บทที่ 360 ฆาตกรตัวจริง

บทที่ 360 ฆาตกรตัวจริง

ข้อมือที่แข็งแกร่งของอีกฝ่าย ทำให้สายลับชุดดำตระหนักถึงความแข็งแกร่งที่แตกต่างระหว่างพวกเขา แต่ในฐานะที่เขาเป็นเจ้าหน้าที่ข่าวกรองระดับอาวุโส เขาไม่มีทางเสียสติเพราะวิกฤตตรงหน้า

ในทางตรงกันข้าม การฝึกฝนหลายปีทำให้เขาสงบมากขึ้นในช่วงวิกฤตนี้

“ใต้เท้าสวี่ ท่านไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ ท่านต้องการตรวจสอบกรณีของสังหารเลือดหมู่สามพันลี้ และท่านกลัวที่จะรุกรานไหวอ๋อง เรื่องเหล่านี้ข้าน้อยเข้าใจได้ แต่ข้าแนะนำว่าอย่าหุนหันพลันแล่น มีบางสิ่งที่ท่านต้องเข้าใจ

“ประการแรก พระมเหสีไม่ได้ถูกลักพาตัวโดยพวกคนป่าเถื่อน เรื่องนี้ไม่อาจปิดบังได้ ฮ่าๆ ข้าบอกเหตุผลกับท่านไม่ได้ แต่เชื่อข้าเถอะ ถ้าพระมเหสีตกไปอยู่ในมือของคนป่าเถื่อน ไหวอ๋องจะทรงทราบในที่สุด

“แต่ผลที่ได้คือพระมเหสีได้รับการช่วยเหลือจากท่าน ตราบใดที่หลังจากที่ท่านสอบสวนเหตุการณ์นั้น จุดเชื่อมต่อที่ท่านกำลังออกจากภารกิจจะเหมือนกับตอนที่พระมเหสีถูกลักพาตัวไป แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว ใครที่ไหวอ๋องพระองค์ท่านต้องการจัดการไม่จำเป็นต้องมีหลักฐาน ตราบใดที่เขาคิดว่าท่านเป็นศัตรู”

อ๋องสยบแดนเหนือมีอำนาจเหนือกว่าที่ข้าคิด…สวี่ชีอันยังคงนิ่งเงียบและฟังต่อไป

“ประการที่สอง เจ้าช่วยพระมเหสีซึ่งเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ของไหวอ๋อง เขาดูแลทหารมาหลายปีแล้ว ย่อมเห็นคุณค่าของประโยคนี้ ‘จัดการสิ่งต่างๆ อย่างเคร่งครัดและเป็นธรรม’ ถ้าเจ้าสามารถเป็นสายให้กับไหวอ๋อง สวี่อวิ๋นหลัว เจ้าจะมีอนาคตที่สดใสอย่างแน่นอน เว่ยเยวียนสามารถเลื่อนตำแหน่งของเจ้าได้เท่านั้น แต่ไหวอ๋องเป็นประมุขของพวกเรา ดังนั้นเขาจึงสามารถเลื่อนยศให้เจ้าได้เลยนะ”

“ประการที่สาม คดีเป็นเพียงคดี แค่งานชิ้นหนึ่งผิดพลาด ย่อมไม่กระทบต่อชื่อเสียงของเจ้าในการไขคดีแปลกๆ อนาคตคือสิ่งสำคัญที่สุด ใช่หรือไม่? ทำไมต้องเข้าไปไขคดีที่เจ้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องและส่งผลกระทบต่อตัวเจ้าด้วยเล่า?”

พระมเหสีถอยหลังไปอีกก้าวในความเงียบ นางไม่ได้มองที่สายลับชุดดำ แต่ความสนใจของนางอยู่ที่สวี่ชีอัน

‘แม้ว่าเขาจะเป็นคนเจ้าชู้ แต่เขาก็ดูเป็นคนดี และแน่นอนว่าเขาไม่ใช่คนขี้ขลาดที่ทรยศต่อผู้อื่นเพื่ออนาคตของเขาอย่างแน่นอน’…พระมเหสีมีความมั่นใจในเรื่องนี้ แต่นางยังคงประหม่าเล็กน้อย

เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ตรงหน้าสวี่ชีอันกำลังเผชิญกับแรงกดดันจากท่านอ๋องและอนาคตของการเพิ่มยศทางราชการและตำแหน่งขุนนางในอนาคต

ระบบอุปถัมภ์มีอยู่ทุกที่ในโลก…สวี่ชีอันพยักหน้าช้าๆ

“พูดได้มีเหตุผล ข้าเกือบจะเชื่อแล้ว เจ้าพูดถูก พระมเหสีเป็นภรรยาของอ๋องสยบแดนเหนือ ดังนั้นข้าไม่จำเป็นต้องทำให้ท่านอ๋องขุ่นเคือง”

ใบหน้าที่สวมหน้ากากของสายลับชุดดำเผยรอยยิ้ม เขากำลังพนันว่า สวี่ชีอันจะไม่กล้ารุกรานไหวอ๋อง พนันว่าสวี่ชีอันกังวลเกี่ยวกับอนาคตของเขามากกว่า

ด้านหนึ่งเป็นนรก อีกด้านหนึ่งเป็นแดนสวรรค์ คนโง่รู้ว่าต้องเลือกทางไหน

แน่นอนว่าคำเหล่านี้สามารถทำตามสัญญาได้หรือไม่ และไหวอ๋องเต็มใจที่จะมอบอนาคตอันสดใสให้กับตระกูลสวี่หรือไม่ ใครสนกัน

ตราบใดที่เขารอดจากภัยพิบัตินี้และกลับมายังค่ายทหาร สวี่ชีอันจะกลายเป็นปลาบนเขียง สำหรับวิชามองปราณนั้น สายลับชุดดำไม่กังวล สิ่งที่เขาพูดคือความจริง

ไหวอ๋องจัดการสิ่งต่างๆ อย่างเคร่งครัดและเป็นธรรม

เมื่อมองไปที่สายลับชุดดำที่โล่งใจอย่างเห็นได้ชัด สวี่ชีอันกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ตอบคำถามข้า แล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป สังหารเลือดหมู่สามพันลี้ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

สายลับชุดดำจมอยู่ในความคิดของเขาและพูดอย่างเคร่งขรึม “สวี่ชีอัน ถ้าเจ้ายืนยันที่จะสืบสวน สิ่งที่รอเจ้าอยู่คือการทำลายล้าง ไหวอ๋องจะบดขยี้เจ้าจนตายเหมือนขยี้มด

“ไม่ใช่แค่เจ้า ครอบครัว ญาติพี่น้อง และเพื่อนฝูงของเจ้าจะตกที่นั่งลำบากด้วย ถ้าไม่อยากให้เขาฝังเจ้าไว้ ปล่อยข้าไปดีกว่า”

เมื่อเห็นสวี่ชีอันเงียบ สายลับชุดดำก็เย้ยหยัน “ถ้าเจ้าฆ่าข้า อย่างมากเจ้าก็ได้แค่ฆ่าปิดปาก จะมีความหมายอะไร? เจ้าจะปลุกวิญญาณข้าขึ้นมาหรือ?

“ใส่ใจสักหน่อยเถอะ ลองคิดดู ที่ข้าพูดไปยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง”

ในฐานะเจ้าหน้าที่ข่าวกรอง เขาเข้าใจจิตใจของผู้คนเป็นอย่างดีและมีศิลปะการพูดด้วย ผสมผสานการบีบบังคับและการใช้เหยื่อล่อ โดยใช้ขั้นตอนเป็นเหยื่อล่อ บีบบังคับญาติและเพื่อนฝูง

“เจ้าพูดถูก” สวี่ชีอันยิ้ม

สายลับชุดดำชะงักไปพร้อมกับลางสังหรณ์ไม่ดีและกล่าวอย่างลองเชิง “อะ อะไรนะ?”

สวี่ชีอันจ้องเข้าไปในดวงตาของเขาและพูดซ้ำ “เจ้าพูดถูกแล้ว ข้าสามารถปลุกวิญญาณได้จริงๆ”

หลังจากที่เขาพูดจบ เขาเห็นคนของสายลับชุดดำหดตัวลงอย่างรวดเร็ว จากนั้นเข้าต่อสู้และขู่ว่า “สวี่ชีอัน ข้าเป็นสายลับของไหวอ๋อง หากเจ้ากล้าที่จะฆ่าข้า เจ้าจะเป็นศัตรูของไหวอ๋อง และเจ้าจะไม่ตายดีแน่”

“เจ้าเป็นคนโง่หรือ ก็ไม่ คนโง่ทุกคนฉลาดกว่าเจ้า เส้นทางที่ส่องสว่างเจ้าไม่เลือกเดิน…”

เพียงเสียงเดียว เสียงตะโกนด้วยความโกรธก็หยุดลง

“พูดมากเกินไปแล้ว”

สวี่ชีอันโยนศพลงบนพื้น สายลับชุดดำเบิกตาโพลง จ้องไปที่ท้องฟ้าอย่างเงียบๆ ราวกับว่าเขาไม่สามารถหลับตาลงได้

‘ฆ่าได้ดี!’ พระมเหสีปรบมืออย่างลับๆ ให้ในใจ

นางค่อยๆ ทำให้หัวใจของนางมั่นคงขึ้น ถอนหายใจด้วยความโล่งอก และมองไปที่สวี่ชีอันอีกครั้งด้วยความชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง

โดยไม่รู้ตัว ภาพลักษณ์ของสวี่ชีอันในความคิดของนางดูสดใสและเด่นชัดมากขึ้นเรื่อยๆ และความไว้วางใจของนางในตัวสวี่ชีอันก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้เกิดขึ้นอย่างเงียบๆ และยากที่เจ้าตัวจะสังเกตเห็นได้ทันที

พระมเหสีเพียงต้องการพูดว่า “หนีไปกันเถอะ!”

เมื่อเห็นสวี่ชีอันหยิบหนังสือออกมา ฉีกกระดาษหนึ่งหน้าแล้วใช้พลังปราณ ในชั่วพริบตา ลมหยินก็พัดออกมาจากอากาศบางๆ ดูเหมือนว่าจะมีเสียงโหยหวนในหูของเขา ฉับพลันดวงอาทิตย์อันอบอุ่นบนท้องฟ้าก็สูญเสียอุณหภูมิไป

จากนั้นพระมเหสีก็เห็นร่างที่ไม่สมจริง กลายเป็นควันสีน้ำเงิน และลอยขึ้นหายขึ้นไปกลางอากาศ ห่างจากสวี่ชีอันสิบฟุต

‘ผี ผี ผี…’ ดวงตาของพระมเหสีเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากก็อ้ากว้างด้วยความตกตะลึง

นางไม่เคยเห็นผีมาก่อนในชีวิต ปกตินางจะชอบคิดไปเอง ตอนนี้นางได้เห็นผีจริงๆ แล้ว จิตใจของนางก็มึนงงเล็กน้อย ความคิดต่างๆหายไปหมด ลืมแม้กระทั่งการวิ่งหนี

สวี่ชีอันไม่ได้สังเกตว่าพระมเหสีอยู่ในสภาวะหวาดกลัว และถึงแม้นางจะเป็นเช่นนั้น เขาก็ไม่มีเวลาปลอบโยนหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งต้าฟ่ง

มีสิ่งที่สำคัญกว่ารอให้เขาทำ

นอกจากคนป่าเถื่อนสามคนที่เสียชีวิตด้วยน้ำมือของสวี่ชีอัน เช่นเดียวกับสายลับชุดดำ เขายังเรียกวิญญาณของทหารที่ถูกสังหารมาอีกด้วย

วิญญาณใหม่นั้นโง่เขลา สายตาว่างเปล่า

สวี่ชีอันมองไปที่ชายชุดดำ เงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดช้าๆ “เกิดอะไรขึ้นกับการสังหารเลือดหมู่สามพันลี้?”

สายลับตอบด้วยท่าทางแข็งทื่อ ด้วยน้ำเสียงว่างเปล่า “ไหวอ๋องต้องการบรรลุความสมบูรณ์แบบที่ยิ่งใหญ่ของขั้นที่สาม ต้องใช้แก่นแท้แห่งชีวิตจำนวนมากเพื่อเพิ่มเลือดของนักรบ”

คำพูดเหล่านี้ ราวกับเสียงระเบิดที่ดังกึกก้องในหูของสวี่ชีอันและพระมเหสี

อ๋องสยบแดนเหนือเป็นคนลงมือสังหารเลือดหมู่สามพันลี้…ในขณะนี้ศีรษะของสวี่ชีอันสั่นราวกับมีคนเคาะ

อันที่จริง ข้าได้ทำนายไว้แล้วว่าถ้าสังหารเลือดหมู่สามพันลี้นั้นเป็นฝีมือคนป่าเถื่อน ถังซานจวินและหัวหน้าคนอื่นๆ จะไม่รู้ได้อย่างไร? จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องได้อย่างไร?

ความไม่รู้ของฉู่เซียงหลง ทำให้ข้าเพิกเฉยต่อรายละเอียดนี้และคิดว่ายังมีเรื่องราวภายในซ่อนอยู่…ไม่ เหตุผลที่แท้จริงคือข้าไม่อยากจะเชื่อ

ข้าไม่อยากจะเชื่อว่าเจ้าชายผู้รักษาชายแดนมานานกว่าสิบปีแห่งราชวงศ์ต้าฟ่งจะสังหารประชาชนของเขา ประชาชนที่ชื่นชมเขาและรักเขา

ริมฝีปากของสวี่ชีอันสั่นและพึมพำ “ยกโทษให้ไม่ได้…”

เขาอยากให้คนป่าเถื่อนเป็นคนทำเรื่องทั้งหมดนี้แทน พื้นฐานชีวิตของทุกคนต่างกัน การพบกันคือชีวิตและความตาย วันนี้เจ้าสังหารชาวต้าฟ่ง เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะนำกองทัพไปปลอบประโลมพวกคนป่าเถื่อน

เนื่องจากเป็นศัตรูตัวฉกาจ ไม่มีคำพูดดีจะพูดอีก

แต่เขาไม่สามารถยอมรับได้ว่าอ๋องสยบแดนเหนือ องค์ชายแห่งต้าฟ่ง จะเป็นผู้ก่อโศกนาฏกรรมในครั้งนี้ เขาเป็นคนลงมือฆ่าประชาชนของเขาเพื่อเลื่อนขึ้นสู่ขั้นที่สอง

จิตใจเลวทราม!

‘ใช่ ไหวอ๋องเป็นคนทำ…’ พระมเหสีปิดริมฝีปากของนาง น้ำตาไหลออกมาในดวงตาของนาง

หลังจากนั้นไม่นาน สวี่ชีอันได้ยินเสียงแหบแห้งของเขาถามว่า “สังหารเลือดหมู่สามพันลี้อยู่ที่ไหน?”

ชายชุดดำตอบด้วยสีหน้างุนงง “ข้าไม่ทราบ”

ไม่ทราบ…คำตอบนี้เกินความคาดหมายของสวี่ชีอัน ควรจะเป็นเขตซีโข่วไม่ใช่หรือ? ตรงนั้นไม่ได้ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกหรือ?

นอกจากนี้ มันเป็นเรื่องที่ผิดหลักมาก แม้แต่สายลับซึ่งเป็นคนสนิทของอ๋องสยบแดนเหนือก็ไม่รู้เรื่องนี้

“มีใครรู้บ้าง?” สวี่ชีอันถามออกไปด้วยความสงสัยในใจของเขา

“ผู้บัญชาการฉู่โจว เชวียหย่งซิวกับชื่อลับที่เรียกว่า ‘ท้องฟ้า’ รู้เรื่องนี้” วิญญาณของชายชุดดำกล่าว

ผู้บัญชาการเชวียหย่งซิว?

สวี่ชีอันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและนึกข้อมูลของบุคคลนี้ เชวียหย่งซิว ผู้บัญชาการฉู่โจว เจ้าอารักขา

ตำแหน่งที่เป็นมรดกถาวร

รุ่นแรกของเจ้าอารักขาคืออดีตจักรพรรดิแห่งผิงไห่ ภายหลังต่อมาคือพระอนุชาของจักรพรรดิอู่จง

จักรพรรดิอู่จง เป็นองค์ชายที่เข้าร่วมกองกำลังกับสำนักพุทธเพื่อสังหารท่านโหราจารย์รุ่นแรกเมื่อห้าร้อยปีก่อน และพยายามแย่งชิงบัลลังก์ในนามของราชวงศ์ชิง

เชื้อสายของเจ้าอารักขา เป็นต้นไม้ที่เขียวชอุ่มตลอดปีที่หายากในหมู่ขุนนางเก่าแก่ เขาผ่านการแต่งงานหลายครั้งกับราชวงศ์ ในประวัติครอบครัว เขาได้แต่งงานกับราชธิดาสองคนและองค์หญิงสี่คน

เชวียหย่งซิวมีสายเลือดของราชวงศ์ต้าฟ่ง

“เชวียหย่งซิวและอ๋องสยบแดนเหนือร่วมมือกันสร้างสังหารเลือดหมู่สามพันลี้…รวบรวมพยานหลักฐานและรายงานพวกเขา ข้าไม่เชื่อว่าจักรพรรดิหยวนจิ่งจะยังสามารถปกปิดพวกเขาทั้งสองได้ แม้ว่าเขาจะต้องการปกปิด แต่เว่ยกงก็ไม่เห็นด้วย และคนในท้องพระโรงก็ไม่เห็นด้วย…”

ขุนนางในท้องพระโรง เจ้าหน้าที่พลเรือน และทหารของเมืองหลวง มีทั้งดีและไม่ดี มีทั้งคนอ่อนน้อมถ่อมตนและเฉลียวฉลาด เป็นกำลังที่แม้แต่จักรพรรดิก็ไม่สามารถแข่งขันด้วยได้

โศกนาฏกรรมที่น่าตกใจเช่นนี้ ตราบใดที่มันถูกยกขึ้นมาพูด เจ้าหน้าที่ของเมืองหลวงก็ไม่สามารถนั่งเฉยๆ ได้

สวี่ชีอันขัดขืนความต้องการที่ห้อตะบึงกลับไปยังเมืองหลวง เพราะนี่ไม่เพียงพอ วิญญาณของสายลับเพียงคนเดียวไม่เพียงพอที่จะโค่นล้มอ๋องสยบแดนเหนือและเจ้าอารักขา

เขาหันไปมองทั้งสามคนป่าเถื่อนและถามว่า “อะไรคือเหตุผลที่พวกเจ้าฆ่าสายลับของอ๋องสยบแดนเหนือ?”

คนป่าเถื่อนทางด้านซ้ายตอบว่า “เพื่อค้นหาสถานที่ที่อ๋องสยบแดนเหนือสังหารหมู่และรายงานต่อผู้นำ”