บทที่322 เธอเป็นชีวิตของฉัน

“มีญาติของเซิ่งอันหรานไหมคะ?”

เสียงของพยาบาลดังก้องอยู่ในทางเดิน เป็นครั้งแรกที่อวี้หนานเฉิงรู้สึกหนักอึ้งที่เท้าราวกับมีก้อนหินขนาดใหญ่ทับเอาไว้ และเป็นเวลานานกว่าที่เขาจะรู้สึกตัว

"ผมครับ ผมเอง"

เขาฝ่าฝูงชนและรีบวิ่งไปอย่างสั่นเทา "ผมเองครับ"

พยาบาลสาวถือใบยินยอมการผ่าตัดอยู่ในมือด้วยสีหน้าชินชากับความเป็นความตาย

"บาดแผลของผู้ป่วยใกล้กับตำแหน่งหัวใจเป็นอย่างมาก ตอนนี้การผ่าตัดมีความเสี่ยงสูงและหมอกำลังผ่าตัดเพื่อช่วยชีวิตเธออยู่ค่ะ ญาติโปรดเซ็นตรงนี้ด้วยค่ะ"

ราวกับว่าเกิดระเบิดขึ้นในหัวของอวี้หนานเฉิง เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าเมื่อเหล็กเส้นถูกเสียบเข้าไปในหน้าอกของเขาจะเป็นยังไงเมื่อคิดดังนั้นเขาก็ได้แค่ยื่นตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม

“คุณผู้ชาย... คุณผู้ชายไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?”

เขาจรดปลายปากกาลงใบแผ่นกระดาษอย่างสั่นเทา ดวงตาสีแดงของเขาจ้องไปที่ประตูห้องผ่าตัด ราวกับว่าเขาสามารถมองเห็นทุกสิ่งภายในได้

10 นาทีหลังจากที่พยาบาลเข้าไปในห้อง ก็เกิดเสียงดังจากมุมทางเดิน

ฉินปัว เส้าซือและหลินมู่เหยียนมาถึงแล้ว

“พี่สาวของผมเป็นยังไงบ้าง?” เส้าซือถามด้วยความตื่นตระหนก

อวี้หนานเฉิงเม้มริมฝีปากแน่น และใช้เวลาครู่หนึ่งในการพูดซ้ำในสิ่งที่พยาบาลพูด

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้?” ดวงตาของเส้าซือเป็นสีแดงก่ำ และทันใดนั้นเขาก็ตะโกนพลางคว้าคอของอวี้หนานเฉิง "อวี้หนานเฉิง คุณดูแลพี่สาวของผมแบบนี้สินะ"

“อาจจะไม่แย่ขนาดนั้นก็ได้” หลินมู่เหยียนจับตัวเส้าซือเอาไว้ ขมวดคิ้วพลางมองนาฬิกาด้านบนของห้องผ่าตัด “ไม่ต้องกังวล ยังผ่าตัดไม่เสร็จ พวกเขากำลังช่วยชีวิตเธออยู่”

เส้าซือไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น และเขาก็คว้าคอของอวี้หนานเฉิงไว้แน่นด้วยมือข้างหนึ่ง “หยุนหนานเฉิง คุณรับปากอะไรกับผมไว้ในตอนแรก นั่นพี่สาวของผมนะ !”

อวี้หนานเฉิงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นและมองดูดวงตาที่เย็นชาของเส้าซือที่ปกคลุมไปด้วยน้ำตา ถ้าเส้าซือไม่โวยวาย เขาเองก็ไม่อยากจะพูดอะไรแม้สักคำเดียว

“เธอเป็นพี่สาวของนาย แต่เธอเป็นชีวิตของฉัน”

ทุกคนหยุดมองมาที่เขา

หลินมู่เหยียนดึงมือของเส้าซือ กลับและเตือน

“เอาเถอะ หยุดสร้างปัญหาสักที ข้างในยังผ่าตัดกันอยู่ รอจนกว่าการผ่าตัดจะเสร็จเถอะนะ”

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ไฟในห้องผ่าตัดก็ดับลง และแพทย์ที่ดูแลก็ออกมา หลังจากเห็นกลุ่มคนอยู่แถวๆ ประตู เขาก็ถอดหน้ากากออกและโค้งตัวลง "ขออภัย เราทำดีที่สุดแล้ว"

เส้าซือแทบจะล้มทั้งยืนหากไม่มีหลินมู่เหยียนคอยพยุงอยู่ข้างๆ

"พี่ ! "

รถพยาบาลถูกเข็นออกมาจากด้านหลังแพทย์ เส้าซือสะบัดมือออก จับผ้าขาวแน่นด้วยมือข้างหนึ่งและน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด

ดวงตาของฉินปัวก็เป็นสีแดงเช่นกัน และแม้แต่หลินมู่เหยียนที่หน้าเย็นชาอยู่เสมอก็ยังสั่นไหว

อวี้หนานเฉิงตกอยู่ในความมึนงง เขาไม่กล้าเข้าใกล้เตียงผ่าตัดและไม่อยากจะเชื่อว่าใครอยู่ใต้ผ้าขาว

เขาเสียใจ...เสียใจที่ทะเลาะกับเธอในตอนเช้า เสียใจที่รู้ว่าเธอไม่มีทางทรยศเขา แต่เขาก็ยังอดตำหนิเธอ เสียใจที่เขาปิดบังความรักที่เขามีต่อเธอไว้ ก่อนที่เขาจะมีเวลาพูดออกไป

"ทำไมพวกคุณถึงอยู่ที่นี่กันล่ะ?"

เสียงใสดังมาจากทางเดินทางด้านขวามือ น่าน่าถือถุงพลาสติกสองใบ เธอมองดูชายทั้งห้าคนที่มีสีหน้าเศร้าใจด้วยความประหลาดใจ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสับสน

"เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

ฉินปัวอยู่ใกล้เธอมากที่สุด เขาขมวดคิ้วและพูดด้วยเสียงแหบเล็กน้อย “ไม่ต้องถามแล้ว เธอไม่รอด”

น่าน่าตกตะลึงครู่หนึ่ง ดวงตาของเธอเพ่งมองบนเตียงที่คลุมด้วยผ้าขาว จากนั้นเธอก็ถอนหายใจ “ฉันกับคุณเซิ่งพยายามอย่างดีที่สุดที่จะส่งเธอไปโรงพยาบาลให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว "