บทที่90 คนอย่างนี้ น่ากลัวเกินไปแล้ว

"คุณผู้ชายกลับมาแล้ว"

เสียงพูดคุยคนใช้ดังมาจากข้างนอก ตามมาด้วยร่างสง่าหนึ่งเข้ามาในบ้าน อายุ50กว่าปี สวมชุดสูทยืดหลังตรง ลักษณะท่าทางดูน่าเกรงขาม

เข้าบ้านเห็นเซิ่งอันหราน หยุดฝีเท้าลงทันที มีอาการตกใจเล็กน้อย เสียงพึมพำที่มีแต่ตัวเองที่ได้ยิน"เสี่ยวเมิ่ง……"

เซิ่งอันหรานรีบลุกขึ้น พูดเสียงอู้อี้ "คุณน้า"

ชายหนุ่มถึงได้สติ กลับนิ่งไปอีกครั้ง มองเซิ่งอันหรานครู่หนึ่ง พูดอย่างดีใจ"อันหรานเหรอ? โตขนาดนี้แล้ว? ทำไมวันนี้มาที่นี่ได้? ก่อนหน้านี้น้าได้ยินว่าเธอไปต่างประเทศหลายปีแล้ว กลับมาตั้งแต่เมื่อไร?"

ยิงคำถามออกมาเหมือนปืนใหญ่ ทำให้เซิ่งอันหรานเดิมที่รู้สึกเสียใจค่อยๆ ดีขึ้นมาบางส่วน เธอพยักหน้า "กลับมาได้หลายเดือนแล้วค่ะ เอาแต่ยุ่งเรื่องงานมาโดยตลอด"

"งานมั่นคงไหม? ทำที่ไหน?"

"ที่โรงแรมเซิ่งถัง" เซิ่งอันหรานตอบอย่างเปิดเผย

"อ๋อ เซิ่งถังเอง ใช้ได้เลย"ชายหนุ่มดีใจมากๆ "10ปีแล้วที่ไม่ได้เจอเธอ เมื่อกี้น้ายังนึกว่าเป็นแม่เธอ อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันที่นี่สิ"

"กินข้าวเย็นอะไร?"

ไม่รอให้เซิ่งอันหรานพูด น้าสะใภ้ใช้เสียงเย็นชาแทรกคำพูดน้าชายทันที"หลานสาวคุณคนนี้กลับประเทศมาจากที่ไกลๆ ต้องการได้มรดกของแม่เธอ หากไม่ใช่เพื่อมรดกนี้ เกรงว่าทั้งชีวิตของเธอคงไม่คิดจะมาบ้าน คุณยังคิดว่าเธอจำคุณน้าอย่างคนได้เหรอ?"

ชายหนุ่มท่าทางเปลี่ยนไปเล็กน้อย"มรดก?"

เซิ่งอันหรานเม้มปากนิ่งเงียบ

สถานการณ์นี้ ใช้ความคิดเพียงเล็กน้อยก็รู้ความหมายแล้ว ชายหนุ่มมองภรรยาในห้องรับแขกแวบหนึ่ง ถามด้วยความลังเล"เธอมาเพราะเรื่องนี้?"

"ค่ะ" เรื่องมาถึงตอนนี้ เซิ่งอันหรานทำได้แค่พยักหน้ารับ

"มีมรดกอะไรที่ไหน? หากจะมี เธอคลอดออกมาตอนนั้นอยู่บ้านเรา อาหารเสื้อผ้าที่ใช้นั้นไม่ใช้เงินเหรอ? หมดไปตั้งนานแล้ว"

น้าสะใภ้เหล่มองชายหนุ่มครู่หนึ่ง สีหน้าไม่พอใจมาก

บรรยากาศตึงเครียดลงในเฉียบพลัน

พักใหญ่ ชายหนุ่มพูดเสียงหดหู่

"อันหราน เรื่องนี้น้าจำไว้แล้ว เธอกลับไปก่อนเถอะ"

เซิ่งอันหรานเดิมก็ไม่อยากอยู่นานเกินไป หลังได้ยินคำนี้ยิ้มเยาะตัวเอง จากไปด้วยความโกรธ

เดิมวันนี้ก็ไม่ควรมา เธอลืมตอนที่คุณตาตายได้ยังไง น้าสะใภ้ด่าเธอว่าเป็นตัวซวย ไล่เธอออกจากบ้านมานะ? สิ่งของต่างๆ นานาที่เป็นของเธอ เอาทั้งหมดส่งไปที่ตระกูลเซิ่ง การกระทำตอนนั้น คือตัดทางหนีของเธอ ไม่อยากให้เธอกลับมาอีกแล้ว

ตอนนี้มาขอความช่วยเหลือจากครอบครัวพวกเขา นั้นไม่ใช่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เหรอ?

หลังเซิ่งอันหรานกลับไป ชายหนุ่มยันเข่านั่งลงบนโซฟา "ทรัพย์สินแม่ของอันหราน คุณไม่ได้แตะมันเลยแท้ๆ ทำไมต้องพูดอย่างนี้ ให้เธอโกรธแค้น?"

"ฉันอยากให้เธอโกรธแค้น"

เดิมใบหน้าน้าสะใภ้ที่ดูชั่วร้าย ตอนนี้บนใบหน้าแสดงความรู้สึกผิดออกมา

"ตอนนั้นซูเมิ่งขี้ขลาดและอ่อนแอเกินไป เธอทุ่มใจให้เซิ่งชิงซาน สุดท้ายลงเอยยังไง เซิ่งชิงซานเขามีสิทธิ์อะไรมาทอดทิ้งภรรยาแล้วไปมีชีวิตที่มั่นคง? อันหรานเป็นลูกแท้ๆ ของเขา เขาไม่อยากดูแลก็ต้องดูแล เด็กคนนี้ดูเรียบร้อย แต่กลับเป็นไม่มีสมองเหมือนแม่ของเธอ มีปัญหาไม่รู้จักไปหาพ่อเธอ กลับคิดมาหาพวกเรา นี่มันอะไร?"

"ผมเห็นเขาไม่ใช่ไม่เสียใจเลย 2 วันก่อนผมเจอเขา พูดถึงเสี่ยวเมิ่งด้วย"

"เขายังมีหน้าพูดถึงซูเมิ่ง?" หญิงสาวกัดฟัน "เสียใจแล้วยังไง? ฉันอยากให้เขาเห็นซูเมิ่งทุ่มสุดตัวเพื่อคลอดลูกสาวออกมา แค่มองเห็น เขาถึงจำไปตลอดว่าตอนนั้นซูเมิ่งตายเพราะเขา ชีวิตนี้ของเขาถึงตายก็อย่าหวังจะสงบสุข"

ได้ยินคำพูดนี้ สุดท้ายชายหนุ่มก็ถอนหายใจออกมา ไม่มีอะไรจะพูดอีก

น้องสาวตายในตอนนั้น กุมมือเขาไว้ สิ่งเดียวที่วางไม่ลง ก็คือลูกสาวคนนี้ วันนี้กลับถูกพวกเขาบีบบังคับอย่างนี้ ก็ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือร้าย