บทที่ 493 เขามาเพื่อถามทาง

บนถนนจินหัวย่านการค้าที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดของเมืองจินหลิง มีการเพิ่มขึ้นของคนหน้าใหม่บนถนนสายนี้ทุกวัน อย่างเงียบ ๆ

กู้อันกำลังมุ่งหน้าไปที่ชิงเหมิง เธอสวมสูทสีน้ำตาลอ่อนกับเสื้อชีฟองสีขาวและรองเท้าส้นสูงสีส้มอิฐ แขนเสื้อถูกม้วนขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นแขนที่เรียวยาวของเธอ ภาพลักษณ์ของเธอดูหรูหรามาก

เธอเดินจากถนนจินหัวไปตลอดทาง มีชายหนุ่มจำนวนไม่น้อยที่แอบมองเธอจากทางด้านหลัง และดวงตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยท่าทางที่คลุมเครือ

กู้อันในเวลา ดูมีออร่าคล้ายกับเซิ่งอันหราน ทั้งสงบนิ่งและดูเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งเอาการเอางาน

ในกระแสการจราจรที่คงที่บนถนน รถสีขาวค่อยๆแล่นมาเทียบกับขอบถนน และเคลื่อนเข้ามาหยุดทางด้านข้างของกู้อัน ใบหน้าอันหล่อเหลาและเย็นชายื่นออกมาจากหน้าต่าง

“ขึ้นรถสิ ฉันจะไปส่ง”

กู้อันไม่ได้ชายตาทางมองทางด้านข้างเลยแม้แต่น้อย เธอรีบเร่งฝีเท้าและเดินหนีออกห่างจากรถของกู้เจ๋อ กู้เจ๋อสตาร์ทเครื่องยนต์อีกครั้ง พร้อมกับขับไล่ตาม เขาทำแบบนี้ซ้ำๆอยู่หลายครั้ง สีหน้าของกู้เจ๋อดูเคร่งขรึมขึ้น สุดท้ายเขาก็หมดความอดทน กู้เจ๋อลงจากรถพร้อมกับเอาตัวเข้าไปขวางทางกู้อัน

"เรามาคุยกันเถอะ"

ขาของกู้เจ๋อกางออกเล็กน้อย กู้อันทำเป็นเฉยเมยและมองเขาเป็นเพียงแค่อากาศ เขาเอื้อมมือออกไปคว้าแขนของเธอ ฝ่ามือที่อบอุ่นของเขาส่งความร้อนไปยังแขนที่เย็นยะเยือกของเธอ กู้อันก้มหน้ามองดู มือของเขาที่จับแขนของเธอเอาไว้ และสะบัดตัวหลบทันที

"งั้นคุณก็พูดมาสิ"

เธอมองดูเขาอย่างเย็นชา กู้เจ๋อสังเกตได้ว่ากู้อันตัดผม ผมที่เคยยาวถึงเอวของเธอถูกตัดออก ตอนนี้ผมของเธอยาวถึงเพียงแค่ไหล่ มันทำให้เธอดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น

"หาที่คุยกันเถอะ"

"ฉันยังต้องไปทำงาน"

ดวงตาของกู้เจ๋อดูซับซ้อน สีหน้าที่เคร่งขรึมของเขาค่อยๆดูเหมือนมีความลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

“อีกสองวันฉันจะกลับไปที่แมนฮัตตัน เธอกลับไปกับฉันเถอะ”

เมื่อได้ยินกู้เจ๋อบอกว่ากำลังจะกลับไป กู้อันก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา แต่ดูเหมือนเธอจะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ การแสดงออกของเธอที่สั่นๆในตอนแรก ค่อยๆเย็นชาขึ้นมาอีกครั้ง

“ฉันจะไม่กลับไปกับคุณแล้ว พี่อันหรานต้องการฉันมากกว่าคุณ”

“เธอหมายถึงชิงเหมิงเหรอ ?”กู้เจ๋อไม่อยากเชื่อ“เรื่องของชิงเหมิงในคราวนี้ฉันได้ตรวจสอบรายละเอียดเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้สิ่งที่เธอควรทำคือกลับไปแมนฮัตตันกับฉันเพื่อเรียนต่อมหาวิทยาลัย ฉันได้ติดต่อมหาวิทยาลัยไว้ให้เธอแล้ว— "

"มหาวิทยาลัยยังไงซะมันก็ต้องเรียน แต่ไม่ใช่กลับไปที่แมนฮัตตัน"

กู้อันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และขัดจังหวะคำพูดถัดไปของกู้เจ๋อ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา แสงจากดวงอาทิตย์ที่ร้อนจัดก็ทำให้เธอเห็นเขาอย่างพร่ามัว

“ฉันได้รับการตอบรับเข้าเรียนจากมหาวิทยาลัยจินหลิงแล้ว ดังนั้นเรื่องการเรียนมหาวิทยาลัยของฉัน คุณไม่ต้องกังวล”

หัวใจของกู้เจ๋อสั่นไหวเล็กน้อย

เขารู้สึกแปลกๆราวกับมีอะไรบางอย่างผิดปกติที่เกิดขึ้นกับตัวเอง แต่ก็ไม่สามารถอธิบายได้ว่า ความรู้สึกเย็นวาบๆเข้ามาสู่หัวใจนี้มันหมายความว่าอย่างไร

"เธอ--"

เขาพยักหน้า อันที่จริงเขาแค่อยากจะบอกกับกู้อันว่าเธอโตแล้ว เธอมีสิทธิ์เลือกว่าจะกลับแมนฮัตตันหรือเรียนมหาวิทยาลัยไหนก็ได้ตามใจเธอ แต่เมื่อถึงเวลาเขากลับพูดคำเหล่านั้นไม่ออก พูดออกมาเบาๆเพียงแค่ว่า: "ถ้าหากเธอมีเวลาก็ กลับไปที่คฤหาสน์กับฉันหน่อย ฉันอยากฟังแผนการของเธอ"

ดวงตาของกู้อันค่อยๆกลายเป็นสีแดง แต่เธอก็พยายามทำหน้าให้สงบที่สุด

“ช่วงนี้ฉันงานยุ่งมาก ฉันไม่รบกวนคุณจะดีกว่า ”

“กู้อัน !”

ท่ามกลางการปะทะอารมณ์ระหว่างทั้งสอง จะต้องมีฝ่ายหนึ่งที่แพ้ก่อนเสมอ ดวงตาของกู้เจ๋อเต็มไปด้วยความโกรธ มือสองข้างของเขากำแน่นขึ้น

“จนกว่าการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมจะสิ้นสุดลง ฉันยังคงเป็นพ่อในนามของเธอ”