บทที่220 สาเหตุที่แท้จริงของการเสียชีวิต

“มาแล้ว"

เธอตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน ลากร่างกายที่อ่อนล้าของเธอไปที่ห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ

งานที่บริษัทยุ่งมาก ไม่รู้ว่าก่อนหน้าที่เธอจะรับช่วงต่อจากพ่อ เขาต้องรับมือกับหลาย ๆ อย่างได้ยังไง ขนาดเธอทำไม่กี่วันยังเหนื่อยถึงขนาดนี้

เธออารมณ์เสียมากยิ่งขึ้นเมื่อนึกถึงการลงประชามติของคณะกรรมการในวันนี้

ตำแหน่งนี้เห็นได้ชัดว่าพ่อของเธอสงวนไว้สำหรับเธอมานานแล้ว แต่แม่กลับทำเหมือนเธอขโมยมันมาซะอย่างนั้น

——

ในที่สุดฝนที่โปรยปรายก็หยุดลง ในช่วงเช้าตรู่ เซิ่งอันหรานเชิญทนายหลี่ทนายความส่วนตัวของพ่อมาดื่มกาแฟ

ทนายหลี่เป็นเพื่อนที่ดีของพ่อของเธอมาหลายปีแล้ว และเขามีตำแหน่งสูงในแวดวงกฎหมายในเมืองจินหลิง แม้ว่าเขาจะมีส่วนร่วมในการแก้ต่างคดีความในเชิงพาณิชย์มาหลายปีแล้ว เซิ่งอันหราน รู้สึกว่าเขาเป็นคนที่น่าเชื่อถือ ดังนั้นเธอจึงอยากสอบถามเขาเรื่องของจิ่งซีก่อน

ก่อนที่เธอจะพูดอะไร ทนายหลี่ก็ยื่นกรมธรรม์ประกันภัยให้เธอก่อน

“นี่คือประกันที่คุณชายเซิ่งซื้อไว้ตอนอยู่ฮ่องกง จ่ายมาห้าปีแล้ว ผู้รับผลประโยชน์คือคุณครับ คุณเซิ่ง”

เซิ่งอันหรานตกตะลึง จ้องมองไปที่ "การประกันการเสียชีวิตจากโรคร้ายแรง" ในกรมธรรม์ประกันภัย

“ทำไมพ่อของฉันถึง...”

ทำไมถึงทำประกันอย่างกะทันหันแบบนี้ล่ะ?

ใครจะคาดคิดตั้งแต่แรกว่าเขาจะเสียชีวิตจากอาการป่วยหนัก?

ทนายหลี่มีท่าทีจริงจัง “ประกันถูกซื้อเร็วมาก อาจเป็นช่วงก่อนที่คุณเซิ่งเดินทางไปต่างประเทศ ตอนนั้นคุณชายเซิ่งมีสุขภาพแข็งแรงดี และมีใบรับรองสุขภาพที่โรงพยาบาลออกให้ อันที่จริงผมไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงทำประกันนี้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าคุณเซิ่งเป็นคนมองการณ์ไกลนะครับ”

"หมายความว่ายังไงคะ?"

“ในตอนที่คุณชายเซิ่งเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลเมื่อไม่นานมานี้ ผมได้ช่วยเขาแก้ไขเจตจำนงและจัดการปัญหาการเป็นเจ้าของทรัพย์สิน ทำให้ผมทราบถึงสถานการณ์ทางการเงินของ คุณเซิ่งไม่เคยสงสัยเลยเหรอครับว่าทำไมพ่อของคุณไม่ทิ้งอะไรไว้ให้เลย?”

เซิ่งอันหรานรู้สึกตัวเล็กน้อยและถามขึ้นว่า "เกิดอะไรขึ้นกับบริษัทเหรอคะ?"

“ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาคุณชายเซิ่งค่อยๆ สละสิทธิ์ของเขา บริษัทย่อยได้ต่อสู้อย่างเปิดเผยและสูญเสียเงินเป็นจำนวนมาก เหมือนว่าตระกูลเซิ่งมีอสังหาริมทรัพย์มากมาย แต่ไม่มีข้อยกเว้น พวกมันถูกจำนองทั้งหมด บริษัทจึงอยู่ในสภาวะที่แย่มากครับ"

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”

เซิ่งอันหรานตกตะลึง “พ่อไม่เคยบอกฉันเลย”

“คุณชายเซิ่งรู้ว่าคุณไม่มีเจตนาที่จะสืบทอดตำแหน่งบริษัท และเขาไม่ต้องการให้คุณยุ่งเกี่ยวกับความสกปรกเหล่านี้ เขาเตรียมการเรื่องบริษัทไว้แล้วครับ”

"เตรียมการเหรอ?"

เซิ่งอันหรานรู้สึกงงกว่าเดิม “เตรียมการอะไร?”

ขณะพูด โทรทัศน์ติดผนังในร้านกาแฟก็ขัดจังหวะข่าวโซเชียล

“เมื่อเวลาสิบโมงเช้าตามเวลาเกียวโต เมื่อยี่สิบนาทีที่แล้ว อาคารสำนักงานใหญ่ของกลุ่มธุรกิจครอบครัวในเมืองถูกศาลสั่งปิดอย่างกะทันหัน ระหว่างที่ตำรวจค้นหาหลักฐาน สมาชิกคณะกรรมการบริหารของกรุ๊ปเกิดการทะเลาะวิวาทกัน ได้รับการยืนยันแล้วว่ามีผู้เสียชีวิตในที่เกิดเหตุและในความโกลาหลรองประธานอวี้ได้หายตัวไป "

เซิ่งอันหรานมือสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ จึงทำให้กาแฟหกใส่ตนเอง

พนักงานเสิร์ฟรีบมาทำความสะอาด แต่ตาของเซิ่งอันหรานจ้องไปที่หน้าจอทีวีอย่างไม่หยุดนิ่ง ทั้งตกใจและตื่นตระหนกในเวลาเดียวกัน

ผ่านไปนาน เสียงขอโทษของบริกรก็ดังขึ้น และเธอก็เริ่มรู้สึกตัว

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง”