บทที่352 ฉันยังพอมีทักษะอยู่บ้าง

“หมายเลขโทรศัพท์สองหมายเลขที่คุณให้ผม หนึ่งในนั้นเป็นหมายเลขเสมือน มันจะเปลี่ยนที่อยู่ทุก ๆ 5 นาที ต้องใช้เวลาสักพักในการค้นหา แต่ผมตรวจพบที่อยู่ของอีกหมายเลขหนึ่งแล้ว ตอนนี้ส่งไปที่โทรศัพท์ของคุณแล้วนะ"

เสียงของกู้เจ๋อดังขึ้นทางโทรศัพท์

“โอเค คุณรอฉันก่อน ฉันขอดูมันก่อน” เซิ่งอันหรานรีบตรวจสอบโทรศัพท์ทันที

แน่นอนว่ามันเป็นโรงแรมในเซี่ยงไฮ้

เซิ่งอันหรานออกจากสนามบินเซี่ยงไฮ้และเรียกแท็กซี่

"ไปโรงแรมไถเฉิงค่ะ"

หลังจากคนขับออกรถ เซิ่งอันหรานก็แนบโทรศัพท์ไว้ที่หูอีกครั้ง "เฮ้ กู้เจ๋อ ฉันขึ้นรถแล้วนะ"

“โอเค ถ้าถึงที่หมายแล้วก็บอกผมด้วย ส่วนหมายเลขเสมือน ผมจะให้คนช่วยตรวจสอบ คิดว่าคืนนี้คงจะรู้ผล”

"อืม"

ในขณะที่กำลังจะวางสาย กู้เจ๋อก็หยุดเธออย่างกะทันหัน

“อันหราน เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับอวี้หนานเฉิงอีกแล้วเหรอ?”

“อืม ครั้งนี้ร้ายแรงมาก”

“แล้วเขาล่ะ? ทำไมเขาถึงพาคุณไปเจอเรื่องอันตรายพวกนี้ตลอด”

“เรื่องมันยาว ตอนนี้ฉันไม่มีเวลาอธิบาย ฉันจะเล่าให้ฟังหลังจากแก้ปัญหาได้แล้วนะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาก็เงียบไปและวางสายไปด้วยโกรธ

เซิ่งอันหรานเหลือบมองโทรศัพท์อย่างช่วยไม่ได้ แต่ก็ไม่สนใจมากนัก

กู้เจ๋อเปรียบเสมือนพี่ชายของเธอ เขาทำดีกับเธอมานานจนทำให้เธอเคยตัว ยังไงคนเป็นพี่ย่อมไม่โกรธน้องสาวนาน ดังนั้นเธอจึงส่งข้อความไปเตือนเขาอีกครั้ง

"รีบดำเนินการเรื่องหมายเลขเสมือนหน่อยนะ"

อย่างที่ทุกคนรู้กันดี ใครบางคนที่อยู่อีกฟากหนึ่งกำลังอดทนอย่างถึงที่สุด

เด็กสาวที่เขาคอยฟูมฟักและดูแลมาตลอด 4-5 ปี เมื่ออยู่ข้างกายอวี้หนานเฉิงกลายเป็นยายแก่ขี้กังวลแบบนี้ได้ยังไง?

โรงแรมไถเฉิงค่อนข้างห่างไกล แต่อยู่ใกล้กับสนามบินมาก และใช้เวลาขับรถไปที่นั่นไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

เมื่อเซิ่งอันหรานเคาะประตูห้องของอวี้เฟิ่งหยาก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว เธอดูซีดเซียวและใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตกใจเมื่อเห็นเซิ่งอันหราน

“เธอมาได้ยังไง?”

“ฉันกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ ดังนั้นอย่าหนีฉันเลยนะคะ อยู่กันหลายคนจะได้ช่วยแบ่งเบาภาระ”

เซิ่งอันหรานเข้าไปในห้องนอนและถามต่อว่า "คุณป้า เมื่อเช้าคุณป้าออกมาโดยไม่พูดอะไรสักคำ มันเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?"

เมื่อเห็นว่าเธอไล่ตามมาจนถึงเซี่ยงไฮ้ อวี้เฟิ่งหยาก็มีความรู้สึกผสมปนเปกันอยู่ในใจ และตอนนี้ก็ยากที่จะปิดบังสิ่งใด

“เผยหย่งจื้อโทรมาหาฉันและขอให้ฉันเอาเงินไปให้เขาเพียงลำพัง ฉันกลัวว่าอาจมีอะไรเกิดขึ้น ก็เลยไม่อยากจะลากคนอื่นมาเกี่ยวข้องด้วย”

“คุณรู้แต่ก็ยังเชื่อฟังเขาเหรอคะ?”

เซิ่งอันหรานคิดว่าเธอต้องทำความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับความไร้เดียงสาของแม่สามีในอนาคตซะแล้ว "คุณป้าคิดว่าไงคะ? ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ แล้วเทียนเอินกลับมาไม่ได้ ไหนจะคุณป้าอีกคน"

“ฉันพร้อมแล้ว ยังไงฉันก็จะไม่เป็นตัวถ่วงของพวกเธออีก”

"ฉันไม่ใช่คนอื่นสักหน่อย"

เซิ่งอันหรานสูดหายใจเข้าลึก ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่พูดคำหยาบเช่นนี้ “ฉันถือเป็นลูกสะใภ้ของคุณป้า 80% แล้วนะคะ ถึงแม้ว่าจะยังไม่แต่งงาน คุณจะไม่ยอมรับฉันเหรอคะ?”