บทที่432 คุณตั้งใจจะปิดบังฉันไปอีกนานแค่ไหน?

เช้าวันรุ่งขึ้น มีฝนตกเล็กน้อยซึ่งขจัดความร้อนของเมืองจินหลิงในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาได้อย่างดี

หลังจากที่เซิ่งอันหรานส่งกู้อันไปที่เรือนจำเขตชานเมืองจินหลิง เขารอเธออยู่ในรถ

ไม่ใช่ว่ากู้อันไม่เคยมาที่นี่มาเลยในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา ในช่วงเทศกาลฤดูใบไม้ผลิเมื่อ 2 ปีที่แล้ว เธอไปที่ตระกูลซูพร้อมกับเซิ่งกันอันหรานในช่วงปีใหม่ อย่างน้อยก็เป็นคนที่เลี้ยงดูเซิ่งอันหรานมา และเป็นคุณยายของเซิ่งเสี่ยวซิงอีกด้วย

ในขณะนั้นเซิ่งอันหรานต้องการบอกความจริงกับเธอ แต่หลังจากคิดดูแล้ว เธอรู้สึกว่ากู้อันในตอนนั้นยังเด็กเกินไปและอาจไม่สามารถยอมรับความจริงได้ ต่อมา 2 ปีเธอเริ่มสคำนึงถึงสถานการณ์ของกู้เจ๋อและคิดทบทวนอีกครั้ง ดังนั้นเธอจึงบอกความจริงทุกอย่างก่อนที่จะไปที่ชายแดนในฐานะอาสาสมัคร

ห้องเยี่ยมถูกกั้นด้วยกระจกกันเสียงอย่างหนา มีเพียงโทรสัพท์เท่านั้นที่เป็นเครื่องมือเชื่อมต่อกัน

กู้อันนั่งบนเก้าอี้ ภาพสะท้อนของเธออยู่บนกระจกที่ไม่ค่อยสะอาดนัก และผมเปียที่เคยถักไว้หลายปีก่อนถูกเซิ่งอันหรานแกะออกและหวีผมอย่างสลวย ใส่กระโปรงยีนเสื้อยืดสีขาวเรียบง่าย

หลังจากรอสักครู่ ผู้คุมก็พาหูเต๋อเสียงเข้ามา เขาผอมกว่าเมื่อก่อนมาก และกู้อันแทบจำเขาไม่ได้เลย

หลังจากหยุดที่ประตูสองวินาที ใบหน้าของเขาก็ค่อยๆ หายตกใจ และเดินไปด้วยก้าวหนักๆ แล้วนั่งลง

กู้อันมองดูชายวัยกลางคนตรงหน้าด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน เธอบังคับตนเอง กลั้นน้ำตาและหยิบโทรศัพท์เปล่งเสียงพูด

“เธอมาที่นี่ได้ยังไง? มันไกลมาก แล้วก็ไม่ใช่ที่ๆดีสักเท่าไร หล่อนดีกับเธอหรือเปล่า?” เสียงแหบแห้งดังมาจากปลายอีกด้านของโทรศัพท์

หลายปีผ่านไป เขากลับถามเธอแค่ว่าเซิ่งอันหรานดูแลเธอดีหรือไม่

“พี่อันหรานใจดีกับฉันมาก”

“ตั้งแต่หล่อนรับเธอไปเลี้ยง เธอก็ควรเรียกหล่อนว่าแม่ได้แล้ว” หูเต๋อเซียงพูดโดยไม่แสดงสีหน้า แต่เขาก็ยังดูกล้ำกลืนอย่างอธิบายไม่ถูก “หล่อนดูแลเธออย่างดี ทำไมถึงยังเรียกว่าพี่ล่ะ?”

“ฉันจะเรียกอะไรมันก็เรื่องของฉัน แล้วคุณล่ะ ผ่านไป 5 ปี มีอะไรอยากจะพูดกับฉันบ้างไหม?”

กู้อันมองเขาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

คนอ้วนขมวดคิ้ว “อะไรนะ?”

“เรื่องที่ว่าคุณคือพ่อหรือลุงของฉันกันแน่”

แก้มของกู้อันสั่นสะท้าน เธอพยายามระงับอารมณ์ของตนและพูดต่อว่า "คุณตั้งใจจะปิดบังฉันไปอีกนานแค่ไหน? จนกว่าจะตายงั้นเหรอ?"

คนอ้วนเงยหน้าขึ้นทันที และหลังจากเห็นใบหน้าของกู้อันซึ่งตอนนี้ดูเหมือนแม่ของเธอ เขาก็ตกตะลึงเล็กน้อยราวกับว่าเขาเห็นน้องสาวในช่วงวัยรุ่น

“พี่อันหรานบอกฉันว่าคุณไม่ใช่พ่อของฉัน คุณพาแม่กับฉันไปที่เกาะเพื่อปกป้องแม่ของฉันจากการถูกชาวบ้านรังแก และคุณไม่ได้วางแผนที่จะอาศัยอยู่ที่นั่น คุณเลยบอกว่าแม่ของฉันคือภรรยา และไม่คิดว่าคืนที่มังกรตาเดียวเมา คุณบังเอิญไม่ได้อยู่บนเกาะ จึงมีบางอย่างเกิดขึ้น"

เสียงของกู้อันดังก้องอยู่ในโทรศัพท์

ความจริงค่อยๆถูกเปิดเผยทีละอย่างจากปากหลานสาวแท้ๆของตัวเอง หูเต๋อเสียงมีสีเจ็บปวดและรู้สึกพูดอะไรไม่ออก

กู้อันอยู่ที่นั่นสักพัก เซิ่งอันหรานที่รออยู่ข้างนอกเหลือบมองดูเวลาและคาดว่าเธอกำลังจะออกมา ดังนั้นจึงหันรถไปรอบๆ

ข้อความปรากฏขึ้นบนโทรศัพท์ เธอเหลือบมองและคิ้วของเธอก็เลิกขึ้น

ชื่อของฟ่านหลินชวงปรากฏขึ้นบนหน้าจอและข้อความสั้นๆ “อย่าลืมนะ”

ด้วยการคุกคามแบบนี้ เซิ่งอันหรานรับประกันได้ว่าถ้าเธอไม่ไปนัดบอดในตอนบ่าย เธอจะต้องถูกฟ่านหลินชวงฆ่าด้วยมีดผ่าตัดเมื่อเธอกลับมาที่โรงพยาบาลแน่ๆ

หลังจากตอบกลับข้อความ เธอถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้และหันศีรษะมองไปทางทางออก

โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เธอขมวดคิ้ว

“ฉันตอบข้อความคุณไปแล้วไม่ใช่หรือไง ฉันจะไปนัดบอดแทน คุณไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นก็ได้”