บทที่ 529 อีกเดี๋ยวเจอกัน

"เย็บแผล"

เวลาค่อยๆ ผ่านไป การดำเนินการผ่าตัดของเซิ่งอันหรานมาถึงช่วงสุดท้าย การเย็บค่อนข้างชำนาญ เวลาเดียวกับที่เธอดึงเข็ม ก็กดเครื่องจับเวลาที่อยู่ด้านข้าง

พิธีกรรายงานอย่างทันท่วงที

"ตอนนี้ในสนามคนแรกที่ทำการผ่าตัดเสร็จคือผู้เข้าแข่งขันเบอร์เจ็ด คิดว่าผู้เข้าแข่งขันเบอร์เจ็ดก่อนนี้ก็สร้างความประทับใจให้ทุกท่านมาแล้ว แม้ในการดำเนินการไม่มีทริกเกอร์อุปกรณ์เตือนภัย แต่การผ่าตัดของเธอถือว่าสำเร็จไหม ยังต้องมีแพทย์ผู้เชี่ยวชาญของเรามาตัดสิน"

"ต่อไปเชิญผู้เข้าแข่งขันเบอร์เจ็ดไปพักผ่อนนอกสนาม อีกเดี๋ยวเราจะประกาศผลท้ายที่สุด"

ช่วงที่พูดคำนี้ พนักงานได้นำหุ่นจําลองมนุษย์ที่เซิ่งอันหรานทำเสร็จย้ายไปบนโต๊ะยาวสีขาวไม่ไกล ตามมาด้วยแพทย์วัยกลางคนสวมเสื้อคลุมสีขาว4คนเดินเข้าไปช้าๆ พวกเขาจะผ่าหุ่นจำลองใหม่อีกครั้ง ตรวจสอบสภาพโดยรวมของการผ่าตัดในช่องท้อง สุดท้ายถึงจะสรุปผลออกมา

เซิ่งอันหรานถอดชุดผ่าตัด ตอนเธอกำลังเตรียมออกจากสนาม มีผู้เข้าแข่งขันสองคนทำการผ่าตัดเสร็จตามมาติดๆ

บรรยากาศในสนามยิ่งคึกคักขึ้น ทุกคนถกเถียงกันไม่หยุด เซิ่งอันหรานไม่ได้ให้ความสำคัญผลสุดท้ายเท่าไหร่ เงยหน้ามองไปทางที่นั่งผู้ชม อย่างที่คิดเห็นกู้เทียนเอินกำลังโบกมือให้เธออยู่ไกลๆ

เธอยิ้มจางๆ เดินไปทางนั้น จู่ๆ ร่างสวมชุดขาวขวางทางเดินเธอไว้กะทันหัน เป็นแพทย์ชายคนเมื่อกี้ บนหน้าแสดงออกว่าจงใจอย่างชัดเจน

เขามองเซิ่งอันหรานจากบนลงล่าง เวลากับที่ยกมุมปากขึ้นยิ้มก็ยื่นมือขวาให้เธอ

"ผมชื่อกัวเชา โรงพยาบาลสอง"

"เซิ่งอันหราน โรงพยาบาลจินหลิง"

เซิ่งอันหรานจ้องฝ่ามือที่ใหญ่นั้น ยื่นมือจับเป็นมารยาทอย่างรวดเร็ว ต่อมาก็รีบเก็บมืออย่างรวดเร็ว

"ผมเห็นคุณทำท่าเหมือนมั่นใจ แต่พูดตามจริง คุณเป็นคนเดียวจริงๆ ที่ผมเห็นเป็นคู่แข่งขันที่สร้างแรงกดดันได้"

แม้คำพูดนี้จะเหมือนให้เกียรติเซิ่งอันหรานเต็มที่ แต่น้ำเสียงกลับดูถูกและทะนงตัวมาก ทำให้เซิ่งอันหรานกลั้นขำไม่อยู่

แต่ท่าทางยิ้มของเธอทำให้กัวเชาเข้าใจผิด บนใบหน้าชายคนนั้นซีดไปทันที

"ทำไมคุณไม่เชื่อผม? งั้นพวกเรามาแข่งกัน ดูว่าครั้งนี้ใครได้ที่หนึ่ง"

เซิ่งอันหรานรีบยกมือออกจากกระเป๋าเสื้อคลุมสีขาวแล้วโบกมือ

"ฉันไม่ได้อยากชนะขนาดนั้น และไม่มีนิสัยเรื่องอะไรก็เอามาแข่งกับคนอื่น การแข่งขันเล็กๆ เท่านั้น คุณไม่ต้องเอามาใส่ใจ"

กัวเชาทำหน้าเหลือเชื่อ ตอนเขาอยากจะพูด มือถือในกระเป๋าของเซิ่งอันหรานก็สั่นขึ้นกะทันหัน เขามองเธอหยิบมือถือออกมา สายตาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอ สีหน้าขรึมลงทันที

แล้วทำเหมือนเขาเป็นอากาศ เดินผ่านข้างตัวเขาไป เดินไปทางมุมที่เงียบหน่อย

ความรู้สึกที่ถูกเมินไม่ค่อยดีเท่าไหร่ โดยเฉพาะกับกัวเชาที่หยิ่งและทำตัวสูงส่งแล้ว

เซิ่งอันหรานที่เดินมาถึงด้านข้างกลับไม่สังเกตเห็น ความสนใจทั้งหมดของเธออยู่บนหน้าจอมือถือตรงหน้า

เธอคุ้นเคยหมายเลขที่แสดงนั้นมาก ก่อนหน้านี้โทรไปอยู่ในสถานะปิดเครื่องตลอด เธอคิดไม่ถึงว่าคนในสายนั้นจะติดต่อเธอเอง

ใช้แรงมหาศาลถึงทำให้ตัวเองสงบลงได้ หลังเซิ่งอันหรานเตรียมใจพร้อมแล้วกดปุ่มรับสาย

"สือหมิงเฉียง"

ไม่รออีกฝ่ายเอ่ยปาก เซิ่งอันหรานเรียกชื่อเขาออกมาก่อน สายนั้นเหมือนคิดไว้แล้ว เงียบอยู่ครู่หนึ่งถึงเอ่ยปากช้าๆ

"ดูท่าเธอคงสืบอะไรได้บ้างแล้ว"

สือหมิงเฉียงน้ำเสียงสงบ เขานิ่งและทำท่าเหมือนไม่แปลกใจสักนิด

"ไม่ถือว่ามาก"

เซิ่งอันหรานยอมรับ

"ไม่งั้นคงหมดโอกาสที่นายจะโทรมาหาฉันอีกแล้ว"

ในเสียงเกิดเสียง"แฉะ" เป็นสือหมิงเฉียงจุดบุหรี่ในมือ เขาสูดเข้าไปลึกๆ หลังจากควันบุหรี่โอบล้อม เสียงเข้มดังขึ้น

"ที่ฉันมีของที่เธออยากได้ 30นาทีให้หลังฉันไปถึงใต้ตึกบริษัทเธอ"