บทที่ 492 เราดูแลเองดีไหม

ในโรงพยาบาล ขณะที่พยาบาลกำลังลงทะเบียน ซูฮวนวัย 5 ขวบยืนยันชื่อผู้ป่วยด้วยเสียงที่แข็งขัน

“หวาน ที่ตัวแรกแปลว่าชามที่ใช้ตะเกียบ หว่านตัวหลังแปลว่าชามข้าว"

ระหว่างคำว่า "หลวนหล่าว" กับ "หวานหว่าน" เธอใช้เวลาอธิบายกว่าครึ่งนาที แต่สุดท้ายเธอก็ตั้งใจแน่วแน่ที่จะใช้คำว่าหวานหว่าน เพราะเธอชอบชื่อนี้มากกว่า

หลังจากออกจากห้องผ่าตัด หวานหว่านที่ร่างกายอ่อนแอ สีหน้าซีดเผือดถูกเข็นไปยังห้องพักผู้ป่วยใน แพทย์อธิบายสถานการณ์ให้เซิ่งอันหรานซึ่งรออยู่ข้างนอกฟัง

“ไม่ใช่เป็นเพราะพิษ แต่เป็นอาการแพ้ช็อกโกแลต เราช่วยล้างช็อกโกแลตที่อยู่ในท้องของเขาออกจนหมดแล้ว แต่มีอีกอย่างที่ทำให้เรารู้สึกตกใจมาก—”

"เรื่องอะไรคะ ?"

คุณหมอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง การแสดงออกของเขาดูซับซ้อนเล็กน้อย

“ในท้องของเด็ก นอกจากช็อกโกแลตแล้ว ยังมีกองวัตถุแปลกปลอมมากมาย เช่น เศษพลาสติกและเศษผ้า นับได้ว่าเป็นความโชคดีของเด็ก มิฉะนั้นถ้าสิ่งเหล่านี้สะสมอยู่ในท้องเป็นเวลานาน ผลที่ตามมาอาจทำให้เราคาดไม่ถึง"

เซิ่งอันหรานขมวดคิ้วและมองไปยังเด็กที่มีริมฝีปากซีดขาว

“เขาเป็นแบบนี้ได้ยังไง ？”

“มันไม่ได้เป็นอันตรายถึงชีวิต แต่สถานการณ์ของเขายังต้องรอดูอาการไปก่อน อีกสักพักพยาบาลจะไปให้น้ำเกลือ ฉะนั้นสามวันนี้เขาจะไม่สามารถออกจากโรงพยาบาลได้ ”

เซิ่งอันหรานพยักหน้าและนั่งลงข้างๆหวานหว่าน เมื่อเห็นเช่นนั้นซูฮวนก็ปีนขึ้นไปบนตัวเธอ กอดคอของเธอแน่น และมองไปยังเด็กชายที่นอนอยู่บนเตียง

“หวานหว่านน่าจะถูกรับการอุปถัมภ์จากคุณลุงคุณป้าใจดีไปแล้ว หรือเขาจะแอบหนีออกมา”

ซูฮวนวิเคราะห์ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน เซิ่งอันหรานมองดูซูฮวน และรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดลึกๆ ที่แวบเข้ามาในดวงตาของเธอ

“ลูกหมายความว่าเขาถูกทำร้าย ก็เลยหนีออกมาอย่างงั้นหรือ?”

ซูฮวนตบเบาๆที่หน้าผากของเซิ่งอันหรานด้วยท่าทีที่ไม่เห็นด้วย

“หม่าม้า ในสมองของหม่าม้ามีแต่น้ำหรือเปล่า ？”

“ซูฮวน นี่ลูกหมายความว่าอย่างไร—”

เซิ่งอันหรานกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ

“คุณยายบอกว่าสถานสงเคราะห์อยู่ภายใต้การดูแลของเขตอำนาจศาลทั้งหมด และโดยพื้นฐานแล้วคงไม่มีสถานการณ์เช่นการทารุณกรรมเด็กอย่างที่หม่าม้าพูดหรอก นอกจากนี้ สถานสงเคราะห์ซื่อเหล่ยกำลังดำเนินการยกระดับตัวเอง พวกเขาพึ่งพา ชื่อเสียงของคำว่าความรักและความอดทน"

การแสดงออกที่ไม่พอใจของเซิ่งอันหรานค่อยๆบรรเทาลงด้วยการพูดคุยของซูฮวน เธอมองไปที่ลูกสาวของเธอด้วยสายตาที่คาดไม่ถึง "เสี่ยวฮวนฮวน ลูกรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร ？"

“ก็คุณยายเอาแต่พูดเรื่องนี้ทุกวันบนโต๊ะอาหาร ถ้าหม่าม้าไม่มีอะไรทำ หม่าม้าก็ลองไปอ่านข่าวเยอะๆนะ ”

“งั้นลูกคิดว่าหวานหว่านคนนั้นแอบหนีออกมาจากสถานสงเคราะห์ และมากินเศษพลาสติก เศษผ้าข้างทางด้านนอกอย่างนั้นเหรอ ？ ”

"หนูคิดว่าน่าจะใช่ "

ซูฮวนพยักหน้า

“ถ้าเป็นกรณีนี้ เราก็ต้องส่งเขากลับไป”

เซิ่งอันหรานกล่าวขึ้นพลางอุ้มซูฮวนลงจากตักของตัวเอง เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกและเริ่มกดค้นหาข้อมูลการติดต่อของสถานสงเคราะห์ซื่อเหล่ย แม้ว่าเธอจะสงสัยอุดมการณ์ของสถานสงเคราะห์แห่งนี้ แต่เธอก็ยังคิดไม่ออก ว่าสถานที่แห่งนี้ต้องการจะใช้ประโยชน์จากเด็กชายคนนี้ยังไง

" หาเจอแล้ว——"

เซิ่งอันหรานค้นหาข้อมูลการติดต่อของสถานสงเคราะห์ในอินเทอร์เน็ต

"ใครคือหวานหว่าน จะต้องเข้าน้ำเกลือแล้ว"

เสียงของพยาบาลก็ดังขึ้น ซูฮวนรีบยกมือเล็กๆ ของเธอขึ้นมา

“ตรงนี้ค่ะ พี่พยาบาล!”

พยาบาลเดินตามเสียงของซูฮวน ในขณะที่เซิ่งอันหรานกำลังนั่งรอคนรับสาย เธอเห็นพยาบาลใช้เข็มฉีดยาฉีดตัวยาลงไปในขวด จากนั้นก็ต่อท่อให้ยา ดึงฝาเข็มออก พยาบาลจับมือของหวานหว่าน และลังเลอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่จะตัดสินใจเคลื่อนที่ไปหาเส้นเลือดที่ข้อเท้าของเด็กชาย

ในขณะที่พยาบาลเลิกกางเกงของหวานหว่านขึ้น โทรศัพท์ในมือของเซิ่งอันหรานก็เชื่อมต่อติด

“สวัสดีค่ะ นี่คือสถานสงเคราะห์ซื่อเหล่ย มีอะไรให้ทางเราช่วยไหมคะ？”

"..."

เซิ่งอันหรานจ้องไปที่ข้อเท้าของหวานหว่านด้วยความว่างเปล่า ความเหน็บหนาวค่อยๆคืบคลานเข้าสู่ดวงตาของเธอ พร้อมกับเสียงร้องคำรามดังเข้ามาในหู เธอรู้สึกวิงเวียนศีรษะไปครู่หนึ่ง มือของเธอค่อยๆอ่อนแรงลง ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ตกลงบนพื้น