บทที่353 เป็นศพหรือยังมีชีวิตอยู่?

ตอนกลางดึก แท็กซี่สีส้มป้ายทะเบียนเซี่ยงไฮ้ขับรถมาถึงเมืองใกล้กับทางเข้าทางด่วนปักกิ่ง-เซี่ยงไฮ้

เพื่อหลีกเลี่ยงอุบัติเหตุ เซิ่งอันหรานและอวี้เฟิ่งหยาได้ลงจากรถเมื่อห่างจากที่หมาย 4-5 กิโลเมตร คนขับมองดูด้วยสายตาแปลก ๆ หลายครั้ง

“นี่ค่ะ ไม่ต้องทอน”

เซิ่งอันหรานยื่นเงินให้คนขับสองร้อยหยวน ขัดจังหวะการจ้องมองของเขา

“ขอบคุณครับ” คนขับรีบรับเงินและเตือนอย่างสุภาพว่า “พวกคุณระวังตัวกันด้วยนะครับ ทางเหนือของเมืองไม่ค่อยปลอดภัย พวกคุณอาศัยอยู่ที่นี่เหรอครับ?”

เซิ่งอันหรานพยักหน้าอย่างเร่งรีบ “อืม บ้านฉันอยู่ไม่ไกลแถวนี้ค่ะ ทางด้านหน้ามันไม่ค่อยสะดวก ขอบคุณมากนะคะ”

และคนขับก็ขับรถออกไป

ภายใต้ม่านแห่งราตรี ไฟถนนทั้งสองด้านที่รกร้างว่างเปล่านั้นสว่างขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่มีใครอยู่แถวนั้นเลย

เซิ่งอันหรานเปิดจีพีเอสนำทางและจับมืออวี้เฟิ่งหยาไปจนถึงโรงไฟฟ้าเก่าริมแม่น้ำ

“ลูกพี่ พวกมันมาถึงแล้วครับ”

ในอาคารโรงงานขนาดใหญ่ เสียงของรายงานของลูกน้องดังก้องกังวาน

ไม่นานก็มีเสียงฝีเท้าเดินลงมาที่ชั้นล่างบนพื้นคอนกรีตของอาคารโรงงานร้างซึ่งถูกทิ้งร้างลงมาจากชั้นบน ทุกย่างก้าว ฝุ่นจำนวนมากลอยตัวอยู่ใต้แสงสลัว

ทันทีที่เผยหย่งจื้อลงมา เขาเห็นเซิ่งอันหรานยืนอยู่ข้างๆอวี้เฟิ่งหยา และการแสดงออกของเขาก็เปลี่ยนไปในทันใด

“ผมบอกให้คุณมาคนเดียวไม่ใช่หรือไง”

“ฉันไม่รู้ทาง” อวี้เฟิ่งหยามองเขาอย่างตรงไปตรงมา “เธอแค่มาเป็นเพื่อนฉันเฉยๆ หยุดพูดไร้สาระ ฉันเอาเงินมาให้แล้ว เทียนเอินอยู่ที่ไหน?”

"เขาก็อยู่ในที่ที่ควรจะอยู่น่ะสิ"

ดวงตาของเผยหย่งจื้อฉายแววเย็นชาและเหลือบไปข้างหลังอวี้เฟิ่งหยา

“แล้วเงินล่ะ?”

อวี้เฟิ่งหยาหยิบเช็ค 20 ล้านออกจากกระเป๋าเสื้อและพูดว่า “นี่ไง”

เมื่อเห็นเช็ค ใบหน้าของเผยหย่งจื้อก็ดูน่าเกลียดทันที "อวี้เฟิ่งหยา คุณกำลังล้อผมเล่นเหรอ?"

“ใครล้อเล่น?” สายตาของอวี้เฟิ่งหยาเปลี่ยนไป “เงิน 20 ล้านอยู่นี่แล้ว หรือถ้าแกเปลี่ยนใจอยากจะตายไปพร้อมกับฉัน ฉันจะฉีกเช็คนี่ทิ้งเดี๋ยวนี้ แล้วแกก็จะไม่ได้รับเงินเลยสักบาท "

“คุณคิดว่าผมโง่เหรอ?” เผยหย่งจื้อพูดด้วยใบหน้าเย็นชา

“พอผมรับเช็คไป พวกคุณก็จะไปอายัดมันที่ธนาคาร และเมื่อผมไปรับเช็คที่นั่นก็จะแจ้งตำรวจมาจับ คิดว่าผมไม่รู้หรือไง”

“หมายความว่ายังไง?” อวี้เฟิ่งหยาไม่เข้าใจ

"ผมต้องการเงินสด 20 ล้าน"

เสียงงดังก้องในอาคารโรงงานขนาดใหญ่

หลังจากได้ยิน อวี้เฟิ่งหยาตัวสั่นด้วยความโกรธ “ก็แกไม่ได้บอกตั้งแต่แรกนี่นา แล้วฉันจะเอาเงินสดมาให้แก 20 ล้านได้ยังไง บ้าไปแล้วหรือไงกัน?”

“ง่ายจะตาย” ดวงตาของเผยหย่งจื้อเป็นประกาย และดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ร่างของเซิ่งอันหราน

"คนหนึ่งอยู่ที่นี่ อีกคนหนึ่งไปธนาคารและเบิกเงินในตอนเช้า ถ้าไม่ได้เห็นเงินนั่น ก็อย่าหวังว่าจะได้เจอไอ้เด็กนั่นอีกเลย"

“เผยหย่งจื้อ ไอ้สารเลว” อวี้เฟิ่งหยาอยากจะเข้าไปทำร้ายร่างกายอีกฝ่าย แต่เซิ่งอันหรานก็รั้งไว้อย่างแน่นหนา

"ได้"

เซิ่งอันหรานตอบกลับ "ฉันจะอยู่ที่นี่ ให้เธอไปถอนเงินที่ธนาคาร แต่ต้องมีเงื่อนไขอย่างหนึ่ง ตอนนี้เราอยากรู้ว่าเทียนเอินกลายเป็นศพหรือยังมีชีวิตอยู่กันแน่?"