บทที่ 276 ประกาศผลสอบ

บทที่ 276 ประกาศผลสอบ

โดยปกติ ตราบใดที่สวี่ชีอันไม่เอ่ยขอ ‘คืนนี้นอนกับข้า’ หรือ ‘คลอดลูกชายให้ข้าสิ’ เหล่านี้ จงหลีก็พร้อมจะสนองความต้องการของสวี่ชีอัน

แน่นอน ถ้าหากท่านโหราจารย์บอกว่า ‘จงหลีเอ๋ย เจ้าจงบำเพ็ญคู่กับเจ้าหนุ่มนี่ แล้วเจ้าจะแคล้วคลาดจากภยันตรายทั้งปวง’

หากเป็นเช่นนี้ จงหลีก็สามารถตอบสนองความต้องการของเขาได้เช่นกัน

สวี่ชีอันไม่ใช่คนต่ำช้าที่ฉวยโอกาสจากวิกฤตของผู้อื่น หากจงหลีเสนอให้บำเพ็ญคู่ร่วมกัน เขาจะต้องปฏิเสธอย่างแน่นอน เพราะอย่างไรเสียนางก็เป็นถึงศิษย์พี่ของฉู่ไฉ่เวย

จงหลีนั่งที่โต๊ะอย่างเชื่อฟัง และกางกระดาษที่ใช้เขียนหนังสือโดยเฉพาะตามคำขอของสวี่ชีอัน ฝนหมึก หยิบพู่กันขึ้นมาแล้วเอ่ย “ว่ามาสิ”

“อย่ารีบสิ ข้ากำลังกลั่นกรองอยู่…” สวี่ชีอันที่นั่งอยู่อีกด้าน ถือถ้วยน้ำชาร้อนๆ ทำท่าครุ่นคิด

เพื่อป้องกันไม่ให้หลินอันและฮว๋ายชิ่งขัดแย้งกันอีก ข้าสามเจ้าบ่าวสามนายอย่างเขาจึงตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก สวี่ชีอันคิดหนักอยู่นาน ในที่สุดก็หาวิธีรับมือได้เสียที

หลินอันชอบฟังเรื่องเล่าไม่ใช่หรือ เช่นนั้นสวี่ชีอันก็จะเล่าเรื่องของนางให้ฟังเอง

ตามท้องตลาดมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับบัณฑิตหนุ่มกับสาวงาม[1]อยู่กลาดเกลื่อน แม้แต่เสี่ยวหลิวเป้ย [2]ล้วนแต่ทำให้หลินอันพอใจได้ แต่สวี่ชีอันรู้สึกว่าในฐานะราชาแห่งท้องทะเลเต็มตัว เขาควรจะคว้าทุกโอกาสและไม่ปล่อยให้ปลาหลุดมือไปจากเขา

“ชื่อหนังสือเขียนว่า มหากาพย์รักแห่งสวรรค์ ความรักนะศิษย์พี่จง อย่าเขียนผิดเล่า”

เมื่อเห็นว่านางไม่ได้เริ่มเขียนสวี่ชีอันจึงเอ่ยถาม “ศิษย์พี่จง? เป็นเพราะผมยาวเกินไปจนมองเห็นไม่ชัดหรือ ให้ข้าช่วยรวบผมขึ้นหรือไม่”

จงหลีส่ายหัวเบาๆ “ช่างเป็นชื่อหนังสือที่แปลกเสียจริง”

เรื่องแต่งและนวนิยายในยุคสมัยนี้มักจะใช้คำว่า ‘บันทึก’ ‘ตำนาน’ หรือ ‘เรื่องเล่า’ ในการตั้งชื่อ คล้ายกับชื่อมาตรฐาน ที่ตั้งกันมาเป็นธรรมเนียม

“เจ้าไม่ต้องสนใจ เขียนตามที่บอกก็พอ” สวี่ชีอันโบกมือและเล่าเรื่องของเขา

มหากาพย์รักแห่งสวรรค์เป็นเรื่องราวความรักที่เกิดขึ้นบนสวรรค์ นางเอกเป็นพระธิดาของจักรพรรดิแห่งสวรรค์ มีนามว่าเทพธิดาจื่อเสีย ส่วนพระเอกเป็นองครักษ์ประจำตำหนักสวรรค์ และเป็นเผ่าพันธุ์ปีศาจ

มีนามว่าหลงเอ้าเทียน

เผ่าพันธุ์ปีศาจเป็นเผ่าพันธุ์ที่ต่ำต้อยที่สุดในสรวงสวรรค์ ถูกเลือกปฏิบัติจากเหล่าเทพเซียน สามารถทำหน้าที่เป็นองครักษ์หรือแรงงานต่ำต้อยเท่านั้น งานอดิเรกของพวกเขาคือการร้องรำทำเพลง

“ตรงนี้มีปัญหานะ…”

จงหลีกล่าว “ชื่อของหลงเอ้าเทียนเป็นข้อห้าม ตามบริบทแล้วในหนังสือสวรรค์ควรเป็นที่เคารพนับถือ ไม่ควรปรากฏชื่อเช่นนี้”

สวี่ชีอันครุ่นคิด แล้วจึงได้แต่เอ่ยว่า “เราอย่าไปสนใจรายละเอียดพวกนี้เลยน่า”

เรื่องราวดำเนินต่อไป

ทว่าชายหญิงสองคนผู้มีฐานะต่างกันลิบลับ กลับตกหลุมรักกันโดยไม่คาดคิด คนหนึ่งเป็นดั่งดอกฟ้าหลางหยวน[3] ส่วนอีกคนเป็นดั่งหยกงามไร้ที่ติ

“เดี๋ยวก่อน” จงหลีขัดจังหวะชั่วคราวและขมวดคิ้ว “ดอกฟ้าหลางหยวนหมายถึงเทพธิดาจื่อเสีย ส่วนหยกงามไร้ที่ติคือหลงเอ้าเทียนหรือ…แต่เขาเป็นเพียงเผ่าพันธุ์ปีศาจต่ำต้อย ดูจากภูมิหลังของเขาไม่คู่ควรกับคำว่าหยกไร้ที่ติ ข้าคิดว่าควรเปลี่ยนนะ”

เจ้าเป็นพวกเกรียนคีย์บอร์ด[4]หรือไง…สวี่ชีอันโมโหขึ้นมาทันใด มุมปากของเขากระตุก “เจ้าสอนข้าเขียนหนังสือหรือ”

เมื่อสังเกตเห็นว่า ‘เครื่องราง’ ของตนอารมณ์ไม่ดี จงหลีจึงไม่พูดอะไรอีก

เรื่องราวดำเนินต่อไป

ทั้งสองนัดพบกันที่ตำหนักสวรรค์ ตั้งแต่จับมือกันดูพระอาทิตย์ตกดิน ไปจนถึงกอดจูบแล้วเกลือกกลิ้งใต้ผ้าปูที่นอนในห้องลับ สวี่ชีอันก็พรรณนาตั้งแต่ต้นจนจบ รายละเอียดครบถ้วนไม่มีตกหล่น

ในยุคนี้ หนังสือต้องห้ามมีลักษณะคล้ายคลึงกันตรงที่มักจะมีบทพรรณนาโดยละเอียด ทั้งยังสอดแทรกบทกวีประกอบอยู่ด้วย สวี่ชีอันสามารถคัดลอกบทกวีได้ แต่ไม่อาจแต่งบทกวีขึ้นด้วยตัวเอง ดังนั้นจึงไม่คิดจะอวดเก่ง ทำขวานหน้าบ้านหลู่ปาน[5]

ทว่าความรักระหว่างเทพธิดาจื่อเสียและหลงเอ้าเทียนก็ถูกค้นพบโดยเทพผู้สูงศักดิ์ที่หลงใหลในความงามของเทพธิดาจื่อเสีย จึงเปิดเผยเรื่องราวของทั้งคู่

จักรพรรดิแห่งสวรรค์โกรธจัด จึงถลกหนังเลาะกระดูกของหลงเอ้าเทียน แล้วขับไล่ลงไปยังโลกมนุษย์ ให้เกิดใหม่เป็นสัตว์เดรัจฉาน ส่วนเทพธิดาจื่อเสียก็ถูกคุมขังในตำหนักกว่างหาน[6]ไปชั่วกัปชั่วกัลป์ ถูกทอดทิ้งอยู่กับความหนาวเหน็บและอ้างว้าง

และเรื่องราวก็ถูกตัดจบลงเช่นนี้

“กี่คำแล้ว” สวี่ชีอันจิบชาให้ชุ่มคอ

จงหลีคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง “ประมาณแปดหมื่นคำ”

จงหลีเขียนได้เร็วมาก ใช้เวลาเขียนสองชั่วยามโดยไม่หยุดพัก บ่อยครั้งหลังจากที่สวี่ชีอันพูดจบประโยค นางก็เขียนเสร็จแล้ว คนธรรมดาไม่มีทางทำได้เช่นนี้

สมแล้วที่เป็นถึงโหรระดับห้า…สวี่ชีอันพูดไม่ออก รู้สึกพอใจอย่างมาก

เรื่องราวนี้แสนจะธรรมดา หรืออย่างน้อยก็ธรรมดาในความเห็นของสวี่ชีอัน แต่ในยุคนี้ที่ยังไม่มีนวนิยายเชิงพาณิชย์ แม้ว่าจะเป็นโครงเรื่องคร่าวๆ สวี่ชีอันที่ร่างไว้ ก็น่าสนใจกว่านวนิยายส่วนใหญ่ในยุคเดียวกัน

ถ้าได้เจอจงหลีเร็วกว่านี้สักครึ่งปีก็คงดี ข้าเป็นคนเล่าให้นางเป็นคนเขียน นางคือระบบจดจำเสียงของข้า ข้าจะได้เปิดร้านหนังสือและขายหนังสือเลี้ยงชีพ…

สวี่ชีอันปัดตกความคิดนี้ทันที ประการแรก สถานะของเขาในทุกวันนี้ ไม่จำเป็นต้องทำธุรกิจก็อยู่ได้ ประการที่สอง รายได้จากการขายผงปรุงรสไก่และเงินปันผลประจำปีก็เพียงพอให้เขาใช้ชีวิตเอื่อยเฉื่อยไปวันๆ ท่ามกลางภรรยาหลวงและเหล่าอนุ

สุดท้ายแล้ว เรื่องเล่าเช่นนี้หากเล่าในชาติก่อนก็ไม่เป็นปัญหาอะไร แต่เล่าในยุคนี้ จะต้องโดนโทษตัดหัวเป็นแน่แท้

ได้ไม่คุ้มเสี่ยง

“เอาล่ะ เรื่องนี้พอแค่นี้ก่อน เนื้อเรื่องครึ่งหลังไว้ข้าจะลองคิดอีกที มาเขียนเรื่องต่อไปกันเลยดีกว่า”

นิ้วของจงหลีสั่นไหว…

เรื่องเล่าเรื่องที่สองเป็นเรื่องราวความรักระหว่างราชินีปีศาจและนักปราชญ์เผ่าพันธุ์มนุษย์ สวี่ชีอันยกลักษณะตัวละครท่านประธานจอมเผด็จการในชาติที่แล้วมาใช้ทั้งดุ้น แต่สลับบทบาทของชายและหญิงแทน

ราชินีปีศาจผู้บ้าอำนาจ แข็งแกร่ง เฉลียวฉลาดและเยือกเย็น กับนักปราชญ์เผ่าพันธุ์มนุษย์ ผู้เปี่ยมความรู้ มีจิตใจดี อ่อนโยน และสุภาพนอบน้อม

ราชินีสาวจอมเผด็จการ ปะทะ บัณฑิตหนุ่มผู้ไร้เดียงสา

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหนังสือเล่มนี้เขียนขึ้นเพื่อให้ฮว๋ายชิ่งอ่าน

ในหนังสือของหลินอัน ตัวเอกทั้งชายและหญิงคือเทพธิดาแห่งสรวงสวรรค์และองครักษ์ผู้ต่ำต้อย สวี่ชีอันมีเจตนาร้ายที่จะบิดเบือนมุมมองความรักของหลินอัน

เวลาที่นางใจจดใจจ่อกับนิยาย นางก็จะเห็นภาพ ‘องครักษ์’ ผู้หล่อเหลา เก่งกาจ พูดจาน่าฟังขึ้นมาในหัว

แล้วหลินอันก็จะพบว่า อ๊ะ นี่มันเจ้าสุนัขรับใช้ชัดๆ เลยไม่ใช่หรืออย่างไร ที่แท้เทพบุตรก็อยู่เคียงข้างข้าเสมอมานี่เอง

มีความเป็นไปได้สูงมากทีเดียว หญิงสาวที่เติบโตมาอย่างไข่ในหินย่อมเคลิบเคลิ้มไปกับนิยายรักของชายหนุ่มกับสาวงาม และใฝ่ฝันที่จะได้ครองรักกับชายหนุ่มเช่นเดียวกับในนิยาย…เป็นสถานการณ์ที่ดีที่สุดเลยไม่ใช่หรืออย่างไร

สำหรับฮว๋ายชิ่ง นางเป็นหญิงที่หัวแข็ง ทั้งฉลาด เยือกเย็น และแน่วแน่ ผู้หญิงแบบนี้ยากที่จะชักจูง

สวี่ชีอันยังเคยสงสัยว่านางคงไม่มีทางอ่านนิยายน้ำเน่าแน่นอน ทว่าโลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน ฮว๋ายชิ่งเป็นเจ้าหญิงที่มีบุคลิกที่เหมือนผู้บริหารสาวผู้มีอำนาจล้นเหลือ และในโลกที่ผู้ชายเหนือกว่าผู้หญิงแห่งนี้ แทบจะไม่มีทางได้เห็นนวนิยายอย่าง ‘ราชินีจอมเผด็จการตกหลุมรักข้า’ อย่างแน่นอน

สวี่ชีอันเชื่อว่าสิ่งนี้จะกระตุ้นความอยากอ่านขององค์หญิงฮว๋ายชิ่งได้อย่างไม่ต้องสงสัย

…

หลังตะวันลับฟ้า ที่โต๊ะอาหาร

สวี่เอ้อร์หลางพบว่าพี่ชายคนโตของเขาทำตัวพิลึก เอาแต่จ้องมองเขาโดยไม่พูดไม่จา ดวงตาของเขาจดจ่อและเปี่ยมความหมายล้ำลึกราวกับว่ากำลังมองดูสมบัติล้ำค่า

“พี่ใหญ่ เอาแต่มองข้าอยู่ได้ มีอะไรหรือ” สวี่เอ้อร์หลางทนต่อไปไม่ไหว จึงเอ่ยถามเสียงขรึม

“ช่วงนี้ข้าชื่นชอบการวาดภาพ จึงอยากวาดภาพเหมือนเอ้อร์หลางสักรูป” สวี่ชีอันอธิบายเรื่อยเปื่อย ตายังคงจ้องมองสวี่เอ้อร์หลาง

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง…สวี่เอ้อร์หลางเชิดคางขึ้นเล็กน้อย พยักหน้าและกล่าวว่า “หากพี่ใหญ่สามารถวาดความหล่อเหลาของข้าได้สักหนึ่งหรือสองในสิบส่วน ก็ถือว่าใช้ได้สำหรับมือใหม่”

อารองสวี่ทนฟังไม่ไหว จึงใช้นิ้วเคาะบนโต๊ะอาหารและเปลี่ยนเรื่อง “เมื่อวานข้าได้ยินมาว่าเจ้าฟันนักรบระดับหกในดาบเดียวหรือ”

สวี่ชีอันกล่าวอย่างสงวนท่าที “ก็แค่คนธรรมดาเท่านั้น”

อารองสวี่เหลือบมองลูกชายแล้วหันไปมองหลานชายของตน คิดในใจว่าความเย่อหยิ่งจองหองนี้ไม่ได้สืบทอดกันทางสายเลือดสกุลสวี่อย่างแน่นอน

“พรุ่งนี้เป็นวันประกาศผลสอบสินะ” อาสะใภ้มองไปที่สวี่เอ้อร์หลาง

“ขอรับ” สวี่เอ้อร์หลางพยักหน้า

“เหนียนเอ้อร์ต้องได้เป็นฮุ่ยหยวน[7]แน่นอน” อาสะใภ้คีบผักให้ลูกชายอย่างมีความสุข

อารองสวี่เหลือบมองภรรยาผู้อวบอัดงดงามของเขา และทันใดนั้นก็ตระหนักว่าผู้หญิงคนนี้นี่เองที่ทำลายประเพณีของตระกูลเขาจนสิ้น

“หลังจากซิ่งป่างออกมาแล้ว พวกเราไปดูกันทั้งบ้านดีกว่า” สวี่ชีอันกล่าว

ได้ยินคำว่า ‘ซิ่งป่าง[8]’ สวี่หลิงอินเงยหน้าขึ้นทันที

“ไม่ใช่ของกิน” สวี่หลิงเยวี่ยลูบหัวนางป้อยๆ

สวี่หลิงอินก้มศีรษะและกินต่อ

หลังจากทานอาหารเย็น สวี่ชีอันอาบน้ำเสร็จก็เปิดจุกไม้ของขวดลายครามออก ผสมกับน้ำเปล่าและล้างหน้า แช่ใบหน้าในน้ำชั่วยามแช่ใบชา ผิวหนังจึงเริ่มร้อนผ่าว เครื่องหน้าปรากฏกระบวนการ ‘ละลาย’ ขึ้น

เขารีบปรี่มาหยุดหน้ากระจกทองแดง ใช้วิธีการขับเคลื่อนลมปราณที่ไม่ค่อยคุ้นชิน เพื่อลองปรับเปลี่ยนลักษณะใบหน้าของตน

“ริมฝีปากต้องบางลงอีกนิด จมูกต้องแคบลงหน่อย…กระดูกใบหน้าต้องหดลง…ดวงตาต้องกลมอีก…”

小皇叔小黄书

杠精

班门弄斧

会元

杏榜