บทที่126 มันเป็นเรื่องระหว่างนายกับฉัน

ก่อนพบกับเซิ่งอันหราน อวี้หนานเฉิงไม่เคยคิดเรื่องคู่ชีวิตเลย

ในสายตาของเขา เขารู้สึกเสมอว่าการเลี้ยงสุนัขดีกว่าการแต่งงาน เขาไม่รู้สึกเหงาหรือโดดเดี่ยว เขาเคยรู้สึกว่ามีการมีอวี้จิ่งซีเข้ามาในชีวิต ทำให้ชีวิตของเขาพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือและวุ่นวายมากพอแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้พบกับเธอในสักวันหนึ่ง

การปรากฏตัวของเธอและอวี้จิ่งซีต่างกัน เขาต่อต้านอวี้จิ่งซีในตอนแรก แต่เขายินดีที่จะปฏิบัติต่อเธอเป็นอย่างดี

เสียงปิดประตูเบา ๆ ในห้องอันเงียบสงัด และความเบาของเสียงนั้นก็ไม่ส่งผลต่อการนอนในห้องนอน

โจวฟางรออยู่ที่หน้าประตูมาระยะหนึ่งแล้ว

“ประธานอวี้”

“อืม” อวี้หนานเฉิงพยักหน้าเป็นคำตอบ และกำชับว่า “ช่วงสองวันนี้มีข่าวลือในโรงแรมไม่น้อย นายไปจัดการให้ดี อย่าให้ฉันได้ยินเรื่องไร้สาระแบบนั้นอีก”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เขาก็รู้สึกรำคาญเล็กน้อย ทุกคนในโรงแรมต่างคิดว่าเซิ่งอันหรานมีสามีแล้ว และผู้หญิงคนนี้ก็ไม่เคยแม้แต่จะอธิบายสักคำ ปล่อยให้เขาต้องเข้ามาจัดการเรื่องแบบนี้ด้วยตัวเอง

“ผมจะจัดการให้เสร็จก่อนพรุ่งนี้เช้าครับ” โจวฟางตอบรับ “อ้อ ก่อนหน้าที่ท่านให้ผมตรวจสอบเรื่องของเหล่าหลู่ มีเบาะแสแล้วครับ เพื่อนบ้านของเหล่าหลู่บอกว่าก่อนที่บ้านเหล่าหลู่จะเกิดเหตุไฟไหม้ มีวัยรุ่นคนหนึ่งไปที่บ้านของเขาครับ”

อวี้หนานเฉิงหยุดและขมวดคิ้วเล็กน้อย

“วัยรุ่นเหรอ?”

“พยานบอกว่าวัยรุ่นคนนั้นเป็นเด็กอายุไม่ถึง 20 ปี หน้าตาดี ดูเหมือนเป็นเหมือนนักศึกษาวิทยาลัย เขาไปเที่ยวที่เมืองโบราณ เคยอาศัยอยู่ที่บ้านของเหล่าหลู่มาก่อน และไปที่นั่นอีกครั้งหลังจากครึ่งเดือน ก็คือคืนที่เกิดเหตุกับเหล่าหลู่นั่นแหละครับ นี่คือภาพถ่ายครับ”

โจวฟางยื่นรูปถ่ายจากถุงกระดาษส่งให้อวี้หนานเฉิง

“นี่คือภาพถ่ายในจุดเกิดเหตุครับ ตรงตามคำให้การของเพื่อนบ้าน”

นิ้วเรียวของอวี้หนานเฉิงบีบไปที่ขอบรูปภาพ และมองดูคิ้วของชายหนุ่มในภาพ ซึ่งให้ความรู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างมาก

ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าก็มาแต่ไกล เงาทอดยาวทอดยาวลงมาใต้แสงไฟจากทางเดินในโรงแรม เสียงของเด็กชายดังขึ้น “พวกคุณก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?”

อวี้หนานเฉิงเงยหน้าขึ้นและเก็บภาพกลับเข้าไปในถุงกระดาษ เมื่อเขาเห็นเทียนเอิน คิ้วของเขาก็ขมวดแน่น"นายมาที่นี่ได้ยังไง?"

เทียนเอินสวมชุดลำลองสีขาวและดูกระฉับกระเฉงมาก “ผมมาหาพี่อันหราน บางสิ่งที่ผมนึกขึ้นได้ในช่วงสองวันที่ผ่านมาน่าจะเกี่ยวข้องกับความทรงจำ อยากให้พี่เขาไปกับผมด้วยน่ะครับ”

“เธอหลับไปแล้ว และสองวันนี้ก็ยุ่งมาก ฉันเกรงว่าจะไม่มีเวลา”

อวี้หนานเฉิงมองไปที่เขาด้วยสายตาซ่อนเร้น หลังจากหยุดชั่วครู่ เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “ถ้านายนึกอะไรออก ก็ไปหาผู้ช่วยของฉัน”

เทียนเอินกอดอกและเหลือบมองอวี้หนานเฉิงอย่างแผ่วเบา "นี่เป็นเรื่องของผมกับอันหราน คงไม่รบกวนพวกคุณหรอก"

การแสดงออกของอวี้หนานเฉิงเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเขาเย็นชาเล็กน้อยเมื่อมองไปที่เทียนเอิน

มีไม่กี่คนที่กล้าท้าทายเขาตัวต่อตัวในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา และรู้สึกว่าเทียนเอินคนนี้กำลังจงใจทำ

“ความรับผิดชอบนี้อยู่ที่เซิ่งถังกรุ๊ปตั้งแต่ที่นายออกจากโรงพยาบาลแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องของนายกับเธอ” อวี้หนานเฉิงจ้องมองที่เทียนเอินโดยตรงและเน้นย้ำ

“มันเป็นเรื่องระหว่างนายกับฉัน”

เทียนเอินยิ้มมุมปาก ก่อนจะพูดช้าๆว่า"นั่นไม่จำเป็น"