บทที่88 หม่าม้า หม่าม้าร้องไห้ทำไม?

ชั่วพริบตาที่ได้ยินคนนี้ เซิ่งอันหรานรู้สึกเลือดตัวเองเหมือนแข็งไปชั่วขณะ

จินหลิงเป็นเมืองกว้างใหญ่ ทำไมถึงเป็นเขาได้?

แต่คิดอย่างละเอียดแล้ว ตอนนั้นสามารถใช้อนาคตของเซิ่งซื่อกรุปมาบีบบังคับ นอกจากตระกูลอวี้ ยังมีใครมีอำนาจนี้อีก?

เวลานี้อวี้หนานเฉิงไม่ได้อยู่ที่เดิม เหมือนมีงานกลับโรงแรมไปแล้ว

นึกถึงตรงนี้ เธอมองไปไม่ไกลนิ่งๆ เห็นร่างเล็กๆ นั้น กำลังหมกมุ่นก่อทรายให้เป็นรูปร่างกับลูกสาวตัวเอง เครื่องหน้าอ่อนเยาว์นั้น ยิ่งดูยิ่งคุ้นตา

นอกจากตกใจ เธอไม่มีความลังเลที่จะเชื่อว่าเรื่องนี้เป็นความจริงเลย

ที่แท้ลูกชายที่ตัวเองคิดถึงมา5ปีเต็มๆ อยู่ตรงหน้าตั้งนานแล้ว ตัวเองที่เป็นแม่คน กลับจำไม่ได้?

คลื่นซัดแรงๆ ใต้เท้า เธอแข็งทื่ออยู่ที่เดิม ขาทั้งสองไม่ขยับตามคำสั่ง ก้าวไปสองก้าวอย่างยากลำบาก กลับอดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดใจ น้ำตาไหลออกมา

"หม่าม้า"

จู่ๆ เซิ่งเสี่ยวซิงวิ่งเข้ามา "หม่าม้ามาดูปราสาทที่พวกเราสร้าง......"

เซิ่งอันหรานรีบหันหลังคิดอยากปิดบังน้ำตา แต่กลับหลบไม่พ้นสายตาของเซิ่งเสี่ยวซิง เธอถามอย่างตื่นตกใจนิดๆ"หม่าม้า

หม่าม้าร้องไห้ทำไม?"

"หม่าม้าไม่ได้ร้อง"

เซิ่งอันหรานพูดจาสะเปะสะปะ "ลมแรง ที่นี่ลมแรงเกินไป ทรายเข้าตาแล้ว"

อวี้จิ่งซีก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามา เห็นท่าทางของเธอ แสดงสีหน้ากังวลใจ ดึงมือข้างหนึ่งของเธอแล้วมองไป ดวงตาทั้งสองเหมือนกับเซิ่งเสี่ยวซิงทุกอย่าง เด็กทั้งสองที่เหมือนกันขนาดนี้ เธอกลับไม่เคยสงสัย นึกถึงตรงนี้ น้ำตาไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

เธอนั่งลงช้าๆ มองลูกคนนี้ที่ไม่ได้เติบโตข้างตัวเองตั้งแต่เด็กอย่างละเอียด ความรู้สึกซับซ้อน อดกลั้นหัวใจที่โดนฉีกเป็นชิ้นๆ

อวี้จิ่งซีร้อนใจ มือเล็กเช็ดไปบนหน้าเซิ่งอันหรานอย่างวุ่นวาย ตัวเองเกือบร้องไห้ตามไป

"ป้าไม่เป็นไร ป้าไม่เป็นไร จิ่งซีไม่ต้องกังวล"

เซิ่งอันหรานเอามือเขาวางไว้ที่ฝ่ามือ "หม่าม้าดีใจ"

‘หม่าม้า’สองตัวนี้เข้าหูอวี้จิ่งซี นิ่งไปครู่หนึ่ง แต่เซิ่งเสี่ยวซิงกลับไม่ได้ยินอะไร กะพริบตาอธิบายว่า

"พี่จิ่งซี หม่าม้าบอกเจ็บตาเพราะถูกลมพัดทรายเข้าตา พวกเราช่วยหม่าม้าเป่าก็พอแล้ว"

อวี้จิ่งซีพยักหน้าช้าๆ เด็กทั้งสองเป่าดวงตาเซิ่งอันหรานคนละข้างอย่างระมัดระวัง ลมหายใจอุ่นๆ อยู่บนใบหน้า เซิ่งอันหรานอดกลั้นไม่ได้อีกต่อไป ดึงเด็กทั้งสองมากอดไว้ ร้องไห้ด้วยยิ้มด้วย

"หม่าม้า หม่าม้าเป็นอะไรไป? "

เซิ่งเสี่ยวซิงมองสาวน้อยตัวโตอีกครั้ง ตอนนี้ถึงเข้าใจว่าดวงตาเซิ่งอันหรานไม่ได้ถูกทรายเข้า

เซิ่งอันหรานปล่อยเด็กทั้งสอง ลังเลอยู่นาน กลืนคำพูดหลายคำที่ติดอยู่ที่ปากลงไป พยายามเค้นคำหนึ่งออกมา

"ไม่เป็นไร"

จิ่งซีเป็นลูกชายอวี้หนานเฉิง ถ้าเกิดเวลานี้เธอพูดความจริงออกไปล่ะก็ ถึงแม้จิ่งซียอมรับเธอ แล้วอวี้หนานเฉิงล่ะ?

ดูจากสถานการณ์ตอนนั้นที่เขาให้คนมาบีบบังคับเธอบวกกับสถานการณ์ที่อยู่ร่วมกันอย่างทุกวันนี้ เขาให้ความสำคัญกับลูกคนนี้เกินกว่าที่ตัวเองคิดไว้ ตัวเองจะไม่มีวันยอมให้ประโยคหนึ่ง‘ฉันเป็นแม่ของเขา’แล้วพาเขาไป และที่แย่ที่สุดก็คือ

เมื่ออวี้หนานเฉิงรู้ว่าเด็กที่ตัวเองต้องการไม่ได้มีแค่อวี้จิ่งซีคนเดียว ที่จริงแล้วยังมีลูกสาวอีกหนึ่งคน เขาจะพาซิงซิงน้อยไปจากเธอหรือเปล่า?

นึกถึงตรงนี้ เธอรู้สึกความหนาวเย็นเข้ามาทุกอณูของร่างกาย หวาดกลัวมากๆ

มีความเป็นไปได้สูงมาก เธอไม่กล้าเสี่ยงกับเรื่องนี้

หลังเช็ดน้ำตา เซิ่งอันหรานหยิบพลั่วขนาดเล็กพยายามเค้นรอยยิ้มออกมา "ซิงซิงน้อย จิ่งซี หม่าม้ากองปราสาทกับพวกหนูด้วย"

เด็กก็ยังเป็นเด็ก เห็นเซิ่งอันหรานบอกว่าตัวเองไม่เป็นไร ยังพูดว่าจะเล่นด้วยกัน หันเหความสนใจไปทันที ดึงเธอไปอย่างมีความสุข

ตอนมื้อเย็น เห็นดวงตาเซิ่งอันหรานแดงเล็กน้อย อวี้หนานเฉิงขมวดคิ้วมองเธอ