บทที่419 เหมือนพ่อ 80%

เด็กชายผิวดำเหลือบมอง เมื่อเห็นเซิ่งอันหรานเอื้อมมือออกมา เขาก็คิดว่าตนเองต้องถูกทุบตีจึงยกมือขึ้นปิดหัวโดยไม่รู้ตัว เขาเห็นว่าเซิ่งอันหรานกำลังส่งบิสกิตมาให้เขาผ่านช่องว่างระหว่างนิ้วเท่านั้น

เขาตกตะลึง และหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็หยิบบิสกิตขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

เซิ่งอันหรานยิ้มให้เขาอย่างใจดี ชี้ไปที่ตำแหน่งข้อเท้าของเขา และชี้ไปที่ตรากาชาดบนเสื้อ ส่งสัญญาณว่าเธอต้องการช่วยเขารักษาแผล

เด็กชายผิวดำยังคงระมัดระวังตัวอยู่มาก อาจเป็นเพราะความเจ็บปวดและอาการชา จึงอาศัยจังหวะที่เซิ่งอันหรานเผลอและวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

“ผมบอกแล้วไงว่าเด็กผิวดำพวกนี้ในค่ายผู้ลี้ภัยน่ะเป็นหัวขโมย คุณจะไปสนใจพวกเขาทำไม?”

เสียงของปี้หลั่งดังขึ้นจากด้านหลัง

เซิ่งอันหรานไม่ได้ปฏิเสธ แต่ไม่แสดงท่าทีเห็นด้วยลุกขึ้นและมองขึ้นไปบนท้องฟ้า

“มืดแล้ว กลับค่ายเถอะ หัวหน้าบอกว่าในป่ามีงูพิษเยอะ”

“ไม่ต้องกลัว ฉันมีสงหวง ถ้าโดนงูกัดก็เอาไปทาได้” ปี้หลั่งมองอย่างกังวล และทั้งสองก็เดินเคียงข้างกันไปที่เต็นท์พูดคุยกันขณะเดิน

“พวกเราอยู่ที่นี่ค่อนข้างลำบาก หมอกับพยาบาลที่รู้จักกันก็ไม่เต็มใจมาที่นี่ เมื่อวานพอผมอ่านข้อมูลของคุณ คุณเรียนจิตวิทยาเด็ก แล้วทำไมถึงถูกส่งมาที่นี่ล่ะ? ทำให้หัวหน้าไม่พอใจหรือเปล่า?”

เซิ่งอันหรานพยายามตอบอย่างอ้อมๆ เธอไม่อยากจะยอมรับว่าเขากำลังหาหนทางกลับไปที่โรงพยาบาลอยู่

เธอคงไม่เชื่อคำโกหกของผู้หญิงแบบนี้แน่ๆ

ถ้าปี้หลั่งมีความสามารถจริงๆ ทำไมเขาถึงไม่ย้ายตัวเองกลับไปล่ะ?

“เปล่า” เธอปฏิเสธอย่างราบเรียบและพูดอย่างใจเย็น “ฉันมาที่นี่ในฐานะอาสาสมัครน่ะ”

“หือ?” ปี้หลั่งประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด “เพราะอะไร?”

“เพราะอะไรงั้นเหรอ?” เซิ่งอันหรานยิ้มเล็กน้อย “ก็เพราะเพื่อตอบแทนพระคุณของประเทศชาติน่ะสิ ในคลิปรับสมัครอาสาสมัครก็ประกาศแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?”

หลังจากพูดจบเธอก็เปิดม่านเต็นท์และเดินตรงเข้าไป

ก่อนที่เธอจะมา เธอได้รับการเตือนจากอาจารย์ของเธอว่าหัวหน้าศัลยแพทย์ที่สถานีพยาบาลชายแดนที่ชื่อปี้หลั่งเป็นคนแปลกๆ และชอบเอาเปรียบผู้หญิงจึงต้องระมัดระวังตัวหน่อย

หลังจากที่มืดสนิทแล้ว ทีมแพทย์ในค่ายก็พัก

เซิ่งอันหรานพิงหมอนแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา มันไม่มีสัญญาณตามที่คาดไว้ ภาพพักหน้าจอเป็นภาพครอบครัวที่ถ่ายเมื่อครึ่งปีที่แล้ว เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่เตี้ยกว่าเธอและเกือบจะเหมือนกันทุกประการกับตอนที่เธอยังเป็นเด็ก ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ มีใบหน้าที่ตรงและดูเย็นชา

“ลูกสาวคุณเหรอ?”

ซูเหอที่นอนฝั่งตรงข้ามกลับมาจากห้องอาบน้ำ ยืดคอเหลือบมองแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "คนไหนล่ะ?"

“ทั้งสองคน” เซิ่งอันหรานเงยหน้าขึ้น “ทั้งสองคนเลย”

“โอ้” ซูเหอมองด้วยความประหลาดใจอีกครั้ง “ถ้าคุณไม่บอกก็ไม่รู้เลยนะเนี่ย เด็กผู้หญิงดูหน้าเหมือนคุณมาก ในขณะที่อีกคนคงจะเหมือนพ่อ 80% สินะ”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของเซิ่งอันหรานก็หรี่ลงเล็กน้อยและไม่ตอบอะไร

ขณะนั้นเสียงก็ดังข้างนอก พยาบาลประจำการเปิดประตูเต็นท์และตะโกนว่า “คนจากกองกำลังพิเศษแนวหน้าส่งผู้บาดเจ็บมา3 คน รีบเร่งเตรียมการผ่าตัดเดี๋ยวนี้”

ทันทีที่เสียงหายไป แพทย์และพยาบาลในเต็นท์ก็รีบลุกออกจากเตียง เซิ่งอันหรานรีบเก็บโทรศัพท์มือถือและสวมเสื้อคลุมสีขาวแล้วไปที่ห้องผ่าตัดชั่วคราวพร้อมกับฝูงชน

“2 คนเป็นตัวประกันที่ผู้ก่อการร้ายชายแดนจับ คนหนึ่งมีบาดแผลและเลือดออกภายในมากกว่า อีกคนหนึ่งมีกระสุนเจาะทะลุหน้าอก มีเลือดออกภายใน เฉียวซวงจะเป็นคนผ่ากระสุนออก คนอื่นๆไปช่วยผู้บาดเจ็บอีกคน”

ปี้หลั่งสั่งให้เซิ่งอันหรานและแพทย์ฝึกหัดสองคนไปที่ห้องผ่าตัดชั่วคราวหมายเลข 3 ด้วยกัน