บทที่519 พนักงานเสิร์ฟอาหารบนรถเข็น

“พี่กู้อัน ไปกินข้าวกันเถอะ หนูหิวแล้ว”

ทันทีที่เกาเสี่ยวเป่าขึ้นรถ ท้องของเขาก็ร้องดัง เขารู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถทนได้อีกต่อไป ก่อนที่เขาจะพูดอะไร ซูฮวนก็ชิงพูดขึ้นก่อน

"โอเค"

กู้อันเห็นด้วยและให้คนขับหาร้านอาหารใกล้เคียงที่เหมาะสำหรับเด็ก

ร้านอาหารมีคนไม่มาก ทันทีที่เข้าไปด้านใน เกาเสี่ยวเป่าเลือกที่นั่งอย่างรวดเร็ว ปีนขึ้นไปบนเก้าอี้ด้วยตัวเองและชี้นิ้วไปที่ที่นั่งข้างๆ แล้วตะโกนว่า "ฮวนฮวน รีบมาเร็วเข้า !"

ซูฮวนกระโดดตามไป แต่ไม่ได้นั่งในตำแหน่งที่เกาเสี่ยวเป่าคาดไว้

เธอดึงแขนหวานหว่านและนั่งลงตรงข้าม ดวงตาของเด็กน้อยเผยให้เห็นความผิดหวังเล็กน้อยในทันที แต่หลังจากที่พนักงานเสิร์ฟนำเมนูมาให้ ความผิดหวังก็หายไปเพราะความหิวโหย

“ว้าว ผมอยากกินไอศกรีมจัง”

กู้อันนั่งลงข้างเกาเสี่ยวเป่า พลิกดูเมนูอย่างตั้งใจขณะเตือนเขา

"ไอศกรีมเป็นของหวานหลังอาหาร เธอสามารถกินได้หลังอาหารเท่านั้น"

เมื่อสั่งอาหารเสร็จ ในขณะที่รออาหาร ซูฮวนและหวานหว่านก็เล่นกันและพูดบางประโยคที่กู้อันไม่เข้าใจ

“อาหารมาแล้ว ฮวนฮวน หวานหว่านถอดหน้ากากเร็วเข้า”

กู้อันชื่นชมพลังของเด็กน้อยเหล่านี้มาก เธอเหนื่อยตลอดทั้งบ่ายจนกระดูกของเธอกำลังจะแตก ตอนนี้เธอรู้สึกหิวมากจนสามารถกินช้างได้ทั้งตัว เธอมองดูจานอาหารอยู่ไกลๆ จู่ๆ ก็รู้สึกท้องไส้ปั่นป่วน

ซูฮวนกับหวานหว่านหยุดเล่นและถอดหน้ากากออกอย่างเชื่อฟัง และเก็บมันใส่ในกระเป๋านักเรียนเล็กๆ ของพวกเขา และหันไปมองไปทางรถเข็นอาหาร

จิตใจของเด็กชายเต้นระรัว และดวงตาของพวกเขาถูกดึงดูดโดยน่องไก่งและกุ้งบนรถเข็น ดังนั้นเขาจึงไม่สังเกตว่ารถเข็นอาหารนั้นหยุดที่พวกเขา แล้วทันใดนั้นพนักงานเสิร์ฟอาหารบนรถเข็นก็มีสีหน้าตกใจเล็กน้อย

“สั่งไอศกรีมให้พวกเราหรือยังครับ?”

เกาเสี่ยวเป่าพยายามอดทนและทั้งสามก็หันกลับมาที่โต๊ะอาหาร เด็กทั้งสามหันไปหากู้อันด้วยท่าทางที่อยากรู้อยากเห็น

“ฉันจะสั่งให้หลังมื้ออาหาร ใครกินมากที่สุด ฉันจะสั่งไซส์ใหญ่ให้เลย”

กู้อันกะพริบตาและมองดูเด็กสามคนที่แพ้พ่าย ดูเหมือนว่าเธอจะมีท่าทีที่ได้รับชัยชนะ

“คุณผู้หญิง อาหารเสิร์ฟเรียบร้อยแล้วครับ ทานให้อร่อยนะครับ”

กู้อันพยักหน้าให้พนักงานเสิร์ฟ จากนั้นเธอก็กำลังยุ่งกับการรวบรวมเด็กน้อยสามคนเพื่อกิน

ในห้องน้ำของร้านอาหารที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง สือหมิงเฉียงกำลังล้างมือบนอ่าง และเขามองไปที่กระจกบนผนังที่ดูซับซ้อนเล็กน้อย

หลังจากล้างมือและเช็ดทำความสะอาดแล้ว เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วดันกลับโดยมือๆหนึ่งอย่างกะทันหัน

“ห้ามเล่นมือถือระหว่างทำงาน อยากโดนหักเงินเดือนหรือไง?”

เขาเงยหน้าขึ้นมองคนที่กำลังเดินมา ใบหน้าของเขามีรอยยิ้ม เขาเอื้อมมือออกไปและตบแขนของอีกฝ่ายพร้อมกับพูดว่า "ขอบคุณ" เบาๆ

"ด้วยความยินดี"

อีกฝ่ายหนึ่งเอนกายพิงเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า หยิบบุหรี่หนึ่งซองและไฟแช็กออกจากกระเป๋าเสื้อ จุดบุหรี่และสูดลมหายใจเฮือกใหญ่แล้วโบกมือให้สือหมิงเฉียง

"เอาไหม?"

สือหมิงเฉียงตะลึง

"การสูบบุหรี่ในที่ทำงานเป็นบาปที่ร้ายแรงกว่าไม่ใช่หรือไง?"

เขาไม่ส่งเสียง สูดหายใจเฮือกใหญ่สองสามนาทีในครึ่งนาทีถัดไป จากนั้นวโยนลงในถังขยะข้างๆ เขา

“ช่วยไม่ได้ ฉันติดบุหรี่นี่นา”

เขาเหล่ตาและโบกมือเพื่อสลายกลิ่นควันที่หลงเหลืออยู่ในอากาศ เสียงสบายๆ ดังขึ้นในหูของสือหมิงเฉียง

“เกิดอะไรขึ้นเมื่อกี้ นายไม่ชอบผู้หญิงคนเมื่อกี้เหรอ? ทำไมถึงไม่ยอมเสิร์ฟอาหารให้เธอ ดูเหมือนว่าเธอจะอายุแค่ 18-19 เอง เธอจะชอบนายหรือไง?”

“นายก็ชอบนักศึกษามหาวิทยาลัยไม่ใช่หรือไง”

สือหมิงเฉียงก้าวออกไปโดยพูดไม่ออก