บทที่91 อยากให้เขาช่วยเธอไหม

หลังจากที่รู้ว่าอวี้หนานเฉิงก็คือผู้ชายคนนั้นเมื่อ 6 ปีก่อน ความเกลียดชังผู้ชายที่เปลี่ยนวิถีชีวิตตัวเองไปในตอนนั้น ย้ายทั้งหมดไปลงที่เขา ความรู้สึกคลุมเครือที่มีให้เขาในช่วงเวลาที่ผ่านมาหายไปหมดสิ้น

เห็นเซิ่งอันหรานหน้าเครียด ถานซูจิ้งรู้ครั้งนี้ไม่ได้ล้อเล่น หลังจากขมวดคิ้วอยู่สักพัก จู่ๆ แววตาก็เปล่งประกาย

"อันหราน ฉันยังมีอีกหนึ่งวิธี"

"วิธีอะไร?"

"กู้เจ๋อไง ในนามเธอกับกู้เจ๋อยังแต่งงานกันอยู่ไม่ใช่เหรอ? เธอจะพิจารณาให้กู้เจ๋อช่วยเธอไหม?"

ได้ยิน‘กู้เจ๋อ’สองตัวนี้ เซิ่งอันหรานท่าทางเศร้านิดๆ

หลังไตร่ตรองครู่หนึ่งก็ส่ายหน้า

"ช่างเถอะ ไม่ต้องไปรบกวนเขา"

อยู่ต่างประเทศหลายปีนี้ เรื่องรบกวนเขาก็มากพอแล้ว ตอนนี้ในเมื่อกลับประเทศ ไหนเลยจะมีเหตุผลไปรบกวนคนอื่นอีก?

ถานซูจิ้งถอนหายใจ "ก็ได้ นิสัยเธออดทนเหมือนวัว ฉันพูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์"

เธอตบไหล่เซิ่งอันหราน "ยังไงเธอจำไว้ ไม่ว่าเกิดเรื่องอะไร ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอก็พอแล้ว มีอะไรก็บอก"

ได้ยินคำนี้ อารมณ์เซิ่งอันหรานถึงอ่อนลงหน่อย มองทางถานซูจิ้งอย่างซาบซึ้ง

"อืม วางใจเถอะ ฉันไม่เป็นไร ว่าแต่เธอ ช่วงนี้สถานะในโมเมนต์มีแต่อะไรบ้าง? มีความรักแล้ว?"

พูดถึงตรงนี้ จู่ๆ ถานซูจิ้งก็หลบสายตา "ไม่มีอะไร คือว่าฉันนึกขึ้นได้ว่าฉันยังมีสัญญาที่ยังไม่ได้ส่ง ฉันกลับห้องแล้ว"

พูดอยู่ พร้อมยกเท้าหนีไป

เซิ่งอันหรานมองด้านหลังเธอ ยิ้มออกมาอย่างทำอะไรไม่ได้

3วันต่อมา เส้าซือพาเซิ่งเสี่ยวซิงกลับประเทศ เดินช่องกรีนเวย์ เพื่อหลีกเลี่ยงกลุ่มแฟนคลับ

เซิ่งอันหรานมารับที่สนามบิน

"หม่าม้า"

เซิ่งเสี่ยวซิงเห็นเซิ่งอันหรานก็พุ่งเข้าไป เสียงหัวเราะเหมือนระฆังเงินดังก้องอยู่ในสนามบิน

"เที่ยวสนุกไหม? ซิงซิงน้อย" วินาทีที่เห็นซิงซิงน้อย เหมือนหมอกควันในหลายวันนี้สลายหายไป

"สนุก สนุกมากเลย"เซิ่งเสี่ยวซิงกอดคอเธอ จู - จุ๊บบนแก้มเธอหนึ่งที ถามแบบเลศนัยว่า

"ทำไมหม่าม้ากลับมากะทันหัน หม่าม้ากับลุงอวี้ยังมีพี่จิ่งซีนัดกันไว้เหรอ? ทิ้งพวกเราตัวเองก็กลับมา "

เซิ่งอันหรานสงสัยนิดๆ "กลับอะไร? พวกเขากลับก่อนเหรอ?"

เส้าซือข้างๆ กระแอมออกมา เปลี่ยนเรื่อง"รถมาแล้ว ขึ้นรถก่อนเถอะ"

ถ่ายทำเพื่อรายการฉลองสัปดาห์แรกจบลงแล้ว คืนนี้บริษัทเส้าซือมีการเตรียมงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ ศิลปินรับเชิญจนถึงทีมงานเบื้องหลังของรายการต่างเข้าร่วม เซิ่งอันหรานเป็นผู้ปกครองของเซิ่งเสี่ยวซิง เป็นธรรมดาที่ถูกเชิญให้ไป

งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จไม่ถือว่าเป็นงานเลี้ยงทางการ ดังนั้นทุกคนต่างสวมชุดตามสะดวก บรรยากาศผ่อนคลาย

เซิ่งอันหรานพาเซิ่งเสี่ยวซิงดื่มกินในงาน นับได้ว่าผ่อนคลาย

กลางทางเซิ่งเสี่ยวซิงถูกผู้กำกับอุ้มไปแนะนำคนอื่น เซิ่งอันหรานมองเงียบๆ จากที่ไกลๆ

รอยยิ้มร่าเริงบนใบหน้าเรียวไข่ที่สวยงามนั้น จากท่าทางเธอที่ร่าเริง ตลก ยากจะเทียบกับอวี้หนานเฉิง ยากที่จะเห็นตอนเธอเงียบสงบ แค่มองกลับเห็นเครื่องหน้าที่เหมือนกัน

แค่มอง ในใจเซิ่งอันหรานก็หวาดกลัวขึ้นมานิดๆ รีบดื่มน้ำ กดความรู้สึกที่ตื่นตกใจ

"เซิ่งอันหราน"

เสียงทุ้มต่ำดังมาจากด้านหลัง ความรู้สึกที่กว่าจะสงบลงของเซิ่งอันหรานสั่นไหวอีกครั้ง จับแก้วไว้แน่น

อวี้หนานเฉิงสวมสูทสีดำยืดตัวตรงอยู่ขนาบข้างเธอมองไปทางเซิ่งเสี่ยวซิงที่อยู่ไกลๆ

มือข้างหนึ่งถือแก้วไวน์ มืออีกข้างอยู่ในกระเป๋ากางเกงอย่างเป็นธรรมชาติ "ไม่บอกสักคำก็กลับจากมัลดีฟส์ เพราะอะไร?"

"ไม่มีอะไร มีธุระทางบ้าน"

เซิ่งอันหรานตื่นเต้นเล็กน้อย หลังจากรู้ความจริง ในใจเธอก็มีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกกับอวี้หนานเฉิง เหมือนเปิดกลไกปกป้องตัวเอง ให้ตัวเองหนีห่าง

"เรื่องบ้าน? หรือเป็นเพราะผม? "