บทที่ 277 ทำใจตัดหัวของเจ้าไม่ได้

บทที่ 277 ทำใจตัดหัวของเจ้าไม่ได้

“อันดับที่สี่ร้อยหกสิบ หยางเจิ้น บัณฑิตแห่งราชวิทยาลัยหลวง อันดับที่สี่ร้อยห้าสิบเก้า หลี่จูหมิง คนจากมณฑลหูสุ่ยแห่งชิงโจว…”

เจ้าพนักงานที่ยืนอยู่ใต้ ‘กำแพงเกียรติยศ’ ขานรายชื่อเสียงดังและทันทีที่เขาเปิดปาก เสียงดังเจี๊ยวจ๊าวในตอนแรกก็เงียบลงอย่างพร้อมเพรียง

บัณฑิตหลายพันคนเงี่ยหูฟัง เมื่อพวกเขาได้ยินชื่อของตัวเอง บ้างก็ร้องไห้ด้วยความปีติยินดี บ้างก็ชูมือขึ้นและตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

“เอ้อร์หลาง เหตุใดแม่ถึงยังไม่ได้ยินชื่อของเจ้า” อาสะใภ้เป็นกังวลเล็กน้อย

“ท่านแม่ นี่เพิ่งร้อยกว่าเอง” สวี่หลิงเยวี่ยปลอบโยน “ท่านบอกเองไม่ใช่หรือว่าพี่รองคือฮุ่ยหยวน”

อาสะใภ้จ้องมองลูกสาวของนางและไม่นึกว่าเด็กสาวที่สิ้นแล้วจะกล้าล้อเลียนตนเอง

“เอ้อร์หลาง ยังไม่ถึงเจ้าเลย”

เมื่อถึงอันดับที่ห้าสิบกว่า อาสะใภ้ก็ยิ่งวิตกกังวลมากขึ้น นางขมวดคิ้วแน่น

“รออีกเดี๋ยว” สวี่เอ้อร์หลางขมวดคิ้ว

เมื่อขานรายชื่อถึงสิบอันดับแรก อาสะใภ้ก็หน้าซีดและรู้สึกว่าเป็นไปได้อย่างมากที่ลูกชายของนางจะสอบตก

นัยน์ตาของสวี่ซินเหนียนฉายแวววิตกกังวลกับตื่นเต้นออกมา นี่คือแนวโน้มที่จะประสบความสำเร็จหรือล้มเหลว เมื่อเขานึกถึงบทกวีของพี่ใหญ่ ‘ความยากลำบากของการเดินทาง’ และการสั่งสมของเขา เอ้อร์หลางก็ยังมั่นใจอยู่เล็กน้อย

ในที่สุด เมื่อเสียงนั้นขานชื่อก็จำได้ “ฮุ่ยหยวนของสาขา สวี่ซินเหนียน บัณฑิตแห่งสำนักอวิ๋นลู่ คนจากเมืองหลวง”

เสียง ‘ครืน’ ที่ราวกับฟ้าร้องดังขึ้นข้างหูของอาสะใภ้ ร่างของนางสั่นอย่างรุนแรง

เสียง ‘ฟ้าร้อง’ นี้ดังขึ้นข้างหูบัณฑิตหลายพันคนและหน่วยลาดตระเวนยามวิกาลที่อยู่รอบๆ เช่นกัน ความคิดแรกที่ปรากฏขึ้นในหัวของพวกเขาคือ ‘เป็นไปไม่ได้!’

เป็นไปไม่ได้ที่บัณฑิตของสำนักอวิ๋นลู่จะกลายเป็นฮุ่ยหยวน การแย่งชิงความดั้งเดิมของลัทธิขงจื๊อยืดยาวมากว่าสองร้อยปี บัณฑิตของสำนักอวิ๋นลู่ถูกระงับจากทางการ นี่คือความจริงที่ไม่อาจโต้แย้งได้

ด้วยภูมิหลังเช่นนี้ ฮุ่ยหยวนจะเป็นบัณฑิตของสำนักอวิ๋นลู่ได้อย่างไร

ปัญญาชนของสำนักอวิ๋นลู่คนสุดท้ายที่กลายเป็น ‘ฮุ่ยหยวน’ ก็คือฆราวาสจื่อหยางเมื่อยี่สิบปีก่อน แต่ฆราวาสจื่อหยางเป็นใคร

เขาคือปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ระดับสี่

ยี่สิบปีต่อมา เขากลายเป็นฮุ่ยหยวนและไปไกลถึงจอหงวน ทุกอย่างล้วนสมเหตุสมผล เขาคือมังกรซ่อนเร้น

แต่คิดอีกอย่าง ปัญญาชนที่มาจากสำนักอวิ๋นลู่เหมือนกันผู้นี้ต่อสู้กับเส้นทางอันนองเลือดท่ามกลางกองกำลังนับหมื่นนับพันและกลายเป็นฮุ่ยหยวน

หมายความว่าเขามีคุณสมบัติของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่หรือ

คนไม่น้อยใจเต้นโครมครามไปชั่วขณะหนึ่ง

คนเหล่านี้ล้วนแต่เป็นเศรษฐีหรือชนชั้นทหารที่มาตามจับลูกเขย

การตามจับลูกเขยมีมาตั้งแต่สมัยโบราณ เมื่อถึงปีหยวนจิ่งของต้าฟ่ง แม้ว่าจะไม่เป็นที่นิยม แต่ครอบครัวที่จับตาดูรายชื่อเพื่อหาลูกเขยก็ยังมีอยู่ไม่น้อย

สิ่งที่พวกเขารอคอยคือปัญญาชนที่มีความสามารถโดดเด่นและมีคุณสมบัติของมังกรซ่อนเร้น ตัวอย่างเช่น ‘ฮุ่ยหยวน’ สวี่ซินเหนียนในตอนนี้

การตามจับลูกเขยเป็นเรื่องตลก ครอบครัวเศรษฐีจะจับตาดูรายชื่อ เมื่อต้องตาต้องใจปัญญาชนคนนั้น พวกเขาก็จะส่งคนไปที่บ้านเพื่อทำหน้าที่เป็นแม่สื่อและต่อสู้กับเวลา

หากทำหน้าที่เป็นแม่สื่อสำเร็จ การแต่งงานก็จะถูกกำหนดขึ้น หากคนอื่นต้องการแย่งชิงก็จะแย่งชิงไม่ได้

ในยุคที่มารยาทสำคัญกว่าสวรรค์นั้นไม่ใช่การพาผู้อาวุโสของสำนักมากดดันและบอกให้เปลี่ยนใจก็เปลี่ยนใจ เว้นแต่จะไม่ต้องการอนาคตที่สดใส

“สวี่ซินเหนียนคือผู้ใดกัน”

“ใต้เท้าสวี่ซินเหนียนคือผู้ใด”

เสียงสอบถามดังขึ้นท่ามกลางฝูงชนเป็นระยะๆ

บัณฑิตคนหนึ่งหันศีรษะมองไปรอบๆ ห่างจากฝูงชนอันกว้างขวาง เมื่อเห็นสวี่ซินเหนียนที่ใบหน้าไร้ชีวิตชีวา เขาก็ตะโกนขึ้นมาทันที “ฉือจิ้ว ยินดีด้วย สวี่ซินเหนียนอยู่ตรงนั้น”

‘ตึกๆๆ’…คนที่พุ่งเข้าไปก่อนไม่ใช่บัณฑิต แต่เป็นคนที่ตั้งใจมาตามจับลูกเขย พวกเขาพาคนรับใช้ไปล้อมสวี่ซินเหนียนไว้

“ฮุ่ยหยวนสวี่จะแต่งงานหรือไม่ ครอบครัวของข้ามีลูกสาวคนหนึ่ง อายุสิบหกปี งดงามราวกับดอกไม้ เต็มใจแต่งงานเป็นภรรยาของคุณชาย”

“ครอบครัวของข้าก็มีลูกสาวที่ยังไม่แต่งงานเช่นกัน เชี่ยวชาญศิลปะสี่แขนง”

สวี่ซินเหนียนถอยหลังไปทีละก้าวๆ

ชุนเอ๋อเขย่งเท้ามองอยู่ครู่หนึ่งและเอ่ยอย่างเบิกบานว่า “การตามจับลูกเขยนี่น่าสนใจจริงๆ คุณหนู ไม่คิดว่าฮุ่ยหยวนจะเป็นนักปราชญ์ที่หล่อเหลาผู้นั้น”

เมื่อสิ้นเสียงพูด ทันใดนั้นม่านหน้าต่างก็เลิกขึ้น คุณหนูหวางผู้งดงามอ่อนหวานลึกลับที่มีกิริยาท่าทางสุภาพและแก้มอวบอ้วนเล็กน้อยชะโงกออกมามองรอบๆ ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า

“ชุนเอ๋อ กลับเถอะ”

ทางด้านนี้ สวี่ซินเหนียนผู้ไม่เคยพบเจอกองทัพเช่นนี้มาก่อนขมวดคิ้วจนเป็นปม

เขากำลังจะสบถคำหยาบคายและตะโกนไล่กลุ่มคนที่ไม่รู้จักกาลเทศะกลุ่มนี้ ทันใดนั้น เขาก็เห็นชาวยุทธภพสองสามคนพุ่งเข้ามาอย่างมุ่งร้าย พวกเขาชน ‘กำแพงป้องกัน’ ที่ก่อตัวจากคนรับใช้และตั้งใจจะหาประโยชน์จากแม่กับน้องสาวของเขา

คนรับใช้ถูกบังคับให้ถอยไปทีละก้าวๆ อาสะใภ้กับหลิงเยวี่ยตกใจจนกรีดร้องขึ้นมา

“หยุด!”

สวี่เอ้อร์หลางตะโกน

แต่ไร้ประโยชน์ เขาไม่สามารถหยุดยั้งคนจำนวนมากเช่นนี้ได้เลย

“เฮอะ อันธพาลเช่นนี้ ความสามารถไม่มี เก่งแต่ฉวยโอกาสในช่วงที่ชุลมุน” นักดาบวัยกลางคนมองดูฉากนี้จากไกลๆ และค่อนข้างดูถูกเหยียดหยาม

แต่เขาก็ไม่ค่อยสนใจ ในไม่ช้าความวุ่นวายเล็กๆ น้อยๆ นี้ก็จะถูกหน่วยลาดตระเวนยามวิกาลกับทหารยับยั้ง แต่เกรงว่าหญิงสาวหน้าตางดงามสองคนนั้นจะถูกทำให้หวาดกลัว

“หยุด!”

ทันใดนั้น เสียงดังอื้ออึงก็ดังขึ้น ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงฟ้าผ่าทางจิตใจ แต่เป็นเสียงฟ้าผ่าจริงๆ ดังขึ้นมา ทำให้คนกว่าพันคนเวียนศีรษะตาลายและหูอื้อ

ความวุ่นวายหยุดลงทันที

บนกำแพงของสนามสอบมีชายหนุ่มที่สวมเครื่องแบบหน่วยลาดตระเวนยามวิกาลและปักฆ้องเงินยืนอยู่ เขาถือดาบด้วยมือข้างเดียว กวาดสายตาอันคมกริบมองชาวยุทธ์ที่ก่อความวุ่นวายกลุ่มนั้น

ในขณะเดียวกัน ทหารกับหน่วยลาดตระเวนยามวิกาลก็ฝ่าฝูงชนเข้ามาและมาถึงในที่สุด

ทันทีที่เห็นสวี่ชีอัน อาสะใภ้ก็โล่งใจราวกับว่ามีที่พึ่งพิง สองแม่ลูกถอนหายใจอย่างโล่งอก

“นำคนที่ก่อความวุ่นวายเหล่านั้นออกไป” สวี่ชีอันชี้ชาวยุทธภพสองสามคนนั้นทีละคน ฆ้องทองแดงสองสามคนที่อยู่รอบๆ เข้าไปจับกุมทันที

เหล่าบัณฑิตที่อยู่ด้านล่างจำสวี่ชีอันได้ พวกเขาค่อนข้างประหลาดใจและตะโกนว่า “เป็นยอดกวีสวี่!”

“คารวะยอดกวีสวี่!”

บัณฑิตของเมืองหลวงมากมายประสานมือคารวะด้วยท่าทางเคารพและนับถือเหมือนตอนพบกับผู้อาวุโสและอาจารย์

อันที่จริงสวี่ชีอันสมควรได้รับการปฏิบัติเช่นนี้จริงๆ ด้วยผลงานชิ้นเอกหลายชิ้นของเขา แม้แต่ปัญญาชนที่หยิ่งผยองก็ไม่กล้าแสดงความหยิ่งผยองต่อหน้าเขา

แต่บัณฑิตจากภายนอกไม่รู้สถานะของสวี่ชีอัน เมื่อเห็นว่าเขาเป็นหน่วยลาดตระเวนยามวิกาล แรกเริ่มก็ค่อนข้างดูถูกเหยียดหยาม แต่ท่าทางของเหล่านักปราชญ์ในเมืองหลวงทำให้พวกเขารู้ว่าตัวตนของฆ้องเงินหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดา

“พี่ชาย คนคนนี้เป็นใครหรือ อวดดีเช่นนี้ ดูยังไงก็เป็นเพียงทหาร”

“เจ้าไม่รู้จักเขา…อ๋อ เจ้าไม่ใช่คนของเมืองหลวง ใต้เท้าผู้นี้ชื่อสวี่ชีอัน สวี่ชีอันผู้ประพันธ์บทกวีกลิ่นหอมละมุนคลุ้งกลางจันทรายามสายัณห์”

“ที่แท้ก็เป็นเขา เป็นผู้มีพรสวรรค์จริงๆ ท่าทางไม่ธรรมดา เป็นผู้ที่โดดเด่นท่ามกลางหมู่ชน ทำให้เกิดความเลื่อมใสขึ้นในใจเมื่อมอง”

ครานี้บัณฑิตจากภายนอกก็รู้แล้วว่าเขาเป็นใคร ‘แฟนตัวยง’ ของสวี่ชีอันยังมีอีกมาก ด้วยบทกวีที่คัดลอกมาทำให้เขามีสาวกจำนวนมากในกลุ่มปัญญาชนของต้าฟ่ง

ชั่วขณะหนึ่ง บัณฑิตมากมายนับไม่ถ้วนก็ประสานมือคารวะและตะโกนว่า “ยอดกวีสวี่”

“ช่างสง่างามจริงๆ…” สวี่หลิงเยวี่ยพึมพำ

“ช่างสง่างามจริงๆ…”

ไกลออกไป แม่นางหรงหรงมองชายหนุ่มที่อยู่บนกำแพงด้วยสายตาเคารพนับถือ

“เห็นๆ อยู่ว่าข้าเป็นตัวเอก…” สวี่ซินเหนียนพึมพำเสียงเบา

…

สวี่ซินเหนียนไม่เพียงแต่เป็นผู้ที่สอบผ่านเท่านั้น แต่ยังได้ชื่อว่าเป็น ‘ฮุ่ยหยวน’ อีกด้วย!

นี่คือสิ่งที่ทุกคนในครอบครัวไม่คาดคิด