บทที่418 สวรรค์ไม่ยอมให้เจ้าเด็กนี่หนีไปสินะ

สองวันต่อมาในตอนกลางดึก นายหญิงอวี้เดินในโถงทางเดินไปยังห้องพักของกู้เทียนเอินด้วยความรีบร้อน

ยังมีกระเป๋าเดินทางที่ยังจัดไม่เสร็จวางอยู่ในห้อง กู้เทียนเอินกำลังนั่งที่ขอบเตียงด้วยท่าทางง่วงนอน

“แล้วเย่จื่อล่ะ?”

"ไปแล้ว" กู้เทียนเอินหาวพลางล้มตัวลงบนเตียงแล้วอีกครั้ง "มีงานด่วนน่ะ"

“รีบร้อนขนาดนั้นเลยเหรอ? ไม่ได้เกิดเรื่องขึ้นใช่ไหม? แล้วทำไมยังไม่เก็บของอีก?”

"เผยให้เห็นดวงตาที่หรี่ลงจากใต้ผ้าห่ม “งานด่วน จะเก็บของทันได้ยังไง”

“คราวนี้จะไปไหน?”

"ไม่รู้"

“นายไม่ถามเธอเหรอ?”

“แม่” กู้เทียนเอินขัดจังหวะ “ก็บอกว่าเป็นภารกิจลับ ต่อให้ผมถาม เธอก็ไม่ยอมบอกหรอก”

นายหญิงอวี้ถอนหายใจและเริ่มเก็บของในห้องให้เป็นระเบียบ

“ทำไมต้องรีบร้อนออกไปด้วย ฉันอยากจะคุยเรื่องแต่งงานของพวกเธอแท้ๆ ทุกครั้งจะต้องมีภารกิจด่วนภารกิจลับ แม่เห็นข่าวทีไรก็อดใจหายไม่ได้ ลูกก็ยังนอนหลับได้อีกนะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นจะทำยังไง...”

นายหญิงอวี้หน้าบูดบึ้ง และเหลือบมองลูกชายของเธอบนเตียงด้วยหางตา และเสียงกรนก็ดังขึ้น

ลูกสะใภ้กำลังเผชิญถัยอันตรายอยู่ด้านนอก แต่เขากลับยังนิ่งนอนใจได้ ช่างใจกว้างจริงๆ

——

ณ พรมแดนระหว่างประเทศจีนและประเทศ x

เฮลิคอปเตอร์บินอยู่กลางอากาศ ลมแรงพัดต้นไม้ใบหญ้าบนพื้นไปมา เชือกถูกหย่อนลงมาจากห้องโดยสาร ร่างสีเหลือง-เขียวหลายก็เลื่อนลงมาจากเชือก และหายตัวไปอย่างรวดเร็วในโพรงหญ้า

“ข่าวสถานีส่งสัญญาณ มีผู้ก่อการร้ายจับตัวประกันไว้ 13 คน บางคนได้รับบาดเจ็บสาหัส หลังจากการช่วยเหลือสำเร็จ กลุ่มหนึ่งจะรับผิดชอบโดยตรงในการรักษาผู้บาดเจ็บ ณ ที่เกิดเหตุชั่วคราว เมื่อพบสถานการณ์รุนแรง ทีมหมาป่าสีเทาและเสือชีตาห์จะอพยพผู้คนไปที่สถานีกู้ภัยที่ใกล้ที่สุดก่อน และทีมแพทย์ที่ประจำการอยู่ที่ชายแดนคาดว่าจะมาถึงในช่วงบ่าย”

ใบหน้าของเย่จื่อถูกปกคลุมไปด้วยลายพรางสีดำและสีเขียว หลังจากออกคำสั่งก็รีบมุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางอย่างรวดเร็ว

เสียงพูดคุยของสมาชิกในทีมดังขึ้น

“เราเคยมาที่ชายแดนประเทศ x อย่างน้อยปีละ 3 ครั้ง ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาช่วยตัวประกันได้ไม่ต่ำกว่า 4 ครั้ง ผู้ก่อการร้ายที่ชายแดนก็เหมือนวัชพืช ไม่สามารถกำจัดได้หมด”

“หุบปาก ระวังอย่าเหยียบกับระเบิดล่ะ”

“ฉันจะตายได้ยังไง ฉันยังไม่มีลูกชายเลย ตระกูลเรายังต้องมีคนสืบสกุล นายเลยแช่งฉันสักที”

“ฮ่าฮ่า หมาป่าสีเทาอิจฉาลูกสะใภ้แสนสวยของนายเหลือเกิน ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับนาย ให้เขาดูแลพี่สะใภ้แทนก็ได้ไม่ได้เหรอ?”

"..."

“พอได้แล้ว” เสียงของเย่จื่อแทรกขึ้นอย่างฉับพลันด้วยความจริงจังและเย็นชา

“ภารกิจนี้ไม่เหมือนเดิม ตัวประกันมีจำนวนมาก ถูกผู้ก่อการร้ายทรมานจนตายไปแล้ว 2 คน วิดีโอที่อัปโหลดไปยังเว็บไซต์ทำให้เกิดความตื่นตระหนกอย่างมาก นายคิดว่ามันง่ายที่จะต่อสู้กับพวกมันงั้นเหรอ?”

"ครับ"

"เข้าใจแล้วครับ"

"..."