บทที่343 รู้ตัวอีกทีก็เก็บไว้นานถึง 20 ปีแล้ว

ชายคนนั้นหาที่นั่งริมหน้าต่างและนั่งลง วางกระเป๋ากล้องเอสแอลอาร์ไว้บนโต๊ะ และมองดูสไตล์การตกแต่งของที่นี่ด้วยความสนใจ โดยมีแสงซับซ้อนในดวงตาของเขา

“ดื่มน้ำอุ่นสักหน่อย เดี๋ยวอีก 10 นาทีก็ดีขึ้น”

เหยาเหยายื่นชาให้หนึ่งถ้วย "อ้อ จริงสิ คุณชื่ออะไรเหรอคะ?"

“ผมแซ่เผยน่ะ”

“ค่ะ งั้นคุณเผยรอสักครู่นะคะ”

หลังจากพูดจบ เหยาเหยาก็ขึ้นไปชั้นบนเพื่อทำความสะอาดห้องว่าง

ชายคนนั้นจิบชา หยิบกล้องเอสแอลอาร์ออกจากกระเป๋า และโบกมือสองครั้งไปยังพื้นที่สาธารณะของโรงแรม จากนั้นยืดเลนส์ขึ้นไปยังชั้นสอง

กล้องค่อยๆ เล็งไปที่ปลายทางเดินบนชั้นสอง ป้ายไม้ประดับดอกไม้แห้งที่แขวนอยู่ที่ประตูห้อง เมื่อซูมเข้าไปจะเห็นป้ายไม้เขียนว่า "ห้องเจ้านาย โปรดเคาะประตูห้องก่อนเข้าไปด้านใน"

ชายคนนั้นเม้มริมฝีปากทันที

ในห้องมีแสงไฟสลัว

อวี้เฟิ่งหยากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ริมหน้าต่าง เธอสวมเสื้อเสื้อกั๊กสีน้ำตาล ผมของเธอพาดทับเสื้อคลุมราวกับน้ำตกสีหมึก แม้ว่าเธอจะอายุห้าสิบแล้ว แต่เธอก็ยังมีกลิ่นอายของหญิงสาวแรกรุ่นอยู่

กู้เทียนเอินยืนถือจานอาหารค่ำมาเป็นเวลา 10 นาทีแล้ว

“แม่ ถ้าแม่โทษว่าเป็นความผิดของผม แม่จะตีหรือจะด่าผมก็ได้ แต่อย่าโกรธอยู่แบบนี้เลย แม่ต้องทานข้าวด้วยนะ”

“วางเอาไว้ก็พอ” อวี้เฟิ่งหยาตอบเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากหนังสือ

กู้เทียนเอินรู้สึกกังวลเล็กน้อย “ตั้งแต่กลับมาจากจินหลิง แม่ก็กินข้าวน้อยทุกวัน แม้แต่เหยาเหยาก็ไม่รู้ว่าแม่เป็นอะไร แม่จะให้ผมทำยังไง?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อวี้เฟิ่งหยาก็ขมวดคิ้ว ปิดหนังสือและเหลือบตามอง

“ตอนที่ลูกแอบไปสืบเรื่องของตระกูลอวี้ลับหลังแม่ ทำไมถึงไม่คิดถึงความรู้สึกแม่บ้างล่ะ?”

กู้เทียนเอินนิ่งไปราวกับเป็นใบ้

อวี้เฟิ่งหยามองดูเขาเป็นเวลานาน จากที่ดูคล้ายอยู่แล้ว เมื่อเขาขมวดคิ้วด้วยความโกรธทำให้เขาดูคล้ายยิ่งขึ้นไปอีก ทำไมตอนนั้นเธอถึงคิดแบบนั้น คิดว่าเมืองจินหลิงออกจะใหญ่โต คงไม่มีทางบังเอิญได้พบกับตระกูลอวี้อีก จึงยอมให้เขาเรียนที่มหาวิทยาลัยการรักษาความปลอดภัยสาธารณะ?

ครั้งนี้เป็นอวี้หนานเฉิงที่พบกับเขาจึงไม่มีอะไร แต่ถ้าหากชายชราพบกับเธอ เรื่องในตอนนั้นคงเก็บไม่อยู่แน่

หลังจากมองสักพัก เธอก็ถอนหายใจและเปิดหนังสืออีกครั้ง

“วางไว้ เดี๋ยวฉันกินเอง”

กู้เทียนเอินมองดูท่าทางของแม่ แม้จะอ่อนโยนและใจดี แต่เธอแข็งแกร่ง และไม่มีประโยชน์ที่จะพูดมากกว่านี้ เขาจึงจำใจวางจานอาหารไว้บนโต๊ะกาแฟข้างๆ และเตือนว่า “ถ้ามันเย็นแล้วก็บอกผมนะครับ ผมจะเอาไปอุ่นร้อนให้”

"อืม"

อวี้เฟิ่งหยาตอบกลับและไม่มองเขาอีก

เรื่องพยายามใกล้ชิดตระกูลอวี้ในเมืองจินหลิง จริงๆแล้วเขาก็ไม่อยากจะปิดบังแม่ของเขานัก เขาพยายามบอกเธอหลายครั้งทางโทรศัพท์ว่าอยากให้เธอลองพบหน้ากับอวี้หนานเฉิง แต่ในตอนนั้นเธอคิดว่าเขากำลังพูดจาไร้สาระ

กู้เทียนเอินมีความรู้สึกผสมปนเปกันอยู่ในใจ เขาหันหลังกลับและแล้วเดินออกไปอย่างเงียบๆ

ทันทีที่เขาออกจากห้อง เสียงชัตเตอร์ด้านหน้าก็ดังขึ้น เขารีบเอามือปิดใบหน้าของเขาโดยไม่รู้ตัว

"นั่นทำอะไรน่ะ?"

หลังจากปล่อยมือ เขายืนอยู่หลังราวไม้บนชั้นสองและเห็นชายคนนั้นในที่สาธารณะที่ชั้นหนึ่ง

“คุณเป็นใคร?” กู้เทียนเอินอารมณ์ไม่ดี แม้ว่าเขาจะรู้ว่าคนส่วนใหญ่ในโรงแรมเป็นแขก แต่เขาไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้ในขณะนี้ และเขาก็คำรามออกมาว่า “ใครใช้คุณถ่ายรูปส่งเดชแบบนี้?"