บทที่ 528 จำลองการผ่าตัด

ศาสตราจารย์อัลเลนมองสังเกตเซิ่งอันหราน เธอสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้แสดงออกกระตือรือร้นเหมือนนักศึกษาชายคนนั้น ตรงกันข้ามทำให้ยากที่จะเชื่อว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงอายุสามสิบ

“ฉันเชื่อว่าเธอจะสามารถทำการคาดการณ์นี้ออกมาได้”

เขาถอดแว่นตาขอบเงินออก เสียงกรอบแว่นกระทบโต๊ะส่งผ่านไมโครโฟนไปยังลำโพง ดังก้องในห้องโถง

ฉวยโอกาสที่ศาสตราจารย์กำลังจัดการกับอารมณ์ หมอชายท่านนั้นก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ตาต่อตาฟันต่อฟันกับเซิ่งอันหราน

“ถ้าหากในขณะเดียวกันการผ่าตัดสองเตียง สามารถช่วยคนสองคนพร้อมกันได้ ถึงแม้จะเกิดเหตุสุดวิสัยอยู่ตรงกลาง นั่นก็ดีกว่าทิ้งผู้ป่วยอีกคนให้ตายอยู่ด้านข้างจริงไหม?”

ท่าทางของหมอชายไม่ค่อยเป็นมิตร เขามองออกว่าอารมณ์ของศาสตราจารย์ผันแปร อยากฉวยโอกาสนี้พนันดู ตัวเองถึงแม้ว่าจะอวดตน แบบนี้ตำแหน่งที่หนึ่งของการแข่งขันก็ต้องเป็นของเขา

เซิ่งอันหรานไม่คาดคิดว่าฝ่ายตรงข้ามจะแย่งพูดขึ้นมากะทันหัน เดิมทีไม่คิดจะให้ความเข้าใจ แต่มองเห็นผู้ชายมีสีหน้ามั่นใจในชัยชนะ ท่าทางผยอง เธออดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ตสีขาว สายตาเปิดเผยความเสียดสี

“ต้องการที่จะช่วยชีวิตหรือต้องการใช้โอกาสนี้เพื่อสร้างชื่อเสียงให้ตัวเอง?ก็เหมือนที่คุณกำลังตั้งใจโต้แย้งความคิดเห็นทางวิชาการของฉัน ยังอยากให้ฉันเป็นบันไดไปสู่ภาพลักษณ์ของตัวเอง?ขอโทษด้วย ฉันคิดว่าคุณเลือกวิชาผิดแล้ว อาชีพหมอไม่เหมาะกับนักเก็งกำไรอย่างคุณ”

เธอพูดอย่างเย็นชาและนั่งลง ไม่สนใจผู้ชายคนนั้นที่นานมาเพิ่งจะเข้าใจความหมายในคำพูดของเธอและกัดฟันแทบจะอยากฉีกเธอเป็นชิ้นๆ

ศาสตราจารย์อัลเลนค่อยๆได้สติกลับมาก็ใช้เสียงของเขาดึงบรรยากาศที่ตึงเครียดลง เขาสวมแว่นตาใหม่อีกครั้ง สายตาตกอยู่บนตัวเองเซิ่งอันหราน

“ผมอยากจะแบ่งปันกับการตัดสินในเวลานั้นของผม ผมเลือกผ่าตัดในเวลาเดียวกันทำการผ่าตัดสองเตียง”

คำพูดของเขาทำให้เสียงดังเกรียวกราวอีกครั้ง หมอชายเงยคางขึ้นเหมือนกำลังดูรายการอยู่ สิ่งที่ศาสตราจารย์อัลเลนพูดต่อมาก็เปลี่ยน

บรรยากาศในห้องโถงโดยไม่คาดคิด

“เด็กผู้หญิงตับได้รับบาดเจ็บ เลือดออกในช่องทรวงอกอย่างรุนแรง นี่อยู่ในความคาดเดาของผม แต่สถานการณ์ของแม่ท่านนั้นรุนแรงกว่าที่ผมคิด เศษแก้วจำนวนมากจากการระเบิดแทงเข้าไปในร่างกายของเธอ หยุดอยู่ห่างจากหลอดเลือดหัวใจไม่ไกล การหยิบเศษแก้วออกมาเป็นการทดสอบความสามารถและจิตใจมุ่งมั่นของหมอ——”

พูดมาถึงตรงนี้ มีการแสดงความเจ็บปวดและความสำนึกผิดที่ควบคุมไม่ได้บนใบหน้าของเขา

“เวลาที่ผมหยิบเศษแก้วออกมา สถานการณ์ของเด็กกำเริบขึ้นมากะทันหัน ตับมีเลือดไหลออกมาเยอะ ผู้ช่วยหมอที่อยู่ในเหตุการณ์มีความลุกลี้ลุกลน สุดท้ายผมก็ต้องเลือกรักษาชีวิตเด็กไว้ คุณแม่ท่านนั้นสุดท้ายก็ช่วยชีวิตไว้ไม่ได้”

นี้เป็นหัวข้อสนทนาที่เจ็บปวด โดยเฉพาะได้ยินคำพูดเหยียดหยามนั้นของเซิ่งอันหราน“ต้องการที่จะช่วยชีวิตหรือต้องการใช้โอกาสนี้เพื่อสร้างชื่อเสียงให้ตัวเอง?”

เขาต้องยอมรับ ถึงแม้เขาจะเรียนแลกเปลี่ยนสิ้นสุดและกลับประเทศ หัวใจของเขามีความคิดที่ทำให้กลัวสุดขีด

เขาอยากมีเกียรติกลับมา ถ้าหากการผ่าตัดประสบความสำเร็จ ก็คงจะมีชื่อเสียงมาก

แต่เขาล้มเหลว

ความรู้สึกผิดของความล้มเหลวที่พันแน่นในหัวใจของเขา ทรมานเขามาเกือบสองปี

ตอนนี้ฉันได้ยินว่าแพทย์หญิงอายุไม่ถึงสามสิบปีสามารถวิเคราะห์และตัดสินอย่างมีเหตุผลและครอบคลุมได้ในเวลาอันสั้น เขาต้องยอมรับว่าความเห็นแก่ตัวของตัวเองน่ากลัวแค่ไหนในตอนนั้น

“ถึงแม้แม่ท่านนั้นมีความเป็นไปได้น้อยมากที่จะช่วยชีวิตได้ แต่ก็ไม่ควรใช้วิธีนั้นจบชีวิต”

เขาเสียงโศกเศร้า คำพูดนี้การสำนึกความผิดของตัวเอง ถึงแม้ว่าจะพยายามควบคุมก็ยังมีสะอึกสะอื้น

หมอชายคนนั้นคาดคิดว่าสถานการณ์จะกลายเป็นแบบนี้ สีหน้าซีดขาว ก้มหน้าลงไม่พูดจา

หลังจากที่เงียบไม่พูดจา ศาสตราจารย์อัลเลนลุกขึ้นยืน

“เมื่อกี้เป็นแค่หัวข้อสนทนาพูดคุยสอบถาม ไม่เพียงพอที่จะกำหนดคะแนนสุดท้ายของพวกคุณได้ การแข่งขันจริงครั้งต่อไปคือจำลองการผ่าตัด”