บทที่173 ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร

“ฉันไม่ได้อยากจะต่อต้านเธอหรอกนะ ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร เธอไม่คิดแบบนี้เหรอ?”

เสียงผู้หญิงที่ปลายสายโทรศัพท์ดูเหมือนดังมาจากขุมนรก หลินมั่นหันรู้สึกว่าเธอกำลังโดนเกาหย่าเหวินลากไปลงนรกในขุมที่ลึกที่สุด หากเธอไม่รีบหยุดในตอนนี้ คงมีปัญหาตามมาทีหลังเป็นแน่

หลินมั่นหันหายใจเข้าลึก ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงที่ลึกล้ำ

“จุดประสงค์ของเธอที่ทำแบบนี้คือเพื่อตอบโต้ เซิ่งอันหรานกับอวี้หนานเฉิง เพราะเธอคิดว่าเธอสูญเสียทุกอย่างที่เธอมี นั่นก็แค่เงินไม่ใช่เหรอ? เธอต้องการเงินเท่าไรถึงจะจบเรื่องนี้ได้ ฉันจะให้เธอเอง”

ปลายสายเยาะเย้ยทันที "ฉันหวังว่าเธอจะสามารถพูดแบบนี้ต่อหน้าอวี้หนานเฉิงได้นะ"

"นี่เธอ……"

“คุณไม่คิดว่าตัวเองเป็นคุณหลินผู้แสนดีหรอกนะ?” เสียงของเกาหย่าเหวินดูกดดันอีกฝ่ายมาก “เธออยากกลับไปอยู่ข้างๆอวี้หนานเฉิง และฉันก็ช่วยเธอได้ ไม่ใช่เหรอ?”

เมื่อมองย้อนกลับไปตอนที่อวี้หนานเฉิงใส่ใจเธอ หลินมั่นหันก็รู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย

ก่อนแต่งงาน อวี้หนานเฉิงปฏิบัติกับเธอเป็นอย่างดี แต่ตอนแรกเธอกลับไม่ใส่ใจ เมื่อได้รับความยากลำบากภายนอกจึงเข้าใจ แต่วันนี้มีเพียงการช่วยชีวิตลูกชายเขา ถึงได้เห็นด้านนั้นด้วยความยากลำบาก

หลินมั่นหันรู้สึกปวดใจมาก

“เธออยากให้ฉันทำอะไรกันแน่?”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เกาหย่าเหวินก็หัวเราะเยาะที่ปลายสายราวกับว่าเธอคาดไว้นานแล้ว “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่อยากให้เธอทำอะไรทั้งนั้น เธอแค่ทำตามแผนเดิม พาอวี้หนานเฉิงกลับมาอยู่ข้างๆเธอก็พอ"

"..."

หลังจากวางสายหลินมั่นหันก็ทรุดตัวลงบนเตียงของโรงพยาบาลด้วยอาการมึนงง หัวของเธอเต็มไปด้วยเสียงอันมืดมนของเกาหย่าเหวินซึ่งสะท้อนอยู่ตลอดเวลา

——

เสี่ยวจางหยิบเอกสารรายละเอียดของพ่อครัวคนนั้นจากโปรไฟล์พนักงานของบริษัท และเซิ่งอันหรานไปตามที่อยู่นั้นและอึ้งไปครู่หนึ่ง

ตามที่อยู่นี้ เป็นคู่หนุ่มสาวที่เพิ่งเรียนจบ อาศัยอยู่มาเกินสองเดือนแล้ว รู้แต่เพียงว่าเจ้าของบ้านเป็นหญิงวัยกลางคน ไม่มีคนนามสกุลเปา และไม่มีใครรู้ว่าอาจารย์เปาคือใคร

หลังจากไปสำรวจสถานที่ต่างๆแล้ว เซิ่งอันหรานก็ค้นพบเบาะแสเกี่ยวกับ อาจารย์เปาบนเกาะจางโจวในอีกสามวันต่อมา

“พี่รองเปาที่ทำขนมน่ะเหรอ... ฉันรู้จัก”

ชาวประมงผิวคล้ำเพิ่งขึ้นมาจากทะเล ถือถังหอยนางรมที่งัดจากผนังแนวปะการัง ปาดเหงื่อขณะมองไปที่เซิ่งอันหราน

“เราอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน ฉันได้ยินมาว่าเขาเพิ่งกลับมาได้ไม่นาน เธอมีธุระอะไรกับเขาเหรอ?”

“เขากับฉันเป็นเพื่อนร่วมงานในบริษัทเดียวกัน ก่อนที่เขาจะลาออก ทำบางตกไว้ในบริษัท บริษัทขอให้ฉันเอามันมาคืนเขาค่ะ”

“บริษัทเหรอ?” ชายวัยกลางคนกะพริบตาและแสดงความชื่นชมทันที “ฉันได้ยินมาว่าพี่รองเปาเป็นพ่อครัวเป็นโรงแรมระดับไฮเอนด์ที่มีชื่อเสียงไปทั่วโลก เธอก็อยู่ในโรงแรมนั้นด้วยเหรอ?”

เซิ่งอันหรานยิ้มและพยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้นเธอก็มากับฉันสิ” ชายวัยกลางคนพอใจอย่างมากและนำเซิ่งอันหรานเข้ามาในหมู่บ้านด้วยความกระตือรือร้น

หลังจากเดินไปตามกระท่อมที่กระจัดกระจายเป็นเวลานานกว่า 10 นาที เธอก็หยุดอยู่หน้าลานที่มีกำแพงสีขาวที่ได้รับการดูแลอย่างดี ประตูเปิดออกและเสียงพูดคุยก็ดังมาจากด้านใน

"บ้านหลังนี้แหละ คฤหาสน์ตระกูลเปายิ่งใหญ่มาก คฤหาสน์หลังแรกเป็นของพี่ชายของพี่รองเปา ไปทักทายเขาหน่อยสิ คฤหาสน์หลังถัดไปถึงจะเป็นของเขาน่ะ"

ชาวประมงที่นำทางพูดในรายละเอียดและเธอก็พูดคุยสบายๆ เกี่ยวกับสิ่งต่างๆ มากมายในหมู่บ้านกับเธอตลอดทาง เซิ่งอันหรานเริ่มเข้าใจเกี่ยวกับอาจารย์เป่าคนนี้บ้างแล้ว

บ้านของเขาค่อนข้างมีฐานะ มีพี่น้องสองคน แม่ของเขายังมีชีวิตอยู่ แต่ภรรยาของเขาสุขภาพไม่ดี และเสี่ยวหลิวก็เป็นลูกบุญธรรมของเขา

เซิ่งอันหรานขอบคุณเขาและเดินไปที่สนามหน้าบ้าน