บทที่518 คุณลุง หนูอยากได้มิกกี้อันนั้น

กู้อันพาหวานหว่านไปที่รถ แจ้งที่อยู่ของร้านขนมและขอให้คนขับขับรถไปรับซูฮวน ประตูเปิดออกโดยไม่คาดคิดหลังจากไปถึงที่หมายและร่างสองร่างก็กระโดดเข้ามาจากด้านนอก

หวานหว่านมองไปที่เกาเสี่ยวเป่าซึ่งติดตามซูฮวนอย่างใกล้ชิดด้วยสายตาที่ระมัดระวัง

ในรถมีเบาะนั่งสำหรับเด็กเพียงสองที่นั่ง อันหนึ่งครอบครองโดยหวานหว่านและอีกที่นั่งหนึ่งอยู่ถัดไป

เด็กสองคนไม่รู้ว่าต้องทำอะไรสักพัก เกาเสี่ยวเป่ายินดีที่จะมอบที่นั่งนี้ให้กับซูฮวน

ดวงตาของหวานหว่านจับจ้องอยู่ที่ร่างของซูฮวน และมือข้างหนึ่งก็ปกป้องที่นั่งข้างๆ โดยไม่รู้ตัวเพราะกลัวว่า เกาเสี่ยวเป่าจะคว้ามันไป

กู้อันรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยและรีบลุกออกจากที่นั่งข้างคนขับและโบกมือให้ซูฮวน

“ฮวนฮวน นั่งตักฉันสิ ฉันไม่รู้ว่าเสี่ยวเป่าอยู่ด้วยก็เลยจึงไม่ได้เตรียมที่นั่งสำหรับเด็กเผื่อให้น่ะ”

ซูฮวนที่กำลังรู้สึกอึดอัดใจ เมื่อได้ยินคำพูดของกู้อัน เธอก็รีบลงจากรถและขึ้นไปนั่งตักกู้อันทันที

บรรยากาศในเบาะหลังของรถดูเคอะเขินไปชั่วขณะหนึ่ง

เด็กน้อยสองคนมองหน้ากัน และการแสดงออกที่ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าสีชมพูทั้งสอง หวานหว่านดึงมือกลับ หันศีรษะออกไปนอกหน้าต่างและแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เกาเสี่ยวเป่าเดินหน้าไปสองก้าว ก่อนจะถูกคนขับรถอุ้มขึ้นนั่งบนเบาะรถ และคาดเข็มขัดนิรภัยให้โดยไม่พูดอะไร

เกาเสี่ยวเป่าก้มหน้าลงและเล่นนิ้วมือของตัวเอง ฟังเสียงของเครื่องยนต์ เสียงหัวเราะของซูฮวนยังคงดังมาจากที่นั่งด้านหน้า ก่อนที่จะหันไปมองหวานหว่านที่นั่งอยู่ข้างๆ เขา ด้านท่าทางดื้อรั้น

หลังจากลงจากรถ ซูฮวนก็เดินตามกู้อันอย่างมีความสุขตามปกติ หลังจากนั้นหวานหว่านและเกาเสี่ยวเป่าก็เดินเคียงข้างกันด้วยก้าวเล็กๆ โดยไม่สนใจกันและกัน กู้อันสังเกตเห็นความสัมพันธ์ระหว่างเด็กน้อยทั้งสองดูกระอักกระอ่วน แต่เธอไม่ได้กังวลอะไร เมื่อเข้าไปในสนามเด็กเล่น เธอลากพวกเขาไปเล่นเครื่องเล่นปีนผากลางแจ้งก่อน

หลังจากใส่อุปกรณ์ทั้งหมดแล้ว เด็กน้อยทั้งสองก็มองหน้ากันและอดหัวเราะไม่ได้

กู้อันช่วยหวานหว่านและกู้เสี่ยวเป่าหาโค้ช เดิมทีต้องการเสนอให้แข่งขันกันเอง แต่ใครจะรู้ว่าในระหว่างการเตรียมการอุ่นเครื่อง เด็กอ้วนก็ผลักหวานหว่านให้เดินโซเซและล้มลงบนร่างของเกาเสี่ยวเป่า

เกาเสี่ยวเป่าโกรธทันทีและโบกมือสีชมพูของเขา เขากำลังจะสั่งสอนเจ้าเด็กอ้วน

“พวกนายรวมกันก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันอยู่ดี” เจ้าเด็กอ้วนพูด

“งั้นก็ลองแข่งกันสิ”

เกาเสี่ยวเป่าเลิกคิ้วเพื่อท้าทาย และท่าทางที่ดูถูกเหยียดหยามของเขาเป็นสิ่งที่เกาจ้านมีอย่างไม่ต้องสงสัย

หวานหว่านรู้สึกกลัวเล็กน้อยและซ่อนตัวอยู่ข้างหลังเกาเสี่ยวเป่า และดึงเข็มขัดหนังของเขา เขาคิดว่าเกาเสี่ยวเป่ากำลังจะต่อสู้กับเจ้าเด็กอ้วน และกำปั้นอีกข้างก็กำแน่นพร้อมที่จะลงมือ

เจ้าเด็กอ้วนก็เข้าใจผิดอย่างเห็นได้ชัด และเมื่อเขาเตรียมพร้อม เขาก็เห็นเกาเสี่ยวเป่าชี้ไปที่หน้าผาจำลองข้างๆ เขาด้วยสีหน้าที่สดใส

“งั้นเรามาแข่งกันว่าใครจะปีนขึ้นไปถึงด้านบนก่อนกัน ถ้าฉันชนะ นายต้องขอโทษเพื่อนฉันด้วย”

หวานหว่านอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

เจ้าเด็กอ้วนดูเหมือนจะตัวสูงกว่าเกาเสี่ยวเป่าและเขาก็เห็นด้วยอย่างมั่นใจเมื่อเผชิญกับความท้าทายดังกล่าว ก่อนที่กู้อันจะสามารถมองเห็นสถานการณ์ได้อย่างชัดเจน การต่อสู้ก็เริ่มขึ้น

นี่เป็นครั้งแรกที่เกาเสี่ยวเป่าเล่นปีนผาจำลอง เมื่อเขาเพิ่งปีนขึ้นไปสองก้าว แก้มของเขาก็แดงและหน้าผากของเขามีเหงื่อออก เขาเงยหน้าขึ้นมองหวานหว่าน กังวลว่าเขาอดไม่ได้ที่จะบ่นเกี่ยวกับความดื้อรั้นของเขา ไม่รู้ว่าเมื่อไรใบหน้าเล็กๆ ของเขาก็แดงเช่นกัน

เจ้าเด็กอ้วนไม่ได้ว่องไวนักแต่ความเร็วของเขาก็ยังดีกว่าเกาเสี่ยวเป่า เมื่อเกาเสี่ยวเป่าปีนขึ้นไปครึ่งทาง เขาก็ก้มลงและเหลือบมองลงไปโดยไม่ได้ตั้งใจ จากนั้นทั้งใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีขาวด้วยความตกใจ

“เด็กๆ ถ้ากลัวก็ลงมาพักก่อนได้นะ”

เมื่อเกาเสี่ยวเป่าได้ยินความคิดของโค้ชที่ติดตามเขา เขายังคงปีนขึ้นไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ในเวลานั้น เจ้าเด็กอ้วนก็หมดแรงอย่างเห็นได้ชัด ความเร็วของเขาลดลง และเขาต้องหยุดและหอบทุกครั้งที่ปีนขึ้นไป

หวานหว่านไม่สามารถช่วยปรบมือและเชียร์ได้ หัวใจดวงเล็กกำลังเต้นอย่างแรง ประหม่าจนไม่กล้าหายใจแรง

เจ้าเด็กอ้วนหล่นลงไปที่พื้น ต้องเริ่มต้นจากจุดเริ่มต้น แต่จิตใจของเขาพังทลายลงอย่างสมบูรณ์ เขาต้องล้มลงอีกครั้งทุก ๆ สองก้าวที่เขาปีน ทำได้เพียงดูเกาเสี่ยวเป่าเข้าใกล้เส้นชัยทีละน้อย

เมื่อลงมาจากจุดสูงสุด เกาเสี่ยวเป่าถอดหมวกนิรภัยออก ผมนุ่มฟูแต่เดิมของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อในเวลานี้ เขามุ่ยหน้าอย่างไม่พอใจ