บทที่433 ช่วยฉันค้นหาตำแหน่งของโทรศัพท์หน่อย

ดวงตาของอวี้หนานเฉิงและเฉียวเซินประสานกันในอากาศ

“การตัดสินใจนี้เกิดขึ้นโดยคณะกรรมการ ทนายเฉียวดูถูกการตัดสินใจของคณะกรรมการบริษัท หรือว่ากำลังดูถูกตำแหน่งหัวหน้าแผนกกฎหมายกันแน่ครับ?”

คำพูดของอวี้หนานเฉิงดังก้องราวกับฟ้าร้อง

แต่เฉียวเซินไม่ใช่คนง่ายๆ และไม่รู้ว่ามันเป็นอารมณ์ที่แท้จริงของเขาหรืออย่างไร เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดเบาๆว่า

“ทุกคนมีปณิธานของตัวเอง ผมไม่อยากเป็นหัวหน้าแผนกกฎหมาย มันไม่ใช่จุดประสงค์ของผมนี่ สำหรับคณะกรรมการ ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่สามารถอธิบายได้ ผมจะอธิบายกับพ่อเอง”

บรรยากาศภายในห้องเงียบสงัด

นี่ไม่ได้ถือเป็นการหักหน้าอวี้หนานเฉิงเหรอ? แม้แต่อวี้หนานเฉิงในฐานะประธานบริหารของเซิ่งถังกรุปก็ยังต้องเห็นแก่คณะกรรมการบริษัทโดยไม่คำนึงถึงข้อเท็จจริง?

การประชุมสิ้นสุดลง

ทุกคนต่างแยกย้ายกันอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นห้องประชุมก็ว่างเปล่า เหลือเพียงอวี้หนานเฉิงและผู้ช่วยของเขา และเฉียวเซินที่กำลังเก็บกระเป๋าเอกสารของเขาอย่างช้าๆ

อวี้หนานเฉิงเหลือบมองที่เขา

“ทนายเฉียวว่างไหม? ไปกินข้าวกัน”

“ผมมีนัดแล้ว” เฉียวเซินไม่เงยหน้า วางของลงในกระเป๋าของเขาช้าๆ “ผมขอลาไปในตอนบ่ายด้วย และฝ่ายบุคคลก็อนุมัติแล้ว”

“คุณมีธุระอะไรงั้นเหรอ?” อวี้หนานเฉิงมองมาที่เขา “ผมจำได้ว่าผู้จัดการเฉียวบอกว่าคุณไม่ค่อยออกไปไหนในวันหยุดสุดสัปดาห์ และแม้ว่าคุณจะออกไปข้างนอก คุณก็ไปห้องสมุดหรือศาลเท่านั้น”

"นัดบอด"

เฉียวเซินจัดของ ยกกระเป๋าของเขาขึ้นและพูดอย่างจริงจัง

ใบหน้าของอวี้หนานเฉิงหยุดนิ่งทันที

ครั้งที่สองแล้ว เป็นครั้งที่สองที่เขาได้ยินคำนี้ในวันนี้

“เพื่อนของผมช่วยนัดบอดน่ะ ไว้คราวหน้าเราค่อยนัดกันนะครับ”

หลังจากพูดจบ เขาก็จากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

โจวหลานมองไปยังแผ่นหลังของเขาและมองอวี้หนานเฉิงอย่างประหม่า

ไม่ดูซะยังดีกว่า ตอนนี้ใบหน้าของเจ้านายนั้นมืดมนยิ่งกว่าสิ่งใด

ตอนนี้โจวหลานกำลังบ่นเฉียวเซินในใจที่บังอาจปฏิเสธเจ้านายของเขา ในเมื่อประธานอวี้ชวนไปทานอาหาร แต่เขากลับอ้างเรื่องนัดบอดเพื่อปฏิเสธ คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน นัดบอดเหรอ? ใครจะเชื่อ?

“ท่านประธานครับ ใกล้เวลาอาหารกลางวันแล้ว ให้ผมไปทานอาหารกับคุณไหมครับ?”

อวี้หนานเฉิงไม่ตอบ ใบหน้าของเขามืดลง และเขาไม่ได้ออกจากห้องประชุมเป็นเวลานาน ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็กดโทรออกอย่างเย็นชาและเดินออกไป

"อาจ้าน ช่วยฉันค้นหาตำแหน่งของโทรศัพท์นี้หน่อย"

ในอีกด้านหนึ่ง เซิ่งอันหรานไปที่ร้านอาหารที่พวกเขานัดกันไว้

เป็นร้านอาหารฝรั่งเศส สไตล์การตกแต่งค่อนข้างดี ไม่น่าประทับใจมาก แต่ดูเหมือนร้านอาหารฝรั่งเศสแบบดั้งเดิม

หลังจากรอสิบนาที อีกฝ่ายก็มาถึง

“หมอฟ่าน?” ชายหนุ่มในชุดสูทและรองเท้าหนังถือกระเป๋าเอกสาร ดูเหมือนว่าเขาเพิ่งมาหลังเลิกงาน และเสียงของเขาก็มีเสน่ห์เป็นพิเศษ ซึ่งดึงดูดความสนใจของเซิ่งอันหรานทันที

ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้น เธอก็เห็นใบหน้านั้นอย่างชัดเจน

“ใช่ค่ะ” เซิ่งอันหรานรีบลุกขึ้นยืนและมองดูเขา “ทนายเฉียว?”