บทที่128 ผมนึกว่าคุณบอกไม่ต้องการผม

"คุณต้องการความจริงใจอะไร?"

"คุณคิดว่าไงล่ะ?"

อวี้หนานเฉิงถามกลับ หางตาและคิ้วแสดงรอยยิ้มลึกซึ้งอยู่

เซิ่งอันหรานหน้าแดงทันที ก้มหน้าพึมพำเสียงเบา"รอกินข้าวเสร็จได้ไหม ข้างในสมองคนอย่างคุณ ทำไม……"

พูดยังไม่ทันจบ เงยหน้าก็เห็นอวี้หนานเฉิงลุกออกจากโต๊ะอาหาร

"คุณจะทำอะไร?"เซิ่งอันหรานไม่เข้าใจ

อวี้หนานเฉิงหยิบกล่องขนาดใหญ่สีม่วงหนึ่งจากบนโซฟา อยู่มุมหนึ่งของโต๊ะอาหารปลดของตกแต่งที่ผูกเป็นโบ เปิดฝากล่องแล้วเผยให้เห็นกี่เพ้าสีเขียวเข้ม มีดอกไม้สีแดงเข้มหนึ่งช่อปักที่ปก เห็นแล้วสง่างามเคร่งขรึม

"พรุ่งนี้พาพวกฮานส์เที่ยวเหอหยวน ชุดที่คุณสวม"

โวยวายหาเรื่องไป เซิ่งอันหรานรู้สึกอึดอัดใจตายทันที แทบอยากหาหลุมหมุดเข้าไป อวี้หนานเฉิงกลับพูดในสิ่งไม่ควรพูด

"เมื่อกี้คุณบอกว่าข้างในสมองผมอะไร?"

เซิ่งอันหรานบิดหนีสายตาของเขา หยิบชุดหนีก็ใช่เข้าไปในห้องนอนด้านหลังฉากกั้นห้อง

"ไม่ ไม่อะไร ฉันไปลองชุด"

อวี้หนานเฉิงยกมุมปาก แอบยิ้ม ฟังเสียงดังที่ถอดชุดใส่ชุดในห้องนอนที่มีฉากกั้นอยู่ สายตาเขากระตุก ก้าวไปข้างหน้าเดินเข้าไปอย่างไม่ลังเล

เซิ่งอันหรานกำลังหันหลังให้เขา สวมกี่เพ้าเสร็จแล้ว กำลังยุ่งกับการติดกระดุม ได้ยินเสียงเขาเข้ามา รีบก้มหน้าไปพลาง ถามไปพลาง

"กระดุมบนคอนี้ เดิมก็แน่นขนาดนี้รึเปล่า รู้สึกติดยาก"

กำลังหงุดหงิด มีข้างหนึ่งผ่านไหล่เธอไป ขยับผมยาวตรงท้ายทอยเธอ เธอกำลังจะหันหน้าไป

"อย่าดิ้น"

เสียงแหบที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อยู่ข้างหู เธอนิ่งไปทันที ลมหายใจเร็วขึ้นเล็กน้อย สัมผัสได้อย่างชัดเจนเส้นผมยาวถูกดึงออกมาจากในคอเสื้อ คอโล่งขึ้นนิดๆ ทันที

"ขอบคุณนะ" เธอเม้มริมฝีปากแสร้งทำเป็นเงียบสงบ แต่มือทำยังไงก็ติดกระดุมจีนนี้ไม่ได้

"มาผมเอง"

เสียงอวี้หนานเฉิงดังมาจากด้านหลัง สองมือโอบไหล่เธอ เธอก้มหน้า เห็นนิ้วมือเรียวยาวจับกระดุมจีนนั่นไว้พอดี ติดถูกตำแหน่งอย่างง่ายดาย

เหนือศีรษะมีลมหายใจอุ่นๆ เธอเงยหน้าอย่างอดไม่ได้ จากกระจกแต่งตัวข้างหน้าเห็นท่าทางทั้งสองตอนนี้อย่างชัดเจน ร่างหนึ่งสวมกี่เพ้าเขียวเข้ม ห่อร่างแสดงรูปร่างเสน่ห์ย้อนยุค อวี้หนานเฉิงกอดเธอจากด้านหลัง มีอารมณ์คล้ายความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ระหว่างชายหญิงในสมัยก่อน

"สวยไหม?" เธอกลับตื่นเต้นเล็กน้อย

ในกระจก อวี้หนานเฉิงเอียงหน้า ยื่นหน้าจากตำแหน่งไหล่ซ้ายของเธอ มือขาวผ่องจับคางเธอไว้ หมุนมาทางเขาอย่างง่ายดาย ระยะเกือบจะหน้าชนหน้าตอบกลับสองคำ

"สวยมาก"

พูดตามที่คิด แต่เสียงแฝงความแหบแห้งแปลกๆ แต่เซิ่งอันหรานก็รับรู้ถึงอุณหภูมิบนมือที่สูงขึ้นของเขา อุณหภูมิอุ่นๆ แนบอยู่แก้มตัวเอง จุดไฟบนร่างกายเธออย่างรวดเร็ว

กระดุมกี่เพ้าบนคอปลดออกเกือบครึ่ง อวี้หนานเฉิงเหมือนหมดความอดทน มือใหญ่เลื่อนไปมาตรงตำแหน่งระหว่างกลางของต้นขา กัดติ่งหูของเธอ โทนเสียงแฝงความหงุดหงิดเล็กน้อย

"ถ้ารู้ว่าตอนถอดจะยากขนาดนี้ ก็ไม่ให้คุณสวมแล้ว"

เซิ่งอันหรานหน้าแดง ตำแหน่งที่อ่อนไหวถูกหยอกล้อไม่หยุดพาให้ท้องน้อยเกินคลื่นความร้อน เธอหอบอยู่ ลายดอกบนหน้าอกขึ้นลงอย่างรุนแรง เหมือนคลื่นที่ป่วนบนผิวทะเล

หางตาอวี้หนานเฉิงเห็นท่าทางเธอตอนนี้จากในกระจก ทนไม่ได้ ดันเธอไปตรงกระจก เซิ่งอันหรานมือขาวผ่องทั้งสองกดบนกระจก ความร้อนทำให้เกิดรอยฝ่ามือ

ท่อนล่างกี่เพ้าถูกดึงขึ้นสูงกดไว้ด้านหลัง เธอรู้สึกเพียงท่อนล่างเย็น อุปสรรคเพียงอย่างเดียวถูกมือใหญ่ดึงลงที่ข้อเท้า

"แกร็ก"เสียงหัวเข็มขัดดังก้องกังวานในอากาศ เขาดึงเอวของเธอ ดันเข้าอย่างรุนแรง