บทที่ 83 คุณไปกับพวกเราเถอะ

เซิ่งอันหรานแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง อวี้จิ่งซีเด็กตัวแค่นี้ ควรที่จะอยู่ในประเทศจีนสิ จู่ๆ เขามาปรากฏตัวต่อหน้าเธอแบบนี้ได้อย่างไร?

พนักงานโรงแรมเข้ามาตรวจสอบสถานการณ์พร้อมกับถามจิ่งซีว่าเกิดอะไรขึ้น เซิ่งอันหราน รีบอุ้มอวี้จิ่งซีขึ้นมาและใช้ภาษาอังกฤษพูดอธิบายให้กับพนักงานฟังได้อย่างคล่องแคล่ว

“นี่คือลูกชายของเพื่อนฉัน เขาน่าจะพักที่โรงแรมแห่งนี้ เดี๋ยวฉันจะพาเขากลับไปส่งที่ห้องเอง คุณไม่ต้องกังวล”

ทันทีที่พนักงานของโรงแรมเดินจากไป เซิ่งอันหรานก็วางอวี้จิ่งซีลง เธอคุกเข่าแล้วถามเขาว่า

“จิ่งซี มาที่นี่ได้ยังไง？ คุณพ่อของเธออยู่ที่ไหน？”

อวี้จิ่งซีจ้องไปที่เซิ่งอันหราน ด้วยท่าทางที่มุ่งมั่น

เมื่อพิจารณาดูแล้วว่าอวี้จิ่งซีดูไม่มีทีท่าว่าจะตอบคำถามของเธอ เธอจึงเปลี่ยนวิธีการถามใหม่ "คุณพ่อมากับเธอหรือเปล่าจ๊ะ"

เมื่อถามอย่างนี้ อวี้จิ่งซีจึงพยักหน้า

เซิ่งอันหรานขมวดคิ้ว “เธอและคุณพ่อพักอยู่ที่โรงแรมนี้ถูกไหม？”

เขาพยักหน้าอีกครั้ง

“แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่คนเดียวล่ะ”

เมื่อได้ยินเรื่องนี้ อวี้จิ่งซีก็เม้มปากทันที ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่พอใจ

น้อยใจอย่างนั้นเหรอ?

เซิ่งอันหรานทำอะไรไม่ถูก และก็ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดที่จะทำอะไรอยู่ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา จากนั้นก็โทรหาอวี้หนานเฉิง

“บริการฝากหมายเลขโทรกลับ ...”

อีกด้านหนึ่งของสายโทรศัพท์ ไม่มีการตอบกลับ มีเพียงเสียงตอบรับอัตโนมัติจากโทรศัพท์มือถือ

เซิ่งอันหรานขมวดคิ้ว อวี้หนานเฉิงกำลังทำอะไรอยู่นะ? ทำไมถึงได้ทิ้งลูกไว้ที่นี่คนเดียว แถม โทรศัพท์ก็ยังติดต่อไม่ได้อีก?

ในขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น จากนั้นหางตาของเธอก็เหลือบไปเห็น รอยแดงก่ำที่อยู่บนคอของอวี้จิ่งซี

“จิ่งซี คอเป็นอะไรนะ？”

เซิ่งอันหรานรีบเปิดปกคอเสื้อของเขาขึ้น ไม่เพียงแค่ที่คอเท่านั้น ตรงหน้าอกก็มี เห็นได้ชัดว่าถูกแดดเผาจนผิวหนังไหม้ หลังจากถามอยู่เป็นเวลานาน อวี้จิ่งซีจึงใช้โทรศัพท์มือถือของเซิ่งอันหรานพิมพ์ข้อความว่า

“เมื่อวานตอนบ่าย คุณพ่อพาผมไปเล่นที่ชายหาด โดนแดดเผาแสบไปหมดทั้งตัวเลย”

อวี้หนานเฉิงมาถึงตั้งแต่เมื่อบ่ายวานนี้?

เซิ่งอันหรานไม่ได้ให้ความสนใจอะไรกับเรื่องนี้มาก แต่เมื่อเธอเห็นรอยผิวไหม้ที่อยู่บนร่างกายของ อวี้จิ่งซี ทำให้เธอรู้สึกสงสาร "ทำไมคุณพ่อถึงไม่ทาครีมกันแดดให้นะ"

อวี้จิ่งซีเม้มปากแน่น ท่าทางของเขาดูน่าสงสารมาก

แม้แต่เซิ่งอันหรานเองก็อดที่จะเจ็บแทนไม่ได้ ดังนั้นเซิ่งอันหรานจึงต้องพาเขาขึ้นไปชั้นบนเพื่อจัดการเรื่องผิวหนังของเขาก่อน จากนั้นค่อยคิดเรื่องตามหาอวี้หนานเฉิง ไม่อย่างนั้นภายในสองสามวันนี้ผิวจะต้องลอกหมดแน่

ในขณะเซิ่งอันหรานกำลังทายาให้กับอวี้จิ่งซี กริ่งที่หน้าประตูห้องก็ดังขึ้น

“จิ่งซี อย่าขยับนะ เดี๋ยวฉันจะไปเปิดประตูก่อน”

หลังจากที่เห็นตาบูดเบี้ยวของอวี้หนานเฉิงผ่านทางตาแมว เซิ่งอันหราน ก็เปิดประตูพร้อมกับพูดขึ้นว่า "มาแล้วเหรอ？"

“จิ่งซีอยู่ที่นี่ใช่ไหม?” อวี้หนานเฉิงถามอย่างมั่นใจ

“ลูกชายของคุณไม่ได้อยู่ข้างกายคุณหรอกหรือ？”

"เขาไม่ได้อยู่ที่นี่เหรอ?"

อวี้หนานเฉิงถามอีกครั้ง

เซิ่งอันหรานฉุนเฉียวเป็นอย่างมาก “อวี้หนานเฉิง คุณเป็นพ่อคนได้ยังไง？ตอนคุณพาจิ่งซีออกไปเที่ยว คุณช่วยตั้งใจดูแลเขาให้ดีๆหน่อยได้ไหม ?ตามร่างกายของเขาถูกแดดเผาไหม้ คุณรู้เรื่องนี้บ้างหรือเปล่า?”

อวี้หนานเฉิงมีท่าทีที่เปลี่ยนไป "ขอผมดูหน่อย"

"คุณต้องได้เห็นมันอย่างแน่นอน"

เมื่อพูดจบ เซิ่งอันหรานก็เปิดประตูเพื่อให้เขาเข้ามาโดยไม่รู้ตัว เธอไม่ได้ระวังหรือเอะใจตอนที่ชายคนนี้เดินเข้ามาในห้อง แววตาของเขาดูเปล่งประกายขึ้น