บทที่129 ระลึกเมื่อคืน

"มั่นใจว่าเป็นกู้เผยเซิน? นายมองผิดหรือเปล่า?"

"เป็นไปไม่ได้ ฉันเห็นอย่างชัดเจน"

กลางดึกแล้ว วิลล่าหรูหนึ่งทางตะวันตกของเมือง เจี๋ยเซินทำหน้าสงสัย แย่งแก้วไวน์จากในมือเกาหย่าเหวิน "พอแล้ว เธอหยุดดื่มได้แล้ว ถึงเป็นเขาจริงๆ ในเมื่ออวี้หนานเฉิงยังยอมเจอเธอ นั่นแสดงว่าเขาไม่ได้พูดอะไรแน่ๆ ยังคุยกันได้"

"นายว่าเขาจงใจไปอยู่ข้างตัวหนานเฉิง" จู่ๆ เกาหย่าเหวินก็ได้สติ บนใบหน้าสวยงามมีอาการเมาอยู่ มองทางผู้จัดการ พูดว่า"ทำแบบนี้เพื่อมาข่มขู่ฉัน?"

"ฉันว่าน่าจะเป็นอย่างนั้น เขาไม่ใช่ชอบเงินที่สุดเหรอ? ใครจะรู้ว่าเขาคิดจะใช้วิธีนี้มาแบล็กเมล์เราไหม อีกอย่างเรื่องคืนนั้น เขาก็ไม่มีหลักฐาน"

"ตอนนี้เราทำยังไงดี?"

"แทนที่จะซ่อน ไปยื่นข้อเสนอกับเขาดีกว่า ไม่มีเรื่องอะไรที่เงินทำไม่ได้"

เห็นท่าทางผู้จัดการมั่นใจ สีหน้าเกาหย่าเหวินก็อ่อนลงช้าๆ

ถูก กู้เผยเซินรักเงินขนาดนั้น คงไม่เมินเงิน

——

เช้าวันถัดไป เซิ่งอันหรานตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุก ตื่นมาหลังเห็นเวลา เธอเหมือนโดดขึ้นจากเตียง "แปดโมงครึ่งแล้ว"

อวี้หนานเฉิงเดินออกมาจากฉากกั้นในห้องรับแขก เสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงสูท ในมือถือแก้วกาแฟหนึ่งใบ มองเธออย่างใจเย็น

"คุณยังมีเวลา25นาทีในการแต่งตัว"

เซิ่งอันหรานจับเส้นผมทำหน้าบ้าคลั่ง ลงเตียงหาชุดเปลี่ยนไปพลาง ด่าไปพลาง "ยังไม่ใช่เพราะคุณ……"

"เพราะผมอะไร?" อวี้หนานเฉิงจิบกาแฟ ในน้ำเสียงแฝงความคลุมเครืออยู่

เซิ่งอันหรานค้นเจอชุดกระโปรงทำงานจากในตู้ ถลึงตาใส่เขา "เพราะตัวคุณเองตื่นแล้ว แต่กลับไม่เรียกฉัน"

"ในฐานะแฟน ผมอยากให้แฟนตัวเองพักผ่อนอีกนิดผิดตรงไหน"

"งั้นหากฉันไปสายล่ะก็ ถ้าคุณแน่ก็อย่าว่าฉัน แม้สักคำเดียว "เซิ่งอันหรานมองบนใส่เขา กอดเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำ

มีเสียงอวี้หนานเฉิงดังมาจากข้างนอก

"ในฐานะเจ้านาย เข้มงวดกับพนักงานก็ไม่ผิด"

เซิ่งอันหรานทิ้งคำพูดหนึ่งอย่างโมโห ผ่านประตูห้องน้ำที่กั้นอยู่

"คุณสามารถเปลี่ยนสถานการณ์และบทบาทได้อย่างอิสระ"

"ขอบคุณ"

ใครชมคุณกัน! เซิ่งอันหรานทำหน้าหมดคำพูด แขวะเงียบๆ ไปพลาง มองกระจกแต่งหน้าอ่อนๆ อย่างรวดเร็วไปพลาง

ตอนออกมาเท้าเหยียบกี่เพ้าชุดเมื่อคืนอย่างไม่ทันระวัง เธอขมวดคิ้วแน่น "ทำยังไงกับชุดนี้?"

"อีกเดี๋ยวมีคนมาเก็บ ให้พวกเธอส่งไปร้านซ้อมเสื้อก็พอ"

"ซ้อมได้เหรอ?"เซิ่งอันหรานสงสัยความเป็นไปได้ของเรื่องนี้อย่างจริงจัง ถึงอย่างไรช่วงฉีกสูงของกี่เพ้าฉีกเกือบถึงรักแร้แล้ว ถูกย่ำยีไม่เหลือชิ้นดีแล้ว

"ซ้อมได้ไม่ได้ไม่สำคัญ เก็บเป็นที่ระลึกก็พอ"

เซิ่งอันหรานได้ยิน ทำหน้ามึนงง

"ระลึกอะไร?"

"ระลึกเมื่อคืน"

“……”

เซิ่งอันหรานนิ่งอยู่กับที่ไป3วินาที หนีออกประตูด้วยใบหน้าที่แดง เธอสงสัยว่าอวี้หนานเฉิงจำศีลนานเกินไปหรือเปล่า หลังจากปลดเบรกแล้ว เหล่าสิ่งที่จำเป็นในชีวิตทั้งหมดถูกปล่อยออกมาเหมือนน้ำหลากทันที เก็บก็เก็บไม่อยู่ นี่แค่ยืนยันความสัมพันธ์แค่ไม่นาน เข้าจังหวะขับรถตลอดเวลา

โปรแกรมวันนี้พาแขกต่างชาติเยี่ยมชนสวนเหอหยวน ตำแหน่งเหอหยวนห่างโรงแรมเซิ่งถังประมาณ2 กิโลเมตร ไม่ไกลเลย เซิ่งอันหรานรับผิดชอบพูดภาษาอังกฤษตลอดทาง สำเนียงอเมริกันอย่างคล่องแคล่วทำให้ล่ามที่ตามมาไร้ความหมายไปเลย