บทที่ 55 ฉันจะร้องไห้ได้ยังไง?

คำพูดนี้ของเซิ่งอันหรานทำให้คนสนใจ อยากเข้าเว็บไป่ตู้เพื่อไปค้นหา

และอวี้หนานเฉิงก็ไม่ใช่พวกเรื่องมาก พูดออกมาตรงๆ

“ทรัพย์สินของตระกูลเซิ่ง อันหรานไม่ได้สนใจ หากเพื่อเหตุนี้คุณถึงกับหาเรื่องละก็ ผมก็ไม่ถือสาที่จะเข้าไปคุยกับพ่ออันหรานด้วยตัวเอง ผมคิดว่าคุณเซิ่งเหล่าคงไม่รู้ว่าลูกสาวทำตัวโอหังอวดดี กำเริบเสิบสานอยู่ข้างนอกแบบนี้ รังแกน้องสาวที่ไร้เดียงสาแบบนี้”

มีอวี้หนานเฉิงอยู่ด้วย ความคิดเห็นของทุกคนเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา คนที่รู้ความจริงก่อนหน้านี้ก็เริ่มกล้าพูดขึ้น

“ฉันได้ยินมาว่า คุณท่านตระกูลเซิ่งกับภรรยาตอนนี้เป็นการแต่งรอบที่ 2 มีลูกสาวคนหนึ่งกับภรรยาคนก่อน น่าจะเป็นเธอนะ”

“เหมือนจะมีเรื่องแบบนี้อยู่ ดังนั้นเซิ่งอันเหยาถึงเป็นลูกนอกสมรสคนนั้น”

“เป็นแบบนั้นแน่ ๆ ภรรยาคนก่อนคนนั้นไม่เคยออกงาน ทุกคนเลยไม่รู้จัก แต่ก็เห็นคุณท่านตระกูลเซิ่งดูแลปกป้องลูกสาวคนนี้อย่างดี”

เซิ่งอันเหยาโกรธจนตัวสั่น สร้างภาพเป็นคุณหนูใหญ่ตัวจริงมาหลายปีอย่างยากลำบาก โดนทำลายไม่เหลือซาก แฟนหนุ่มที่ยืนข้างๆ เธอมาตลอด จู่ ๆ ก็หมุนตัวจากไป เธอกระทืบเท้าเรียก“ไป๋เฮ่า นายไปไหน?”รีบหมุนตัวตามไป

เซิ่งอันเหยาไปแล้ว เหลือเฉียวเจ๋อกับหลีเย่ว์ตัวเอกในงาน

พ่อแม่ของตระกูลเฉียวทราบข่าวก็รีบมา ตอนเห็นเซิ่งอันหรานก็อึ้งไป แต่เพราะผ่านเหตุการณ์มาเยอะ หลังจากที่ได้สติก็ขอโทษอวี้หนานเฉิงกับเซิ่งอันหรานทั้งสองคน แม่เฉียวดึงแขนเสื้อเฉียวเจ๋อ ถลึงตาให้เขา

“ยังไม่ขอโทษประธานอวี้อีก? ลูกดูพวกลูกก่อเรื่อง”

เฉียวเจ๋อขมวดคิ้วไปทางอวี้หนานเฉิง พูด'ขอโทษ'ออกมาอย่างไม่เต็มใจ

ปฏิกิริยาหลีเย่ว์กลับเร็วมาก เห็นลมเปลี่ยนทิศทาง เปลี่ยนหน้าเร็วกว่าละครงิ้วอีก รอยยิ้มเต็มใบหน้า ดึงมือเซิ่งอันหรานอย่างสนิทสนม

“เมื่อกี้เป็นเรื่องเข้าใจผิด อันหรานเธอกับประธานอวี้เป็นแขกผู้มีเกียรติ อย่าถือสา ด้วยเหตุนี้เพื่อปัดเรื่องไม่ดีไป ช่วยพวกเราเปิดแชมเปญนะ”

“ใช่ๆ ใช่ เปิดแชมเปญปลอบขวัญ” พ่อเฉียวพยักหน้าตาม

แขกที่ดูเรื่องสนุกรอบๆ แยกตัวไปแล้ว แต่ในใจคิดอะไรอยู่ ไม่มีใครรู้ เพียงแต่หลังจากเรื่องโวยวายนี้ เซิ่งอันหรานเข้าใจดี ตัวเองที่มีฐานะเป็นคู่หมั้นอวี้หนานเฉิงกลัวว่าจะแพร่ออกไป

“สร้างความลำบากให้คุณแล้ว เรื่องนี้จัดการยุ่งยากในภายหลังหรือเปล่า?”

หลังเปิดแชมเปญ เซิ่งอันหรานกับอวี้หนานเฉิงเดินอยู่ในงานเลี้ยง ถามเสียงเบากับเรื่องรับมือข่าวลือหลังจากนี้กับเขา

อวี้หนานเฉิงหน้านิ่ง เหมือนไม่ได้สนใจสักนิด

“ไม่ต้องสน”

เซิ่งอันหรานเลยเข้าใจไปเองว่าอวี้หนานเฉิงบอกให้เธอไม่ต้องยุ่ง มีคนจัดการให้เอง เลยพยักหน้า เปลี่ยนเรื่องคุย ถามว่า

“จริงด้วย คุณมาที่นี่ได้ยังไง? คุณควรไปสวนป่าไม้ไม่ใช่เหรอ?”

“ขอให้เพื่อนคุณพาเด็กทั้งสองกลับแล้ว ได้ยินว่าคุณมาร่วมงานหมั้นของแฟนเก่า ดังนั้นเลยสงสัย”

“สงสัย?” เซิ่งอันหรานชะงัก

“สงสัยว่าคุณร้องไห้ขึ้นมาจะเป็นยังไง”

“ร้องไห้ ฉันจะร้องไห้ได้ยังไง?” เซิ่งอันหรานเม้มปาก “เป็นอดีตไปแล้ว คุณคงไม่ได้นึกว่าฉันมานี้เพื่อดื่มเหล้าจนเมาแล้วโวยวายในงานหมั้นหรอกนะ?”

“หากคุณมีความสามารถแบบนั้นละก็ ซิงซิงน้อยกับจิ่งซีน้อยคงไม่ต้องข่มขู่ผมให้มาหรอก”

เซิ่งอันหรานนิ่งไป พูดไม่ออกบอกไม่ถูก “งั้นเป็นซิงซิงน้อยกับจิ่งซีที่ให้คุณมา”

“อืม”

นอกจากอึดอัดใจ เซิ่งอันหรานยังผิดหวังเล็กน้อย

เธอรู้ดีว่าอวี้จิ่งซีชอบตัวเองมาก เซิ่งเสี่ยวซิงแทบอยากจะเอาตัวเองไปมัดรวมกับอวี้หนานเฉิง ดังนั้นเด็กทั้งสองถึงมีความคิดบ้าๆ ออกมา

ที่เธอผิดหวังก็คือ เรื่องมาหาตัวเอง อวี้หนานเฉิง เขาไม่ได้อยากมาเองสักนิดเลยหรือ?

กำลังคิดอยู่ ได้ยินเสียงอวี้หนานเฉิงดังมาจากข้างหู แฝงความล้อเล่นอยู่