่างผอมบางของเธอในกลุ่มคนร้อนรนดูอ่อนแอเป็นพิเศษ พยายามพูดเสียงดัง แต่คำพูดทั้งหมดก็ถูกเสียงตะโกนโวยวายรอบๆ กลืนหายไป

"กู้อัน"

เซิ่งอันหรานตะโกนเรียก เรียกกู้อันที่จะเดินหน้าต่อให้กลับมา ก่อนกู้อันจะถอยมาถึงด้านหลังตัวเธอ เธอก็เข้าใจสถานการณ์คราวๆ แล้ว

"ชิงเหมิงไร้มโนธรรม เห็นชีวิตคนเป็นผักปลา"

"ใจดำไร้มโนธรรม เก็งกำไรในทางมิชอบ คืนสุขภาพให้เรา"

"ขยะสังคม ตัวหนอนจินหลิง เครื่องแต่งกายชิงเหมิง เลือดล้างด้วยเลือด"

คนกลุ่มหนึ่งชูป้ายยาวกับป้ายไม้เขียนคำพูดที่ไม่เหมือนกัน หัวหน้ายังมีผู้ชายวัยกลางคนจับโทรโข่งตะโกนเสียงดัง"เครื่องแต่งกายชิงเหมิง เลือดล้างด้วยเลือด"เขาตะโกนประโยคหนึ่ง คนสิบกว่าคนด้านหลังก็ตะโกนตามเขาหนึ่งประโยค หน้างานน่าดูที่สุด

หวังหรุ่ยหลบอยู่ด้านหลังกู้อัน เครียดกัดริมฝีปากจนแตกยังไม่รู้ตัว

เซิ่งอันหรานหยุดไปครู่หนึ่ง เห็นคนพวกนี้เหมือนไม่คิดจะหยุด เดินไปถึงด้านหน้าชายกลางคนที่เป็นหัวหน้าคนนั้น แย่งโทรโข่งในมือเขามา ตอนผู้ชายยังไม่ทันได้สติก็กลับมายืนที่เดิมแล้ว

เซิ่งอันหรานยกโทรโข่งตะโกนว่า

"หากพวกคุณอยากมาแก้ปัญหา ก็ส่งคนหนึ่งที่เป็นตัวแทนออกมา"

พูดจบ เธอโยนโทรโข่งในมือออกไป หลังจากเสียงแสบหูในอากาศหนึ่งดังขึ้น โทรโข่งแตกกระจายบนพื้น

เสียงตะโกนโวยวาย ในที่สุดก็หยุดลง ตามด้วยคนในกลุ่มเริ่มมีเสียงถกเถียงดังออกมา หนึ่งในนั้นมีผู้ชายคนหนึ่งสวมเสื้อแขนสั้นสีฟ้ายืนอยู่กลางกลุ่มคน หน้าตาเขาดูหยาบกร้าน ผิวดำ ไม่สูงแต่แขนขาแข็งแรง หลังจากถกเถียงกันในเวลาสั้นๆ เขาเดินออกมาจากกลุ่มคน

"ผมมาคุยกับคุณ"

ผู้ชายถลึงตาด้วยความโกรธ ก้าวเท้าใหญ่มายืนตรงหน้าเซิ่งอันหราน เซิ่งอันหรานสำรวจเขาจากบนลงล่าง เอ่ยถามเขา

"คุณไม่ใช่คนท้องถิ่น?"

แม้จะเป็นแค่คำสั้นๆ ไม่กี่คำ เซิ่งอันหรานยังฟังออกจากที่อีกฝ่ายจงใจรักษาสำเนียง ไม่ใช่ภาษากลางแท้ๆ และไม่เหมือน

สำเนียงใกล้ๆ จินหลิง

เห็นชัดว่าผู้ชายเหมือนคิดไม่ถึง เซิ่งอันหรานจะถามอย่างนี้ นิ่งอึ้งไปทันที ไม่รู้ควรตอบยังไง แต่เซิ่งอันหรานได้คำตอบจากการลังเลสั้นๆ นั้นแล้ว

เธอยิ้มจางๆ เมินคำถามนี้ไป

"ฉันคิดว่าการปรากฏตัวของพวกคุณน่าจะเกี่ยวข้องกับการเลิกจ้างพนักงานช่วงก่อนของชิงเหมิง ดังนั้นคุณเป็นอดีตพนักงานของชิงเหมิงหรือเป็นคนในครอบครัวอดีตพนักงาน"

เดิมผู้ชายเตรียมคำพูดมาเป็นกองอยากจะเป็นผู้นำระหว่างการเจรจาต่อรองครั้งนี้ แต่คิดไม่ถึงว่าคำถามสั้นๆ สองคำถามที่มีความคิดชัดเจนของเซิ่งอันหราน บีบจนเขาพูดหลายคำไม่ออก ทำได้แต่นิ่งและนิ่ง ตอบกลับประโยคหนึ่ง "ผมเป็นสามีของ

ซ่งชิงเหลียน"

" ซ่งชิงเหลียน?"