บทที่221 ทำไมนายถึงหน้าแดง?

“พี่ มีปัญหามากมายในช่วงสองวันที่ผ่านมา ดังนั้นอย่าไปงานศพของเซิ่งอันเหยาเลยนะ”

เสียงเส้าซือดังขึ้นอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์

“ถ้าไม่รู้ก็ไม่เป็นไร ในเมื่อรู้แล้วก็ต้องไป เมื่อตายไปแล้วก็ไม่มีอะไรต้องกังวล”

เซิ่งอันหรานจัดเสื้อเชิ้ตสีดำและกางเกงขากว้างสีดำไว้หน้ากระจก และผมยาวของเธอถูกมัดห้อยไว้ด้านหลังศีรษะ เส้าซือถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้

“ถ้าอย่างนั้นพี่ก็ระวังตัวด้วยนะ ผมยังทำธุระไม่เสร็จ น่าจะไปทันแต่ไปถึงช้าหน่อย”

"อืม"

เซิ่งอันหรานตอบและวางสายไปพร้อมกับพูดว่า "เดินทางดีๆนะ"

โลกภายนอกเข้าใจว่าการตายของเซิ่งอันเหยาเป็นอุบัติเหตุ แต่หลังจากถามกรรมการสองสามคนที่อยู่ด้วยในตอนนั้น เธอเป็นคนกระโดดตึกเอง ว่ากันว่าที่เกิดเหตุในตอนนั้นวุ่นวายมาก

และที่มาของความโกลาหลเหล่านี้ล้วนมาจากอวี้ซู่ซิน

แต่ลุงของเซิ่งอันเหยายังมีน้ำใจและช่วยจัดการงานศพ แจ้งทุกคนที่สามารถรับการแจ้งเตือนได้ รวมถึงเซิ่งอันหรานด้วย

นอกจากพวงหรีดแล้ว มีคนมางานนี้น้อยมาก เซิ่งอันหรานเกือบคิดว่าเธอจำเวลาผิด แต่หลังจากคิดอีกครั้ง บริษัทตระกูลเซิ่งเกิดเรื่องอื้อฉาวขนาดนี้ จะมีใครอยากมาร่วมงานอีก?

หลังจากโค้งคำนับหน้าหลุมฝังศพของเซิ่งอันเหยาแล้ว เธอก็เดินไปหาลุงของเซิ่งอันเหยาและกล่าวว่า "เสียใจด้วยนะคะ"

“อืม” ลุงพยักหน้าเบาๆ นัยน์ตาแดงก่ำเล็กน้อย “เหยาเหยาเป็นเด็กดี ถึงเธอจะอารมณ์ร้อนไปหน่อย”

เซิ่งอันหรานไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งกับเรื่องนี้ แต่ผู้ตายคือคนสำคัญ ดังนั้นเธอจึงไม่พูดอะไรมาก ทำได้เพียงพยักหน้าแล้วหันหลังกลับเพื่อจากไป

"เดี๋ยวก่อน"

จู่ๆ ลุงก็หยุดเธอ "เหยาเหยากระโดดตึกเพราะอุบัติเหตุในบริษัทและทนแรงกดดันไม่ได้ บริษัทกลายเป็นแบบนี้ เธอควรรับผิดชอบในฐานะลูกสาวของเขาใช่ไหม?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเซิ่งอันหรานก็ขมวดคิ้ว อธิบายอย่างอดทนว่า “ฉันไม่ได้เป็นเจ้าของบริษัทตระกูลเซิ่ง และไม่มีทรัพย์สินในความประสงค์ของพ่อเหลือให้ฉัน ดังนั้นฉันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับบริษัทนี้ ถ้าคุณไม่เข้าใจสามารถไปถามทนายหลี่...”

“ฉันไม่ได้กำลังมองหาทนาย ฉันอยากเอาเรื่องเธอต่างหาก”

ชายวัยกลางคนมีสีหน้าเคร่งเครียดในทันที “เซิ่งชิงซานทิ้งปัญหาใหญ่เอาไว้และจากไปเพียงลำพัง เธอเป็นลูกสาว เธอต้องรับผิดชอบ”

เซิ่งอันหรานแอบคิดว่าเป็นเรื่องตลก และตอบโต้ด้วยการเยาะเย้ย

“ตอนที่ประกาศเรื่องมรดก ดูเหมือนว่าคุณจะไม่พูดเรื่องยุติธรรมเลยนี่คะ”

"นั่นมันคนละเรื่องกัน"

ลุงของเซิ่งอันเหยาทำหน้าบูดบึ้ง "ไม่ว่ายังไงวันนี้เธอต้องพูดต่อหน้าเหยาเหยาให้ชัดเจน นี่เป็นบริษัทตระกูลเซิ่งของพวกเธอ เธอไม่รับผิดชอบ แล้วใครจะรับผิดชอบ"

“ใครอยากรับผิดชอบก็ตามใจ !”

เสียงของเส้าซือผ่านฝูงชนและทุกคนก็ได้ยิน ก่อนที่เซิ่งอันหรานจะรู้สึกตัว เธอถูกดึงไปข้างหลังด้วยมือใหญ่ ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้น เธอก็เห็นหลินมู่เหยียนถัดจากเส้าซือ

“พาพี่สาวฉันออกไปก่อน”

เส้าซือพูดกับหลินมู่เหยียนแล้วถอดแว่นกันแดดออกและเหลือบมองทุกคน ใบหน้าของเขาน่าเกลียดมาก

เซิ่งอันหรานถูกหลินมู่เหยียนดึงออกไปและได้ยินเสียงของเส้าซือจากระยะไกล

“ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆสินะ ฉันรู้อยู่แล้วว่าการที่พวกคุณส่งการ์ดเชิญงานศพไปหาพวกเราน่ะไม่ใช่เพราะหวังดีอะไรหรอก ทำไม? อยากรังแกพี่สาวฉันสินะ อยากจะโทษเรื่องน่าอายพวกนี้ที่พี่สาวฉันใช่ไหม? ตอนแบ่งมรดก ทำไมพวกคุณจำไม่ได้ล่ะว่าเซิ่งชิงซานยังมีลูกสาวอีกคน แล้วแบบนี้จะมาเอาเปรียบเราอีกเหรอ?”

“อย่าปล่อยให้เสี่ยวซืออยู่ตรงนั้นคนเดียว คนพวกนั้น…” เซิ่งอันหรานรู้สึกกังวลเล็กน้อย

“ไม่เป็นไร” หลินมู่เหยียนไม่หันหลังกลับ ผลักเซิ่งอันหรานไปที่รถและอธิบายว่า “มีคนกำลังตามเขาอยู่”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซิ่งอันหรานก็จ้องมองไปที่สถานที่แออัดในระยะไกล

“นี่พูดบ้าอะไรน่ะ?”

ลุงของเซิ่งอันเหยาเริ่มโกรธมากขึ้นเขาเริ่มตะโกนสุดเสียง "เส้าซือเหรอ? แกมันก็แค่หมาที่ตระกูลเซิ่งเก็บมาเลี้ยง มีสิทธิ์อะไรมาพูดเรื่องคนในตระกูล?"

เซิ่งอันหรานไม่สามารถนิ่งเฉยกับคำพูดเหล่านี้ได้ แต่เห็นหลินมู่เหยียนยืนพิงประตูรถสวมชุดสูทและรองเท้าหนัง เขาไม่มีอารมณ์ใด ๆ และพูดเบา ๆ