บทที่ 522 ฉันจะอธิบายให้ตำรวจฟังเอง

ร่างกายของเกาหย่าเหวินสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ มือที่กำแน่นของเธอซีดและอ่อนแรง

ตอนนี้ ภายใต้หมวกสีดำเป็นใบหน้าที่ไม่สามารถฟื้นคืนสภาพได้หลังจากการผ่าตัดนับครั้งไม่ถ้วน ขอแค่เธอสัมผัสผิวที่ไม่เรียบนั้น ภาพมายาของการถูกไฟเผาก็ผุดขึ้นมาทำให้เธอทรมานจนไม่สามารถควบคุมได้

ในช่วงห้าปีที่ผ่านมาเธอมักถูกฝันร้ายปลุกให้ตื่นมาโดยตลอด ราวกับแมลงสาบที่เดินเหมือนซากศพมานานแล้ว

“เซิ่งอันหราน เซิ่งอันหราน ล้วนเป็นเธอ ！”

เธอถือว่าความผิดทั้งหมดเกิดจากเซิ่งอันหราน นับตั้งแต่ผู้หญิงคนนั้นปรากฏตัว เส้นทางชีวิตของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง และก็ตกไปสู่ขุมนรกที่มืดมนที่ไม่สามารถควบคุมได้

ตอนนี้แค่เอ่ยถึงชื่อนั้น เธอก็แทบเป็นบ้า

“ฉันไม่ต้องการชีวิตของเธอ ฉันต้องการให้เธอตายทั้งเป็น ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด ！” เกาหย่าเหวินทุบโต๊ะอย่างบ้าคลั่ง “ฉันต้องการให้เธอทรมานมากกว่าฉัน ！”

การกระทำที่ควบคุมไม่ได้นี้ไม่ได้ส่งกระทบมากนักกับสือหมิงเฉียง ด้วยใบหน้าที่เฉยเมยของเขา จึงได้พบกับสายตาที่น่ากลัวของเกาหย่าเหวิน

“ตราบใดที่เรื่องนี้เสร็จสิ้นลง มันก็เพียงพอแล้วสำหรับเธอที่จะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในคุก เรื่องนี้จะถูกเปิดเผยหรือไม่มันขึ้นอยู่กับคำพูดของคุณ”

ก่อนที่จะพูดจบเธอก็รู้สึกถึงแรงบีบที่รุนแรง เสียงของเกาหย่าเหวินหนักแน่นมาก ราวกับฟันกรามของเธอจะหัก

“ตอนนี้เงินไม่มีความหมายกับฉันแล้ว ขอแค่ข่าวแพร่ออกไปฉันจะจ่ายเงินให้ทันที”

หลังจากสงบสติอารมณ์ได้ครู่หนึ่ง เธอก็ปล่อยมือที่คว้าปลอกคอของซือหมิงเฉียงด้วยใบหน้าเย็นชา เธอยืดร่างกายของเธอให้ตรงและสวมหน้ากากอีกครั้ง ปรับปีกหมวกของเธอ และเสียงทื่อๆก็ดังขึ้นผ่านหน้ากาก

“แต่ถ้าตัวตนของฉันถูกเปิดเผย หลานจิงจิงก็เตรียมตัวตายได้เลย”

ขณะที่เธอพูดอย่างนั้น เธอเตะเก้าอี้ไปข้างหลัง และหลังจากเดินไม่กี่ก้าว เธอเปิดม่านหนาของร้านก๋วยเตี๋ยวและเดินออกไป

ดวงตาของซือหมิงเฉียงมืดสนิทหลังจากลดม่านประตูลงอีกครั้งเขาดื่มชาข้าวบาร์เลย์หนึ่งถ้วยแล้วจิบแล้วเดินออกจากโรงเก็บของ

เธอเรียกรถคันหนึ่ง แล้วเดินตามหลังรถ SUV ข้างหน้าอย่างใกล้ชิด ร่างบางเลี้ยวโค้งบนถนนท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก ก่อนที่มันจะขับเข้าสู่ถนนสายหลักโดยทันที และค่อยๆ เข้าสู่ใจกลางเมือง

ที่จอดรถใต้ดินของสนามกีฬาเมืองจินหลิงนั้นรถเกือบเต็มแล้วในตอนนี้ จากลิฟต์ใต้ดินของที่จอดรถไปยังชั้นสอง หอประชุมขนาดใหญ่ก็มีชีวิตชีวามากเช่นกัน เสียงไวโอลินที่ไพเราะแผ่ซ่านจากเสียงรอบข้างไปยังศูนย์กลาง ของหอประชุมทั้งหมดและเพลงหยุดช้า ๆ พื้นที่ทั้งหมดก็ก้องกังวานด้วยเสียงปรบมือยาวนาน

วันนี้เป็นการประชุมแลกเปลี่ยนระหว่างเมืองจินหลิงและสมาคมแลกเปลี่ยนของคณะกรรมการการศึกษาเซี่ยงไฮ้ มีการคัดเลือก สิบโครงการจากทุกโรงเรียนในเมือง การซ้อมเริ่มขึ้นเมื่อสองเดือนก่อนเพื่อแสดงรูปแบบการศึกษาของจินหลิงในวันนี้

เซิ่งเสี่ยวซิงสวมชุดกระโปรงสีน้ำเงินเข้ม เธอเพิ่งลงมาจากบนเวที ประตูด้านข้างทางด้านตะวันตกของหอประชุมถูกเปิดออกโดยมีช่องว่าง และมีร่างดำกระโจนออกมาจากช่องว่างนั้น ก้มลงนั่งเงียบๆ ที่มุมที่ไกลที่สุด

“เมื่อครู่คือการแสดงไวโอลินคอนแชร์โต้ที่แสดงโดยนักเรียนชั้นมันธยมศึกษาปีที่สอง ลำดับต่อไป——”

ขณะที่เสียงของผู้ประกาศดังก้องในอากาศ แสงอันชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นในดวงตาที่กดลงใต้หมวกแหลมที่มุมห้อง และรอยยิ้มที่มุมปากของเธอดูเหมือนจะหายไป และหลังจากนั้นไม่นาน ลมหนาวก็พัดเข้ามา หอประชุม และเธอที่นั่งอยู่ในห้องโถง คนที่นั่งอยู่ตรงประตูมองกลับไปอย่างไม่อดทน และก็เห็นร่างที่เดินออกมาเมื่อครู่นี้

เกาหย่าเหวินเดินไปตามบันไดไปที่โรงรถใต้ดิน รู้สึกดีอย่างอธิบายไม่ถูก เพราะเธอเพิ่งเห็นร่างของเซิ่งเสี่ยวซิง และเธอก็เดินลงบันไดไปอย่างรวดเร็วเล็กน้อย

โรงจอดรถใต้ดินส่งเสียงร้องเบาๆ ของหญิงสาว นิ้วมือของเธอเลื่อนไปตามร่างกายของรถ และในที่สุดก็หยุดที่หน้ารถโรงเรียนสีเหลือง

เธอจ้องไปที่ตัวอักษรใหญ่ “โรงเรียนมัธยมจินหลิง” บนตัวรถ และมุมริมฝีปากของเธอขดเป็นรอยยิ้มที่ชั่วร้าย

เธอหยิบมีดออกมาจากกระเป๋า มีเสียงดัง “เอี๊ยด” ใบมีดคมส่องประกายแปลก ๆ ในแสงไฟ เกาหย่าเหวินเข้าไปอยู่ใต้รถ ออกมาครู่ต่อมา ยกมีดในมือขึ้นมาและหัวเราะออกมาเบา ๆ

ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าทื่อๆก็ดังขึ้นข้างหลังเธอ บังคับให้เธอหันหลังกลับอย่างระมัดระวัง ทันเวลาที่จะพบกับการจ้องมองของสือหมิงเฉียง

“เพื่อที่จะแก้แค้นเซิ่งอันหราน คุณต้องเสี่ยงชีวิตคนจำนวนมากบนรถเหรอ ?”

ซือหมิงเฉียงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อหนังของเขา โดยยืนห่างจากเกาหย่าเหวินไปหนึ่งเมตร ดวงตาของเขาเรียบเฉย และเสียงของเขาก็เป็นปกติ