บทที่ 84 พ่ออยากทำให้คุณประหลาดใจ

“หา? ฉัน... ฉันไม่ไป"

เมื่อคิดถึงการออกทะเล สายตาของเซิ่งอันหรานสัมผัสได้ถึงความรู้สึกต่อต้าน เธอโบกมืออย่างรวดเร็วพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ฉันไปไม่ได้”

ทันทีที่เซิ่งอันหรานพูดจบ เธอก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างมาสะกิดที่แขนเสื้อ เซิ่งอันหรานก้มหน้าลงไปเห็นอวี้จิ่งซีกำลังจับที่แขนเสื้อของเธอด้วยท่าทางที่น่าสงสาร ใบหน้าของเขาเฝ้ารออย่างมีความหวัง อีกมือหนึ่งถือกระดาษโน้ตขึ้นมา ซึ่งก็ไม่รู้ว่าไปเขียนตั้งแต่เมื่อไหร่

“ผมอยากให้คุณไปด้วย”

เซิ่งอันหรานชะงักไปชั่วครู่ เธอยื่นมือออกไปลูบศีรษะของอวี้จิ่งซี และรู้สึกใจอ่อนขึ้นทันที

“ก็ได้ๆ ถ้าจะต้องไปล่ะก็ ฉันขอกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องก่อนนะ”

เป็นเพราะอวี้จิ่งซีไม่มีแม่ และอวี้หนานเฉิงก็ไม่ใช่พ่อที่ละเอียดรอบคอบสักเท่าไหร่ ก่อนหน้านี้ก็พาจิ่งซีไปเล่นตากแดดจนผิวไหม้ ถ้าไปทะเลล่ะจะเป็นยังไง? ยิ่งได้ยินว่าอวี้จิ่งซีว่ายน้ำไม่เป็นด้วย เธอจึงรู้สึกเป็นห่วง

“ได้สิ”อวี้หนานเฉิงตอบด้วยสีหน้าที่สงบนิ่ง แต่อันที่จริงแล้วในใจของเขารู้สึกมีความสุขอย่างอธิบายไม่ถูก

ตั้งแต่เช้าตรู่ เห็นเธออยู่ที่ทางเข้าของร้านกาแฟทานกาแฟคนเดียว พอไปถาม หัวหน้าทีมงานการถ่ายทำรายการ จึงรู้ว่าเส้าซือพาเสี่ยวซิงออกไปข้างนอกแล้ว พอรู้อย่างนี้แล้วมันทำให้อวี้หนานเฉิงอารมณ์ดีตั้งแต่เช้า

ถ้าจะต้องไปเที่ยวตามเกาะจะต้องนั่งเรือสปีดโบ๊ทไป หลังจากที่สวมเสื้อชูชีพเสร็จ เซิ่งอันหราน ก็รู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย เธอพยายามกัดฟันทน จากนั้นก็ย่อตัวลงนั่งและพยายามไม่มองลงไปในน้ำ

“คนขับค่ะ ขับเรือช้าๆหน่อยนะคะ”

เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย และแม้แต่อวี้หนานเฉิงฟังแล้วก็ยังรู้สึกว่ามันดูแปลก ๆ

"คุณโอเคไหม?"

“ฉันไม่เป็นไร” เธอยิ้มอย่างฝืนๆ เมาเรือขนาดนี้แล้ว เซิ่งอันหรานก็ยังไม่ลืมที่จะกำชับอวี้หนานเฉิง “รัดให้จิ่งซีแน่นๆด้วย เพราะถ้าลมแรง หมวกอาจจะปลิวได้”

อวี้หนานเฉิงพยักหน้า จากนั้นก็ช่วยอวี้จิ่งซีปรับหมวกให้แน่นขึ้น อวี้หนานเฉิงเหลือบมองไปเห็นเซิ่งอันหรานพยายามติดกระดุมของหมวกกันแดดอยู่เป็นเวลานาน อีกทั้งมือของเธอก็สั่นอยู่ตลอด

“คุณโอเคจริงๆ ใช่ไหม？”

อวี้หนานเฉิงขมวดคิ้ว “ถ้าหากว่าคุณรู้สึกไม่สบายล่ะก็ เราไม่ไปก็ได้”

"ไม่เป็นไร ฉันโอเค เรือมันแกว่งไปหน่อย ฉันเลยติดมันไม่ค่อยถนัด"

อวี้หนานเฉิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะโน้มตัวลงและจับมือของเซิ่งอันหราน "มา เดี๋ยวผมช่วย"

หลังมือของเธอถูกห่อหุ้มด้วยความอบอุ่นจากมือของเขา เธอก็ตกตะลึงไปชั่วครู่ ราวกับว่าในขณะนั้น เธอลืมความรู้สึกเมาเรือของเธอไปเลย เซิ่งอันหรานมองอวี้หนานเฉิงที่กำลังช่วยติดกระดุมหมวกกันแดดให้กับเธอ , จู่ๆตรงกรามเล็กๆของเธอก็รู้สึกชาๆ และรู้สึกว่าหายใจไม่สะดวกไปพักหนึ่ง

“เสร็จแล้ว”

น้ำเสียงทุ้มต่ำดังก้องในหูของเซิ่งอันหราน ทำให้เธอได้สติกลับมา เธอรีบเคลื่อนสายตาออกไปด้านข้าง "เอ่อ ขอบคุณค่ะ ขอบคุณ"

"ไม่เป็นไร"

อวี้หนานเฉิงจ้องไปที่เธอ "คุณร้อนเหรอ？"

"เปล่าค่ะ ฉันโอเค"

“แล้วทำไมหน้าถึงได้แดงล่ะ？”

"อะไรนะ?"

เซิ่งอันหรานรีบยกมือขึ้นมาปิดแก้มของตัวเอง และพูดตอบอย่างติดๆขัดๆไปว่า “ไม่ ไม่หรอกมั่ง บางที บางทีอาจจะเป็นเพราะแดดมันร้อนเกินไป”

เซิ่งอันหรานพูดพลางชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า “แดดแรงจริงๆ คุณอย่าลืมติดกระดุมเสื้อกันแดดให้จิ่งซีด้วยล่ะ ”

อวี้หนานเฉิงหรี่ตาลงเล็กน้อย เขามีความรู้สึกแปลกๆ แต่ก็ไม่สามารถอธิบายถึงการกระทำเมื่อกี้ของเธอได้

อวี้จิ่งซีรู้สึกแปลกใจกับทุกอย่าง ชี้ไปทางนู้นที ทางนั้นที และถามไม่หยุด

เซิ่งอันหรานช่วยอธิบายและตอบคำถามจิ่งซีด้วยความอดทน แต่ก็มีบางสิ่งที่เธอไม่เข้าใจและไม่สามารถอธิบาย อย่างเช่นตอนที่จิ่งซีถามเกี่ยวกับอุปกรณ์และกลไกบนเรือ โดยพื้นฐานแล้วเธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลย ซึ่งเรื่องนี้อวี้หนานเฉิงจะเป็นคนคอยอธิบายและตอบคำถามให้