บทที่323 เรื่องพวกนี้ ผมไม่เคยเข้าใจ

เซิ่งอันหรานรับผ้าเช็ดจากเขาพลางกล่าวขอบคุณ

“ไม่ใช่ค่ะ ฉันมาส่งผู้บาดเจ็บ ก็เลยมาช่วยเฉยๆ ค่ะ”

“แต่ฉันว่าเธอดูเป็นมืออาชีพมากเลย เป็นนักศึกษาแพทย์หรือเปล่า?”

เซิ่งอันหรานดูเด็กมาก วันนี้เธอสวมเสื้อโค้ตสีชมพู มัดผมด้วยหางม้า ดังนั้นเธอจึงดูเหมือนนักเรียนมาก

เมื่อได้ยินดังนั้น เธอก็ส่ายหัว ตาหรี่ลงเล็กน้อยและปฏิเสธว่า "ฉันไม่ได้เรียนหมอค่ะ"

“ไม่จริง” สายตาของหมอคนนั้นเป็นประกาย “เธอคงเป็นนักศึกษาแพทย์แน่ๆ ดูได้จากการดูแลคนเจ็บและการใช้อุปกรณ์ ฉันมั่นใจ100% เรียนจากไหนมาล่ะ? แต่การช่วยชีวิตคน เรียนที่ไหนก็เหมือนกันนั่นแหละ”

“ไม่ใช่จริงๆ ค่ะ” เซิ่งอันหรานทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย “ผู้ป่วยฉุกเฉินคงจะถูกส่งมาครบแล้ว ฉันต้องไปแล้ว คุณรีบไปช่วยเถอะค่ะ”

หลังจากหมอรู้สึกตัว เขากระโดดลงจากรถ แล้วจู่ๆ ก็หันกลับมาถามหลังจากลงจากรถไปสองก้าว

"เพิ่มเพื่อนใน WeChat กันหน่อยได้ไหม?"

ก่อนที่เซิ่งอันหรานจะตอบ เสียงทุ้มต่ำก็ดังมาจากด้านหลัง "อันหราน ผมตามหาคุณตั้งนาน กลับบ้านกันเถอะ"

หมอชายผงะไปครู่หนึ่ง และเมื่อเขาหันศีรษะกลับมาก็เห็นร่างสูงโปร่งแม้ว่าเขาจะยังอยู่ห่างออกไปครึ่งเมตร เขาก็รู้สึกถึงรัศมีอันโอ่อ่า

จริงสิ ผู้หญิงที่สวยและใจดีแบบนี้ต้องมีเจ้าของอยู่แล้ว !

หมอชายถอนหายใจด้วยความหงุดหงิดและหันหลังกลับไป

เซิ่งอันหรานยืนอยู่ที่ประตูหลังรถพยาบาล เธอยืนตัวตรงด้วยสายตาที่ประหลาดใจ

เธอไม่คิดว่าอวี้หนานเฉิงจะปรากฏตัวที่นี่

"ทำไมคุณถึงมาที่นี่ล่ะ?"

อวี้หนานเฉิงก้าวไปข้างหน้าและไม่อธิบายอะไร “กลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ค่อยคุยกันหลังอาหารเย็น”

เซิ่งอันหรานมองลงไปที่คราบเลือดบนร่างกายและพยักหน้า

ทั้งสองหลีกเลี่ยงการพูดถึงความขัดแย้งในโรงแรมในตอนเช้า และนั่งแท็กซี่อย่างเงียบๆ ไปตลอดทาง

หลังจากกลับถึงบ้าน เซิ่งอันหรานหยิบเสื้อผ้าแล้วเดินไปที่ห้องน้ำโดยตรง เสื้อคลุมยังคงเปื้อนกลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาลและเลือด และค่อยๆ กระจายไปตามกลิ่นของเจลอาบน้ำในห้องน้ำ

น้ำอุ่นชำระล้างฟองบนหลังของเธอ เธอเริ่มเหม่อลอยคิดถึงเรื่องอื่น

เธอเดาว่าอวี้หนานเฉิงอาจต้องการคุยกับเธอเรื่องการเลิกรา แต่เมื่อเขาออกจากโรงแรมในตอนเช้า เขาก็พูดว่า 'จะเลิกกันหรือไม่ ผมเป็นคนตัดสิน'

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เซิ่งอันหรานก็ได้กลิ่นอาหารทันทีที่เธอเปิดประตู เธอตกตะลึงครู่หนึ่ง ละเดินออกจากห้องนอนไปพร้อมกับเช็ดผม

มีอาหารวางอยู่บนโต๊ะ

"นั่งลง กินข้าวสิ"

อวี้หนานเฉิงนำชามสองใบจากห้องครัวและวางชามซุปไว้หน้าเซิ่งอันหราน

เธองุนงงเล็กน้อย มองขึ้นไปที่นาฬิกาแขวนบนผนังที่ชี้ไปที่เวลาเที่ยงคืน “เที่ยงคืนแล้ว นี่อาหารมื้อดึกเหรอ?”

"มื้อเย็นต่างหาก"

อวี้หนานเฉิงยื่นตะเกียบให้แล้วถามว่า "กินข้าวเย็นหรือยัง?"

เซิ่งอันหรานส่ายหัว ก้มศีรษะลงอย่างเงียบ ๆ เพื่อดื่มซุป และถามอย่างคลุมเครือว่า "คุณรู้ได้ยังไง?"

“น่าน่าบอก”

“ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงพูดทุกอย่างเลยนะ?” เเซิ่งอันหรานขมวดคิ้ว “เธอบอกอะไรคุณอีก?”