บทที่115 จูบนี้มาแบบไม่ทันตั้งตัว

เมื่อเห็นเซิ่งอันหราน เหวินเหวินน้ำตาไหล ร้องไห้ระบายว่า

"ผู้จัดการเซิ่ง ฉันไม่ได้เอาสร้อยคออะไร เป็นเธอที่ใส่ร้ายฉัน"

"ฉันรู้ ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้เอา เรื่องยังตรวจสอบไม่ชัดเจน เธอลงไปก่อน"

"คุณหลอกฉัน"มือข้างหนึ่งของเหวินเหวินจับราวบันได มืออีกข้างเช็ดน้ำตา ดูแล้วอกสั่นขวัญหาย เธอกลับตะคอกจนเสียงแหบ

"พวกคุณหลอกฉัน ไม่ใช่แบบนี้ พวกคุณต่างฟังดาราเด็กนั่น เธอบอกให้พวกคุณไล่ฉันออกจากโรงแรม ฉันได้ยินหมดแล้ว"

เซิ่งอันหรานได้ยินหน้าซีดขาว ถลึงตามองเสี่ยวจัง "เรื่องเป็นยังไง?"

เสี่ยวจังขมวดคิ้ว "พวกผู้จัดการหวังคิดว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือให้ทีมงานกองถ่ายรีบย้ายออกไป ดังนั้นถึง......"

จู่ๆ ผู้จัดการหวังที่อยู่ในฝูงชนก็พูดแทรกขึ้น

"ผมทำเพื่อโรงแรม"

"ทำเพื่อโรงแรมก็ไม่ควรไล่คนออกง่ายๆ"เซิ่งอันหรานเหล่มองผู้จัดการหวัง นัยน์ตามีประกายหนาวเย็นทำให้เขาตกใจตัวสั่น เวลานี้ไม่กล้าพูดอะไรอีก

เซิ่งอันหรานหันไปทางเหวินเหวินอีกครั้ง พูดเสียงดังว่า

"เธอวางใจ ฉันรับประกันเรื่องนี้จะตรวจสอบอย่างชัดเจน ถ้าหากสร้อยคอไม่ใช่เธอเอาไป จะไม่ให้ใครไล่เธอออก"

บนหน้าสวยของเหวินเหวินไม่มีเลือดฝาดเลย เต็มไปด้วยพ่ายแพ้และหดหู่ ส่ายหน้าไม่หยุด น้ำตาเต็มหน้า

"เป็นไปไม่ได้ พวกคุณจะไล่ฉันออกแน่ๆ"

หลังพูดจบคำนี้ ราวบันไดชั้นบนสุดที่ขาดการบำรุงมานานหลายปีจู่ๆ เกิดเสียงแตกดัง‘กรอบ’ขึ้น ราวเหล็กลายสนิมกับปูนขนาดใหญ่เสียดสีทำให้เกิดเสียงเสียดหู ทำให้กลุ่มคนรอบตัวอุทาน

เซิ่งอันหรานกำหมัดแน่น

"แบบนี้ไม่ดี เสี่ยวจัง นายคุยกับเธอ ดึงความสนใจของเธอ พูดเรื่องย่าที่บ้านเกิดเธอ ฉันคิดวิธีพาเธอลงมา"

หลังพูดคำนี้เสร็จ เซิ่งอันหรานอดทนกับหัวใจที่เต้นราวกับไม้กลอง รอหลังจากเสี่ยวจังเริ่มคุยถึงคุณย่าที่บ้านเกิดของ

เหวินเหวิน จากตำแหน่งขอบโน้มตัวเข้าใกล้เหวินเหวินอย่างเงียบๆ

บนชั้นดาดฟ้ามีเสียงสั่นก้องของเสี่ยวจัง

"เหวินเหวิน คุณย่าของเธอสุขภาพไม่ดี ยังรอเธอส่งเงินไปให้ท่านทุกเดือน เธอจะยอมแพ้กับชีวิตตัวเองอย่างนี้ไม่ได้"

“……”

ภายใต้แดดเปรี้ยง ทุกก้าวของเซิ่งอันหราน ใต้ร่างมีแต่เม็ดเหงื่อ ไม่ช้าก็ถูกดวงอาทิตย์ทำให้ระเหย ผ่านช่องว่างราวบันได เห็นใต้ตึกมีหน่วยดับเพลิงประจำตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว กำลังรีบเติมถุงลมนิรภัย ความสูงขนาดนี้ตกลงไป แม้จะมีกันชนของถุงลมนิรภัย เกรงว่าจะเกิดการกระแทกเหมือนกัน

เหวินเหวินเหมือนใกล้จะถูกเสี่ยวจังจูงใจได้แล้ว ร้องไห้จนหยุดไม่ได้ ตะโกนว่า"ฉันตกงาน ไม่มีทางจะส่งเงินให้คุณย่าได้เลย ฉันไม่เหมือนพวกคุณ คำพูดประโยคเดียวของพวกคุณก็ทำให้คนตายได้ ยังรู้สึกไม่เป็นไร"

อารมณ์เธอตื่นตัว มือจับราวบันไดไว้แน่น ได้ยินเพียงเสียงราวบันได‘กรอบๆ’ดังไม่หยุด หัวใจทุกคนหล่นไปอยู่ที่เท้า

เสียงดัง"ปัง" ในตอนที่เกิดเสียงกรีดร้อง ราวบันไดที่สั่นคลอนอยู่แล้ว ในที่สุดก็ล้มลง เสียงกรีดร้องของเหวินเหวินลั่นท้องฟ้า

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์อ้าปากค้าง ทนดูไม่ได้

"เร็ว เรียกคน......"เซิ่งอันหรานเรียกเสียงเข้มให้ทุกคนดึงสติกลับมา

ขณะนี้ เธอหมอบอยู่ขอบดาดฟ้า มือข้างหนึ่งจับปูนขนาดใหญ่ไว้แน่น และมืออีกข้างหนึ่ง จับมือเหวินเหวินไว้ได้ในเฉียดฉิว

ราวแขนหนักร้อยกิโล ทรมานทุกวินาที เซิ่งอันหรานกัดฟัน ใช้แรงทั้งหมดที่มีเค้นเสียงจากช่องฟันออกมาสามคำ"รีบช่วยคน"