บทที่71 กลยุทธ์นี้เรียกว่าส่งเสียงบูรพาฝ่าตีประจิม

"คุณจัดเตรียมเรียบร้อยแล้วเหรอ?"เซิ่งอันหรานสีหน้านิ่ง "เรื่องไหนเหรอ? โรงแรมเหรอ?"

เธอเคยคิดจะไปพักที่โรงแรม ในเมื่อโรงแรมมีห้องพักให้พนักงาน ทางนั้นก็ถือว่าสะดวกดี

"คุณไม่ต้องคิดจะไปโรงแรม"อวี้หนานเฉิงปฏิเสธความคิดนี้ของเธอไปเลย"ไม่มีห้องว่างแล้ว"

"หา? ไม่มีห้องว่าง? ตอนฉันทำสถิติก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่ายังมี…"

"ขึ้นรถ"

ไม่รอให้เซิ่งอันหรานพูดจบ อวี้หนานเฉิงก็ดันเธอเข้าไปในรถพร้อมสั่งคนขับให้ออกรถแล้ว

รถขับตรงไปที่หน้าประตูอวี้ย่วนวิลล่า วนรอบหนึ่ง กลับบ้านไปพักแค่วันเดียว คิดไม่ถึงว่าได้กลับมาอีกแล้ว?

เซิ่งอันหรานแสยะปาก"ประธานอวี้ สถานที่ที่คุณจัดเตรียมให้ฉัน คงไม่ใช่ที่นี่หรอกนะ?"

"ที่นี่แหละ"

คนใช้ในบ้านยกกระเป๋าเข้าไปอย่างรวดเร็ว เซิ่งอันหรานขวางก็ขวางไม่อยู่

"นี่ไม่ค่อยเหมาะสมมั้ง"

"ห้องว่างมากมาย มีคุณเพิ่มมาหนึ่งคนก็ไม่มีปัญหา เช้าเย็นมีรถรับส่งซิงซิงน้อย ระยะทางที่คุณไปทำงานก็ไม่ไกล"

อวี้หนานเฉิงมองเธอ

"ไม่ให้คุณพักฟรี วันทำงานคุณมีหน้าที่ทำมื้อเช้ากับเย็น วันเสาร์อาทิตย์คุณมีหน้าที่ทำทั้ง3มื้อ จิ่งซีชอบกินแต่ของที่คุณทำ"

คำพูดนี้ดูยุติธรรมดี เซิ่งอันหรานก็หาผลเสียอะไรออกมาไม่ได้

ถึงแม้จะเป็นแม่ครัว ในบ้านอวี้หนานเฉิงก็รวมที่กินที่พักแล้วยังจ่ายเงินเดือน เธอทำกับข้างแลกที่พัก ถือว่าไม่ได้เอาเปรียบจริงๆ

"งั้น งั้นก็ได้ รอเรื่องจบ ฉันก็ย้ายออก"

อวี้หนานเฉิงพยักหน้านิ่งๆ "เข้าไปก่อนเถอะ"

คนใช้พาเซิ่งอันหรานไปข้างห้องนอนใหญ่ เดิมเป็นแค่ห้องนอนธรรมดา ก่อนหน้านี้เซิ่งอันหรานก็เคยนอน มาครั้งนี้กลับเปลี่ยนไปไม่น้อย เห็นชัดว่าของตกแต่งเพิ่มมากขึ้น โต๊ะเครื่องแป้งก็มีเครื่องสำอางราคาแพงหลากหลาย ที่ทำให้เซิ่งอันหรานประหลาดใจก็คือ หัวเตียงยังวางตุ๊กตาไซบีเรียนฮัสกี1 ตัว

"นี่เตรียมให้ซิงซิงน้อยละสิ ขอบคุณนะ"

คนใช้ทำหน้านอบน้อม"คุณหนูซิงซิงมีห้องของตัวเอง คุณชายบอกว่าปกติคุณน่าจะทำงานล่วงเวลากลับมาดึก ไม่สะดวกหากพักห้องเดียวกับคุณหนูซิงซิง ดังนั้นห้องนี้เป็นของคุณคนเดียว ตุ๊กตานี้เตรียมมาให้คุณ"

เซิ่งอันหรานคิดไม่ถึงว่าอวี้หนานเฉิงยังสั่งเรื่องแบบนี้ ในใจอบอุ่นเล็กน้อย เขย่าตุ๊กตาไซบีเรียนฮัสกีในมือ ยิ้มออกมานิดๆ "ทำไมเตรียมนี่ให้ฉัน? ฉันไม่ใช่เด็กแล้ว"

"ฉันกลัวว่าคุณนอนคนเดียว จะไม่ชิน"คนใช้ดูอายุไม่มาก น่าจะเป็นสาวน้อยที่อายุไม่ถึง20ปี ดูขี้อาย หลังจากถูกถามก็ทำตัวไม่ถูกขึ้นมา

"ในบ้านของเล่นมากมาย ฉันเลยหยิบมาอันหนึ่ง ไม่รู้ว่าคุณไม่ชอบ ฉันจะเอาออกไปเดี๋ยวนี้"

"ไม่เป็นไร"เซิ่งอันหรานรีบอธิบาย"เธอไม่ต้องเครียด ฉันไม่ได้พูดว่าไม่ชอบ"

คนใช้ถึงได้ถอนใจโล่งอก

เซิ่งอันหรานจ้องไซบีเรียนฮัสกีนั้นอยู่ค่อนวัน จู่ๆ หัวเราะออกมา "ไซบีเรียนฮัสกีนี้เหมือนคุณชายพวกเธออยู่นะ ทุกวันทำหน้าเหมือนคนอื่นติดเงินเขาอย่างนั้นใช่ไหม?"

"หา?"สาวใช้ทำหน้าตกใจ เป็นครั้งแรกที่ได้ยินมีคนไม่กลัวตายเทียบคุณชายกับสุนัข"ฉัน…ฉันไม่รู้"

สาวใช้นี้ปฏิกิริยาทั้งเป็นทางการและขี้กลัว เซิ่งอันหรานจนใจ คิดในใจว่าปกติคงถูกอวี้หนานเฉิงว่าไม่น้อยถึงได้กลายเป็นแบบนี้ เลยไม่ล้อเธอเล่นอีก ถามสองคำ รู้ว่าคนใช้สาวชื่อฉาฉาแล้วก็ให้เธอออกไป

เซิ่งอันหรานเดินในห้องอยู่หนึ่งรอบ มองผ้าม่านสีม่วงที่เปลี่ยนใหม่ ยิ้มออกมาอย่างพอใจ รสนิยมของตกแต่งบ้าน อวี้หนานเฉิงจัดว่าดี

อีกด้านหนึ่ง เส้าซือถูกจัดให้เข้าพักที่สาขาโรงแรมเซิ่งถัง เขตจินหลิงตงเฉิน ระยะไกลจากใจกลางเมืองไปพันไมล์ เพิ่งเข้าไปก็ได้ยินผู้ช่วยโจวฟังพูดสองคำ เส้าซือก็โกรธจัด แย่งมือถือของโจวฟัง โทรไปหาอวี้หนานเฉิง

"อวี้หนานเฉิง คุณมันจิ้งจอกเฒ่า คิดไม่ถึงจะล่อเสือออกจากภูเขา จงใจแยกผม ให้อันหรานไปนอนที่บ้านคุณ"