บทที่271 กี่คนที่ตกกระไดพลอยโจนไปด้วย

"เธอว่าอะไรนะ?"

อวี๋เหมิงไม่เข้าใจว่าอวี้หนานเฉิงหมายถึงอะไร

อวี้หนานเฉิงเหลือบมองเซิ่งอันหราน ก่อนที่เซิ่งอันหรานจะรู้ตัวและมองไปที่อวี๋เหมิง

"ตอนนี้หนานเฉิงเป็นหัวหน้าฝ่ายการเงินของเซิ่งซื่อกรุป"

“อะไรนะ?” อวี้เหมิงเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “จะเป็นไปได้ยังไง? เขาเป็นคนของเซิ่งถังกรุป แล้วเขาจะมาเป็นหัวหน้าฝ่ายการเงินเราได้ยังไง? ทำไมคุณถึงทำอะไรตามอำเภอใจแบบนี้ คุณยังเห็นคณะกรรมการอยู่ในสายตาบ้างไหม?”

"ฉันเห็นค่ะ แต่ฉันไม่รู้ว่าฉันอยู่ในสายตาของคณะกรรมการด้วยหรือเปล่า"

เสียงของเซิ่งอันหรานลดลง

“ยิ่งไปกว่านั้น ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแต่งตั้งใครตามอำเภอใจ หากไม่ใช่เพราะมีคณะกรรมการบริษัทบางคนกำลังเล่นตลกกับฉัน ฉันไม่คิดว่าการประชุมครั้งนี้จะเกิดขึ้นด้วยซ้ำ "

“นี่เธอ...” อวี๋เหมิงหน้าแดงและกระทืบเท้าอย่างแรง “เหมือนที่แม่ฉันพูดไม่มีผิด เธอมันตัวซวย เธอเป็นตัวแทนแห่งความโชคร้าย ใครอยู่ใกล้เธอก็ซวยกันไปหมด แม้แต่พ่อแม่แท้ๆ หรือพี่สาวร่วมสายเลือดก็ตายกันไปหมด!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซิ่งอันหรานก็บีบมือและใบหน้าของเธอก็ค่อยๆ ซีดลง

คำพูดเหล่านี้ที่อวี๋เหมิงพูดเหมือนกับคำพูดที่ติดหูของเซิ่งอันหรานเมื่อครั้งยังเยาว์วัย ในตอนนี้ดูเหมือนจะปรากฏขึ้นอีกครั้ง แม้ว่าคำพูดเหล่านี้ไม่น่าเชื่อถือ แต่ความน่ากลัววัยเด็กยังคงอยู่ในจิตวิญญาณและสั่นสะท้านในห้วงลึกจิตใจของเธอ

“เธอมันตัวซวย เกิดมาก็ทำให้แม่ตาย ไม่กี่ต่อมาก็ทำให้ตาตาย”

“ส่งเธอมาที่นี่ อยากจะทำให้ใครตายอีกล่ะ?”

"อยู่ให้ห่างจากเธอ"

"..."

“ถ้าพูดอย่างนั้น ไม่จำเป็นต้องให้ตำรวจสอบสวนอะไรแล้วสินะ เพราะเธอต้องถูกฆ่าตายโดยเซิ่งอันหรานอยู่ดี”

ทันใดนั้นเสียงของอวี้หนานเฉิงก็ดังขึ้น ดึงเซิ่งอันหรานออกจากความทรงจำอันเจ็บปวด

“แต่ดูเหมือนว่าการฆ่าคนจะไม่ถูกพิพากษานะ?”

“คุณหมายความว่ายังไง?” อวี้เหมิงก้าวถอยหลังด้วยใบหน้าตกใจ “ที่นี่คือบริษัท คุณกล้า...”

“ผมไม่กล้า” อวี้หนานเฉิงยืนนิ่ง แต่ความเยือกเย็นในร่างกายกลับทำให้เซิ่งอันหรานรู้สึกกลัว

“ต่อไป ถ้าคุณกล้าที่จะพูดอะไรต่อหน้าอันหรานอีก ผมจะทำให้คุณพูดไม่ได้อีกเลยตลอดไป คุณดูเอาละกันว่าคนที่ถูกไล่ออกจากเมืองจินหลิงไปยังจะสามารถทำอะไรได้อีก”

อวี๋เหมิงตกใจมากจนหน้าซีด เธอมองไปรอบ ๆ และวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่จากไป อวี้หนานเฉิงก็หันหลังและเดินกลับไปที่ด้านข้างของเซิ่งอันหราน จับมือเผชิญหน้ากันและพูดว่า “ปกติก็เห็นพูดเก่งนี่นา ทำไมต่อหน้าเด็กน้อยแบบนี้ถึงกลายเป็นใบ้ไปซะแล้วล่ะ?”

“ฉันแค่ไม่รู้จะพูดอะไร ตอนที่ฉันเด็กๆฉันได้ยินอะไรแบบนี้มากมาย บางครั้งฉันก็คิดว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นถูก”

เซิ่งอันหรานก้มศีรษะลง เสียงของเธอแข็งทื่อเล็กน้อย

หากมีสิ่งที่เรียกว่าชะตากรรมในโลกนี้ เธอสงสัยอย่างจริงจังว่าเธอคือตัวแทนแห่งความโชคร้ายในตำนานหรือเปล่า...

เขาจับมือเธอไว้แน่น อุณหภูมิฝ่ามือของอวี้หนานเฉิงปกคลุมหลังมือของเธอ และเสียงของเขาก็ดังก้อง "ถ้าคุณตัวแทนแห่งความโชคร้ายจริงๆ แล้วผมล่ะ ผมคืออะไร? ชีวิตความเป็นความตายไม่มีใครบังคับมันได้ ตัวแทนแห่งความโชคร้ายคงเป็นตาของผมก่อนที่จะถึงตาของคุณ”

อวี้หนานเฉิงสูญเสียพ่อไปเมื่ออายุได้สิบสาม และขับไล่มารดาผู้ให้กำเนิดออกจากบ้านในปีเดียวกัน หลังจากนั้น เขาใช้เวลาอยู่คนเดียวกว่า 20 ปี เขารู้สึกว่าตนเองเหมาะกับคำๆนี้มากกว่าเซิ่งอันหรานเสียอีก