บทที่87 เจ้าของสร้อยที่สั่งทำ

อวี้จิ่งซีได้ยินเซิ่งเสี่ยวซิงเรียกเขา ตาเป็นประกายทันที สะบัดมืออวี้หนานเฉิงวิ่งเข้าไป ยิ้มและมองไปที่เซิ่งเสี่ยวซิง

เซิ่งเสี่ยวซิงเป็นคนช่างคุย เริ่มคุยเรื่องสองวันนี้กับอวี้จิ่งซี เรื่องบนเครื่อง เรื่องชายหาด เรื่องออกทะเลเจอลมพายุ ไม่จบไม่สิ้น

อวี้หนานเฉิงลากเก้าอี้ข้างตัวเซิ่งอันหรานอย่างเป็นธรรมชาติ รู้แต่จงใจถาม"ไม่รังเกียจที่ผมนั่งตรงนี้นะ?"

เซิ่งอันหรานยกมุมปากอย่างไม่เต็มใจ ปากพูดว่าไม่รังเกียจ แต่สายตานั้น แทบอยากให้อวี้หนานเฉิงกลิ้งออกไปไกลๆ จากตรงนี้

อวี้หนานเฉิงทำเมิน พยักหน้าให้เธออย่างเป็นมิตร เซิ่งอันหรานโกรธจนคิดอยากจะคว่ำโต๊ะหลายครั้ง

มองสองคนข้างหน้า‘หยอกล้อ’ ในใจเส้าซือรู้สึกหมดหวัง

พูดในใจ หลายปีมานี้เซิ่งอันหรานเห็นตัวเองเป็นน้องชาย แม้ปกติตัวเองจะพูดเล่นว่าจะขอเธอแต่งงาน แต่เธอเหมือนเห็นเป็นเรื่องล้อเล่นไม่เคยคิดไปทางด้านนั้นเลย แม้ว่าหอคอยที่ใกล้น้ำ โอกาสชนะเทียบไม่ได้กับคนนอก ระหว่างทางตอนนี้ยังมี

อวี้หนานเฉิงร้อยเล่ห์เข้ามา แต่พูดได้ว่าถูกเคราะห์ร้ายซ้ำเติมแล้ว

โดยเฉพาะจิ้งจอกเฒ่าตัวนี้ คิดไม่ถึงจะหลอกตัวเองให้เซ็นสัญญากับเอเจ็นซี่ที่เขามีหุ้นอยู่ คิดถึงตรงนี้เขาก็แค้นบดฟัน

เขาอดไม่ได้ที่จะเหน็บแนม

"ประธานเซิ่งถังกรุปที่สง่า มาที่ไกลๆ อย่างนี้ คงไม่ได้มาเพื่อที่นี่ขยายธุรกิจหรอกนะ?"

อวี้หนานเฉิงมองเขาครู่หนึ่ง "ข้อเสนอคุณไม่เลว หากมีเวลาผมจะพิจารณาธุรกิจที่นี่ แต่ครั้งนี้ผมพาลูกชายมาเที่ยว"

"พาลูกชายเที่ยวไปที่อื่นก็ได้? ทำไมต้องตามหลังพวกเรามาที่นี่? นี่มันบังเอิญเกินไปแล้วมั้ง?"

"ไม่ได้บังเอิญ"

อวี้หนานเฉิงพูดนิ่งๆ พูดออกมาตรงๆ "เป็นผมกับจิ่งซีรู้สึกมาตลอดว่ามาที่นี่ดีกว่า"

เส้าซือกำหมัดทันที ถามกลับอย่างร้อนใจ

"อะไรดี?"

"คนเยอะ คึกคัก"

"คุณ……"

"กินข้าวเถอะ" จู่ๆ เสียงเซิ่งอันหรานพูดแทรก เธอทำน่าอึดอัดใจมาก "กับข้าวเย็นหมดแล้ว"

คิ้วของอวี้หนานเฉิงยกขึ้น ดื่มชาอึกหนึ่งช้าๆ

มีเพียงเส้าซือ สีหน้าแย่มาก "คุณไม่ใช่จะแต่งงานแล้วเหรอ? มาที่นี่ทำไมไม่พาคู่หมั้นมาด้วยกัน"

คำพูดนี้ทะลุเข้ามาในความคิดเซิ่งอันหราน เธอหน้าตึงทันที แม้ว่าไม่เงยหน้า กลับหูผึ่งขึ้น

อวี้หนานเฉิงวางแก้วลง ท่าทางปกติ

"ผมเหมือนไม่เคยประกาศให้ภายนอกรู้ว่าผมจะแต่งงาน สำหรับคู่หมั้น คุณได้ยินมาจากไหน?"

ชั่วพริบตาที่ได้ยินคำนี้ เซิ่งอันหรานหน้าเปลี่ยนสี แล้วเงยหน้ามองอวี้หนานเฉิง เห็นเขาทางการ ไม่มีความล้อเล่นเลยสักนิด จู่ๆ ในใจก็อึดอัดเล็กน้อย

ความหมายของเขาคือ เขาไม่ได้คิดจะแต่งงานกับเกาหย่าเหวิน?

"คนในวงการทุกคนต่างพูดอย่างนี้แท้ๆ คุณยังคิดจะปฏิเสธ?" เส้าซือถามออกไป เหมือนความคิดเดียวกันกับเซิ่งอันหราน

"งั้นคุณก็ยอมรับ ข่าวลือคุณกับดาราเด็กคนนั้นแล้ว?"อวี้หนานเฉิงก้มหน้าหั่นสเต๊ก พูดอย่างไม่รีบร้อน"ดูแล้วไม่ต้องให้บริษัทแก้ข่าวให้แล้วใช่ไหม?"

"……"

เส้าซือโมโหจนพูดไม่ออก โมโหจนหน้าแดงแล้ว พูดอย่างคับข้องใจ"คุณเลิกใช้เรื่องบริษัทมาขู่ผมให้มันน้อยๆ หน่อย หากไม่ใช่คุณต่ำช้าไร้ยางอายหลอกผมให้เซ็นสัญญา ผมไม่มีทางเซ็นกับบริษัทคุณ"

พูดถึงตรงนี้ เซิ่งอันหรานก็ทนฟังต่อไม่ได้แล้ว

"เส้าซือ Enlight Mediaเป็นบริษัทใหญ่ สัญญานายฉันก็ได้อ่านมันแล้ว ขอแค่นายไม่ผิดสัญญาก็ไม่มีปัญหาอะไร ประธานอวี้ หวังดีกับนาย นายพูดแบบนี้ทำไม?"

"อันหราน เขาเจตนาอยากควบคุมผม ข่มขู่ผม! คุณยังช่วยเขาพูด"