บทที่344 เขาเป็นลูกชายของผม

อวี้เฟิ่งหยาได้สติ เธอเช็ดน้ำตาและตะโกนถามว่า "ใครน่ะ?"

ไม่มีการตอบสนองด้านนอกประตูเป็นเวลานาน

อวี้เฟิ่งหยาตะโกนถามอีกครั้ง

"นั่นใคร?"

ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่งครึ่งแล้ว แม้ว่าแขกจะมีเรื่องอะไรก็ตาม ควรไปที่แผนกต้อนรับโดยตรงเพื่อแก้ไขปัญหา ก่อนจะมาหาเธอ แต่ด้านนอกก็ยังคงไม่ตอบรับเช่นเดิม

ในขณะที่เธอกำลังคิดว่าหูฝาดไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ใคร?” เธอลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ประตู

มีคนมากมายเดินขวักไขว่ในโรงแรม และทุกห้องก็มีตาแมวที่ประตู เธอมองผ่านตาแมวนั่น แต่ก็ไม่เห็นใครอยู่ด้านนอก

และทันใดนั้นก็มีเงาสีดำมาบดบังสายตา ทำให้อวี้เฟิ่งหยาตกใจมาก ก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเหมือนเป็นการเตือนความจำ

กระดาษแผ่นหนึ่งถูกสอดเข้ามาโดนเท้าของเธอเบาๆ

สัมผัสนั้นทำให้เธอกระโดดและแทบจะกรีดร้อง

มีตัวอักษรขนาดใหญ่เรียงแถวบนกระดาษ “เสี่ยวหยา ลูกของเราเป็นยังไงบ้าง?”

ใบหน้าของอวี้เฟิ่งหยาซีดเผือดและเหม่อลอยเป็นเวลานาน ก่อนจะล้มลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง

กู้เทียนเอินถูกปลุกให้ตื่นกลางดึกโดยเสียงเคาะประตู เขากำลังหลับสบายแต่จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูที่ทางเดิน และทันใดนั้นเขาก็รู้สึกไม่สบายใจจึงเดินออกไปที่ประตู

ไม่มีใครอยู่ในโถงทางเดิน

แผนกต้อนรับที่ชั้นล่างมืดสนิท ประตูปิดเรียบร้อยและดูเหมือนไม่มีใครเข้ามา

กู้เทียนเอินลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเดินไปเคาะประตูห้องของแม่ตนเอง

“แม่ครับ หลับอยู่หรือเปล่า?”

ห้องเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงอวี้เฟิ่งหยาจะดังขึ้น "มีอะไรเหรอ? ดึกขนาดนี้"

"อ๋อ ไม่มีอะไรครับ" กู้เทียนเอินถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ผมได้ยินเสียงเคาะประตูตรงโถงทางเดิน แม่ได้ยินไหมครับ?"

“จริงเหรอ? แม่ไม่เห็นจะได้ยินอะไรเลย ลูกคงจะหูฝาด”

“งั้นก็รีบไปนอนสิ”

"ครับ"

รอยเท้าของกู้เทียนเอินค่อยๆเดินจากไป

ในห้องนอนภายใต้แสงไฟสลัว อวี้เฟิ่งหยายืนอยู่ข้างประตู และริมหน้าต่างมีชายในวัย 50 ปีนั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าเยาะเย้ย

“คุณกลัวอะไรงั้นเหรอ? คุณเลี้ยงลูกคนเดียวมานานหลายปี คงไม่ง่ายเลยใช่ไหมล่ะ? ทำไมถึงไม่มาหาผมบ้างล่ะ?”

"หุบปากซะ"

อวี้เฟิ่งหยาขัดจังหวะเขาด้วยใบหน้าที่เย็นชา แต่กลัวว่าเสียงจะดังเกินไปจึงต้องลดเสียงลง "เผยหย่งจื้อ ฟังฉันให้ดีนะ เทียนเอินไม่ใช่ลูกชายของแก เขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับแกแม้แต่น้อย"

“งั้นเหรอ?” เผยหย่งจื้อเลิกคิ้ว เขามองและถามด้วยสายตาเจ้าเล่ห์อีกครั้ง “ผมว่าเจ้าเด็กนั่นดูเด็กไปหน่อยนะ คนที่อยู่ตระกูลอวี้นั่นเหมาะที่จะเป็นลูกผมมากกว่าอีก”

"ไร้สาระ"

อวี้เฟิ่งหยากัดฟัน “ลูกของฉันไม่เกี่ยวอะไรกับแกแล้ว แกไปต่างประเทศแล้วไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงกลับมาหาฉันอีก”

“คุณนี่ยังอารมณ์ร้ายเหมือนเดิมเลยนะ”