บทที่ 523 พวกคุณสมรู้ร่วมคิดกันใช่ไหม

ที่จินหลิงฝนตกต่อเนื่องเป็นเวลาสามวันและอากาศมีความชื้น เมื่อเซิ่งอันหรานตื่นขึ้นมาเธอได้ยินเสียงเคาะประตูหน้าต่าง เอื้อมมือออกไปเปิดผ้าม่านและขมวดคิ้วเล็กน้อย

ท้องฟ้ามืดมากจนทำให้คนไม่สามารถบอกเวลาได้ และความกังวลที่อธิบายไม่ได้ก็พัดผ่านหัวใจของเธอ

หลังจากแต่งตัวและเข้ามาในห้องอาหาร อวี้หนานเฉิงและอวี้จิ่นซีกำลังนั่งอ่านข่าวการเงินของวันนั้น เซิ่งเสี่ยวซิง สวมชุดนักเรียนและเดินลงมาจากชั้นบน เมื่อเห็นจานชามบนโต๊ะอาหารมีเกินมาหนึ่งชุด เธอก็อดไม่ได้ที่จะสงสัย

“คุณย่าเล็กกลับมาแล้วเหรอคะ ?”

ขณะที่พูดเธอก็มองไปทางห้องครัว และในขณะที่กำลังจะเดินไปก็ได้ยินเสียงอวี้หนานเฉิงพูดอย่างแผ่วเบาว่า

“เป็นเทียนเอิน”

เซิ่งอันหรานกำลังดื่มนม เธอเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยิน เธอก็มองไปในทิศทางของเสียง และเห็นว่าใบหน้าของอวี้หนานเฉิง จมอยู่ในหนังสือพิมพ์

“ได้ยินมาว่าครั้งนี้ไปที่ชายแดนเพื่อช่วยจับกุมกลุ่มองค์ประกอบข้ามพรมแดนที่ก่ออาชญากรรมทางข้อมูล เสร็จเร็วขนาดนี้เชียว ?”

“อืม กลับมาพักผ่อน”

อวี้หนานเฉิงพลิกหนังสือพิมพ์ด้วยสายตาที่ฟุ้งซ่าน และสิ่งที่ทำให้เซิ่งอันหรานประหลาดใจก็คือกู้เทียนเอินกลับมาครั้งนี้ไม่ได้บอกเธอก่อน แต่กลับบอกอวี้หนานเฉิงก่อน

เธอหยิบหนังสือพิมพ์จากคนโตและคนเล็กออกมาจากมือ

“ค่อยอ่านหลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ”

สองพ่อลูกมองตากัน สีหน้าเต็มไปด้วยความเขินอาย คนรับใช้รีบนำโจ๊กมาวางตรงหน้าพวกเขาสองคน เซิ่งเสี่ยวซิงเช็ดปากแล้วกลับขึ้นไปข้างบนอีกครั้ง

สักพักเธอก็หยิบกระเป๋านักเรียนลงมา

“วันนี้หนูเข้าเวร ให้คนขับรถไปส่งเถอะ ฉันไม่นั่งรถของพวกคุณแล้ว”

เมื่อกล่าวว่าเขารีบไปที่ทางเข้าเพื่อเปลี่ยนรองเท้าและคนใช้ก็รีบยื่นร่มให้เซิ่งเสี่ยวซิงกำลังจะหยิบมันขึ้นมา แต่ตาของอวี้หนานเฉิงกลับหันไปมองทางเข้าครู่หนึ่ง

เสียงที่อ่อนโยนและรีบร้อนดังขึ้นมาในอากาศเข้าสู่หูของเซิ่งเสี่ยวซิง

“ซิงซิงน้อย ช่วงนี้เธอไม่ต้องไปโรงเรียนแล้ว”

“อะไรนะคะ ?”

ร่มที่เธอเพิ่งหยิบออกมาหลุดออกจากมือแล้วกระแทกพื้น "ปัง" เซิ่งเสี่ยวซิงยืนอยู่ที่ประตูและมองไปที่อวี้หนานเฉิง ด้วยใบหน้าที่ไม่มีความสุขอย่างเห็นได้ชัด

“หนูบอกแล้วไงว่าหนูไม่อยากไปเซิ่งถัง”

หลังจากตามเซิ่งอันหรานกลับจากสถานีตำรวจเมื่อวานนี้ อวี้หนานเฉิงก็เสนอความคิดที่จะให้เซิ่งเสี่ยวซิง ออกจากโรงเรียนเพื่อไปที่เซิ่งถัง ความจำเป็นดังกล่าวทำให้เซิ่งเสี่ยวซิงเสียอารมณ์มากก่อนที่จะพูดถึงเรื่องนี้หลังจากสงบลง ไม่คิดเลยว่าเช้าวันนี้อวี้หนานเฉิงจะพูดขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

เธอโกรธจนจะออกไปข้างนอกอีกครั้ง เมื่อหันไปร่างเธอก็ชนเข้ากับคนคนหนึ่ง ลมหายใจที่ชื้นของสายฝนเข้ามาในจมูกของเธอ กู้เทียนเอินคว้าตัวเซิ่งเสี่ยวซิงที่กำลังเซจะล้มลง

“เป็นอะไรไปซิงซิงบน้อย รู้ว่าฉันจะกลับมาแต่ก็ไม่รอฉันเหรอ ?”

“คุณอาเทียนเอิน ?”

หลังจากหยุดลังเลครู่หนึ่ง ใบหน้าของเซิ่งเสี่ยวซิงก็ยิ้มออกมาอย่างเบ่งบาน

ไม่รอให้เธอได้ตอบสนอง กู้เทียนเอินวางมือข้างหนึ่งบนไหล่ของเธอ ชุดเครื่องแบบลายทหารที่หนานี้ เขาเดินตามเธอกลับไปที่โต๊ะอาหารด้วยกัน

“เครื่องบินเที่ยวสิบโมง ทำไมเธอถึงรีบร้อนที่จะไปแบบนี้ ?”

เครื่องแบบทหารส่วนใหญ่เปียกและรอยเท้าเปื้อนโคลนกระจายเต็มหน้าประตูห้องอาหาร กู้เทียนเอินเดินไปเติมโจ๊กลงในชามนั่งลงแล้วกินมัน

“คุณอาเทียนเอิน เครื่องบินอะไรคะ ?”

เซิ่งเสี่ยวซฺงนั่งลงอีกครั้งด้วยสีหน้างุนงง เมื่อฟังกู้เทียนเอินพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องเครื่องบินอย่างคลุมเครือ เธอก็ยิ่งงงมากขึ้นไปอีก

“เอ๊ะ เธอไม่รู้เหรอ ? พ่อเธอยังไม่ได้บอกเหรอ ?”

กู้เทียนเอินดูเหมือนจะหิวมากจริงๆ และเขากินข้าวต้มไปสองสามคำสองคำในถ้วยเดียว หลังจากกินเสร็จ เขาเหลือบมองอวี้หนานเฉิงอย่างไม่เกรงใจ เมื่อได้ยินดังนั้นอวี้หนานเฉิงก็วางถ้วยและตะเกียบลง แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า

“ฉันยังไม่มีเวลาจะได้พูดเลย”