บทที่ 520 ถักเสื้อให้ฉันเหรอ

จนกระทั่งข้ามถนน หญิงสาวที่หวาดกลัวรับมือเด็กน้อยจากสือหมิงเฉียง ใบหน้าที่สง่างามเต็มไปด้วยคาบน้ำตาที่ยังไม่แห้งดี

เธอนั่งลงและกอดเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ไว้ในอ้อมแขน ดูท่าแล้วเธอแทบจะไม่เหลือเรี่ยวแรง จู่ๆ เสียงคร่ำครวญแผ่วเบาก็แทรกเข้ามาในหูของสือหมิงเฉียง เขาขมวดคิ้ว กำลังเตรียมจะเดินจากไป

การได้เห็นความเปราะบางของผู้หญิง มันเป็นจุดของเขาจนกระทั่งถึงตอนนี้

ขณะที่สือหมิงเฉียงกำลังก้าวเท้าออกไป มือเล็กๆอันบอบบางเกี่ยวนิ้วของเขาไว้ ความอบอุ่นเล็กๆถูกส่งผ่านเข้าสู่ร่างกายของเขา

เขาหันศีรษะกลับมา ใบหน้าเย็นชาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นเล็กน้อย เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ มองมาที่เขาด้วยดวงตาเบิกกว้าง โดยไม่เกรงกลัวต่อการเผชิญหน้ากับเขาแม้แต่น้อย มือเล็กๆ ของเธอจับที่นิ้วชี้ของเขาอย่างดื้อรั้น

"จะทำอะไร ?"

น้ำเสียงของเขาไม่เป็นมิตร

"ขอบคุณมากค่ะ คุณลุง"

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ยิ้ม และยื่นลูกบอลในมืออีกข้างให้กับเขา พร้อมกับพูดซ้ำว่า

“ขอบคุณค่ะคุณลุง หนูชื่อซ่งเสี่ยวเหม่ย”

แม่ของเด็กหญิงเพิ่งจะได้สติกลับคืนมา ใบหน้าของเธอยิ้มแย้มปะปนกับความรู้สึกผิด เธอปาดน้ำตาบนใบหน้า และหาอะไรบางอย่างจากกระเป๋า

สือหมิงเฉียงมองเธอด้วยสายตาเคร่งขรึม จากนั้นไม่นานเขาก็เห็นผู้หญิงคนนั้นหยิบเงินสดทั้งหมดออกมาจากกระเป๋า กำลังจะยัดมันลงในมือของเขา

“คุณอย่าเข้าใจผิดนะคะ คุณเป็นคนดี ฉันไม่รู้ว่าจะแสดงความขอบคุณที่ช่วยเสี่ยวเหม่ยอย่างไร นี่เป็นเพียงน้ำใจเล็กๆน้อยๆของฉัน”

ผู้หญิงคนนั้นสังเกตเห็นใบหน้าที่ไม่มีความสุขของสือหมิงเฉียง แม้เธอจะอธิบายเหตุผลได้อย่างไม่ต่อเนื่อง แต่มันทำให้เขารู้สึกตกใจมากจริงๆ เขาไม่สามารถซ่อนความตื่นตระหนกบนใบหน้าของตัวเองได้ เนื่องจากคำพูดของผู้หญิงคนนั้น - "คุณเป็นคนดี"

ไม่เคยมีใครพูดแบบนี้กับเขาเลย

เขาไม่ใช่คนดี มือของเขาเปื้อนเลือด เขาเป็นปีศาจ

"ไม่ต้องการ"

เขารีบซ่อนอารมณ์ซับซ้อนในดวงตา พูดออกมาเบา ๆ พร้อมกับหยิบลูกบอลจากมือของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ

"แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว"

“คุณลุง หนูมีเรื่องจะพูดกับคุณลุง!”

เด็กหญิงตัวน้อยเอียงศีรษะด้วยใบหน้าลึกลับ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แม้ว่าเขาจะไม่ได้รู้สึกสงสัย แต่เขาก็ยังเอ่ยปากถามเธอ

"เรื่องอะไร ?"

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ยื่นมือออกไปเกี่ยวนิ้วของเขา เขาย่อตัวลง และทันทีที่ลมหายใจอุ่นๆกระทบเข้าที่แก้ม ใบหน้าของเขาก็ร้อนขึ้นมาทันที

“คุณแม่บอกว่าเป็นผู้หญิงจะให้คนอื่นมาจูบง่ายๆไม่ได้ แต่แม่คงจะไม่ว่าอะไร ถ้าหนูจะจูบคุณลุง”

ใบหน้าของเด็กหญิงตัวน้อยดูสดใส ตรงกันข้ามกับความอับอายบนใบหน้าของแม่เด็ก เธอรีบดึงเด็กกลับเข้ามาในอ้อมแขนแล้วอธิบายด้วยรอยยิ้ม

“เธอไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร อย่าสนใจเธอเลยนะคะ —”

ในที่สุดใบหน้าของเขาก็มีรอยยิ้ม เขาค่อยๆยืดตัวขึ้น ลูบไปที่หัวของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ

"ลูกคุณน่ารักมาก "

จากนั้นเขาจึงเดินไปตามถนน ลมที่พัดมาดูเหมือนจะอุ่นขึ้น ไฟบนถนนเริ่มมีแสงสว่างขึ้นเล็กน้อย เขามองขึ้นไปบนอาคารสูงในตัวเมือง และบนท้องฟ้าเหนือศีรษะของตัวเอง มีดวงดาวที่ส่องสว่างเพียงแค่ไม่กี่ดวง

ในขณะนี้ ดูเหมือนว่าความคิดจะค่อยๆผุดขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วส่งข้อความไปหาคนคนเดียวที่มีความผูกพันและอาศัยอยู่ในตัวเมือง

“วันนี้เจอเด็กผู้หญิงบนถนน เธอน่ารักจริงๆ”

เขาสามารถจินตนาการถึงความตกใจในดวงตาของหลานจิงจิงเมื่อได้เห็นข้อความนี้ รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏขึ้นหลังจากที่เขาสงบสติอารมณ์ลง

“เลิกงานหรือยัง？ ฉันยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย”

เมื่อข้อความถูกตอบกลับ เขาแสยะยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า พร้อมยื่นมือออกไปเรียกแท็กซี่