บทที่127 ผมมีคนที่ชอบอยู่แล้ว

“เซิ่งอันหรานอยู่ที่ไหน?” เกาหย่าเหวินถามด้วยสายตาที่เจ็บปวด

“ดังนั้นคุณคิดว่าเธอเหมาะที่จะเป็นแม่ของจิ่งซีมากกว่าฉันใช่ไหม?”

อวี้หนานเฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ใช่”

ในบางครั้งเราก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายสิ่งที่อยู่ในใจให้ใครฟัง เขาเลือกที่จะตัดบทการสนทนาเป็นการแก้ไขปัญหามากกว่า

แน่นอน แม้ว่าสีหน้าของเกาหย่าเหวินจะไม่ค่อยดีนัก แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรอีก

หลังจากออกจากห้องทำงานของอวี้หนานเฉิง เกาหย่าเหวินก็กำหมัดแน่นจนเดินเข้าไปในลิฟต์ กล่าวอีกนัยหนึ่ง ถ้าไม่มี เซิ่งอันหราน เธอก็ยังคงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดของเขานั่นเอง

เมื่อประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง เสียงของเด็กหนุ่มก็ดังก้องอยู่ในหูของเกาหย่าเหวิน

"ช้าก่อน"

เธอกดปุ่มลิฟต์โดยไม่รู้ตัว เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นก็เห็นร่างสูงก้าวเข้ามาในลิฟต์อย่างสงบ และก้มหัวให้เธอเล็กน้อย

"ขอบคุณครับ"

ทันทีที่เธอเห็นรูปร่างหน้าตาของเด็กหนุ่มคนนั้นได้อย่างชัดเจน เกาหย่าเหวินก็หน้าซีด ถ้าไม่ใช่เพราะแว่นกันแดดของเธอ อีกฝ่ายคงจะมองเห็นแววตาตื่นตระหนกของเธอได้อย่างชัดเจน

"นี่เธอ……"

“มีอะไรหรอครับ?” เด็กชายมองเธอด้วยความสงสัย “คุณรู้จักผมด้วยเหรอ?”

เกาหย่าเหวินกำหมัด รีบปกปิดใบหน้าของตนเองทันที

"ไม่ ฉันไม่รู้จัก"

แม้ว่าจะดูคล้ายกัน แต่คนที่อยู่ข้างหน้าเธอดูเหมือนกับกู้เผยเซินที่หายไปทุกประการ

ดูเหมือนเขาจะจำเธอไม่ได้

"ติ๊ง" เสียงลิฟต์ดังขึ้น ประตูลิฟต์ก็เปิดออกช้าๆ เมื่อมองดูเด็กชายจากไปโดยไม่หันกลับมามอง เกาหย่าเหวินก็ค่อยๆ เดินไปที่แผนกต้อนรับเพื่อถาม

“ช่วงนี้โรงแรมไม่รับแขกไม่ใช่เหรอ? แล้วคนที่เพิ่งออกไปเมื่อครู่ล่ะ?”

เธอตรงเข้าไปสอบถามที่แผนกต้อนรับทันที

“เทียนเอินเหรอคะ? เขาเป็นเพื่อนของผู้จัดการเซิ่งค่ะ ประธานอวี้เป็นคนจัดการให้เขาเข้ามาพัก ไม่ใช่แขก”

ทุกคนที่โรงแรมเซิ่งถังรู้เพียงว่าเทียนเอินเป็นเพื่อนที่อวี้หนานเฉิงจัดแจงที่อยู่อาศัยให้ แต่ไม่รู้จักตัวตนของเขา และเขามักจะซ่อนตัวได้ดี มีเพียงไม่กี่คนที่รู้เรื่องความจำเสื่อมของเขา

เกาหย่าเหวินขมวดคิ้วแน่น

จะเป็นเพื่อนของเซิ่งอันหรานได้อย่างไร? เห็นๆกันอยู่ว่าเขาคือกู้เผยเซิน

หรือก่อนหน้านี้เขาบอกเรื่องของเหล่าหลู่กับอวี้หนานเฉิงไปแล้ว?

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของเกาหย่าเหวินก็ซีดลงเล็กน้อย จากนั้นจึงกดก็โทรออกด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก “เจี๋ยเซิน ฉันเห็นกู้เผยเซิน ตอนนี้แย่แล้ว”

"..."

——

เซิ่งอันหรานนอนหลับจนถึงกลางดึก เมื่อเธอตื่นขึ้น ข้างนอกก็มืดแล้ว แสงจากด้านหลังหน้าจอทำให้ห้องนอนสว่างด้วยบรรยากาศสีเหลืองอบอุ่น เธอลืมตาและได้กลิ่นหอมของอาหาร

“ทำไมคุณไม่ปลุกฉัน?”

เมื่อเธอลุกจากเตียง ก็เห็นอวี้หนานเฉิงนั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะและกำลังทานอาหารเย็น บนโต๊ะมีอาหาร 3 อย่าง ซุป 1 จาน ผลไม้ 1 จาน และของหวาน 2 อย่างอยู่บนโต๊ะ

“ถึงไม่เรียก เธอก็ตื่นเองได้ไม่ใช่เหรอ?” อวี้หนานเฉิงเงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาหยอกล้อ “ปกติลูกหมาและลูกแมวจะตื่นเอง เวลาที่มันได้กลิ่นอาหารน่ะ”

“คุณนั่นแหละที่เป็นลูกหมาลูกแมว” เซิ่งอันหรานจ้องมาที่เขาอย่างโกรธจัดและดึงเก้าอี้ออก

"ฉันตื่นเพราะได้กลิ่นน้ำหอมต่างหาก"

อวี้หนานเฉิงไม่พูดอะไรต่อ และวางชามซุปไว้ข้างหน้าเธอ "ซุปไก่ตุ๋น ชิมดูสิ"

“คุณตุ๋นมันเองเหรอ?”

"จะพูดแบบนั้นก็ได้"

เซิ่งอันหรานตกตะลึง เธอเพียงถามอย่างไม่ใส่ใจ ใครจะไปคิดว่าคนที่ถูกเลี้ยงมาอย่างเอาใจแบบเขา จะต้มซุปไก่ให้เธอดื่ม

ก่อนที่เธอจะแปลกใจสักครู่ อวี้หนานเฉิงก็พูดด้วยรอยยิ้ม