บทที่ 359 ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก

บทที่ 359 ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก

ในตอนแรก สวี่ชีอันไม่สนใจ ครึ่งหนึ่งของความคิดเขาหมกมุ่นอยู่กับความคิดของเขาเอง และอีกครึ่งหนึ่งกำลังให้ความสนใจกับสถานการณ์โดยรอบ

เขาค่อยๆ ค้นพบว่าชายสามคนที่โต๊ะถัดไปไม่ใช่คนธรรมดา พวกเขามีลักษณะแปลกจากคนทั่วไป

ประการแรก ร่างกายที่แข็งแรงของพวกเขาแตกต่างจากคนทั่วไปอย่างมาก และสามารถซ่อนกลิ่นอายได้ แต่ร่างกายกำยำแบบทหารของเขาไม่สามารถปกปิดได้

ประการที่สอง สายตาของคนเหล่านี้มีจุดมุ่งหมายมาก พวกเขาสังเกตสถานการณ์รอบข้างมณฑลซานหวง เพิกเฉยต่อทุกสิ่งรอบตัวราวกับว่าพวกเขากำลังรออะไรบางอย่าง

ท้ายที่สุด ชายทั้งสามมีร่องรอยการปลอมตัวอยู่บนร่างกายของพวกเขา

ยุทธภพฆ่าเพื่อล้างแค้นอย่างนั้นหรือ?…สวี่ชีอันบ่นในใจ ชายสามคนนี้ให้ความสนใจเช่นเดียวกับเขาและรอกระต่ายบนถนนสายหลักนอกเมือง

และศัตรูของพวกเขาจะผ่านถนนสายหลักเส้นนี้

ดังนั้นยุทธภพกำลังตกอยู่ในอันตราย ไม่ว่าเจ้าจะกัดข้าหรือข้าจะแทงเจ้า พวกเด็กหนุ่มสาวจะไม่จบลงด้วยดี…สวี่ชีอันซึ่งเคยเป็นตำรวจมาก่อนถอนหายใจอย่างเงียบๆ ไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจมากนัก

โลกนี้มีกฎเกณฑ์ของตัวเอง เช่น ยุทธภพก็เป็นเรื่องของยุทธภพ หนุ่มสาวคนแก่ในสังคมก็อีกเรื่องหนึ่ง

รัฐบาลมักจะไม่สนใจชีวิตของประชาชนในสังคม ตราบใดที่พวกเขาไม่ทำอันตรายต่อพลเรือนและรบกวนความสงบเรียบร้อย

“ให้เงินข้ายี่สิบหยวน…” พระมเหสีพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ไม่สิ หนึ่งเจี่ยวก็ได้” นางเปลี่ยนใจ

สวี่ชีอันเหลือบมองไปที่นางและวางเงินไว้บนโต๊ะทีละเหรียญเหมือนข่งอี๋จี๋วางเหรียญทองแดง

พระมเหสีเอื้อมมือเล็กๆ ของนางออกและรีบเก็บเหรียญอย่างรวดเร็ว นางมองไปรอบๆ อย่างมีเล่ห์เหลี่ยม จ้องไปที่เขา ถ่มน้ำลายและพูดว่า “มีเงินแต่ไม่สามารถเปิดเผยให้ผู้อื่นรู้ได้” แล้วเก็บเงินไว้ที่สายคาดเอว

สวี่ชีอันยิ้ม หลังจากการสั่งสอนของเขา พระมเหสีก็เริ่มมีความคิดริเริ่มในการเรียนรู้และซึมซับประสบการณ์การเดินทางในยุทธภพ นางเป็นผู้หญิงที่ขยันหมั่นเพียร แต่นางเป็นเหมือนนกขมิ้นที่ถูกขังอยู่ในกรง และนางก็ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับประชาชนที่อยู่เบื้องล่างและสภาพที่เป็นอยู่ของสังคม

คนที่มีความทะเยอทะยานสูงแต่ความสามารถของตัวเองยังไม่เพียงพอ หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเรียนรู้สิ่งเหล่านี้

มีเพียงหนึ่งเจี่ยวเท่านั้น แต่ยังไม่ถึงขั้นที่จะทำให้คนสนใจได้

พระมเหสีเก็บเหรียญและขอชามสองใบจากเจ้าของร้าน ชาหนึ่งกา จากนั้นนางก็กอดมันไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวังและวางสัมภาระของนางตั้งให้ห่างจากซุ้มไม้

นางเดินไปตามข้างทาง ไม่นานก็หยุด นางหยุดอยู่ตรงหน้าขอทานสองคน

ขอทานชรามาพร้อมกับขอทานเด็กน้อย

สายตาของสวี่ชีอันเฝ้าดูหญิงงามอันดับหนึ่งของต้าฟ่งโดยตลอด มองดูนางหมอบอยู่ข้างหน้าขอทานทั้งสองคน วางชามสองใบนั้นลงข้างๆ แล้วเทน้ำชา

พระมเหสีที่ธรรมดานำอาหารของตัวเองที่เป็นของหวานที่สวี่ชีอันซื้อให้ด้วยความเมตตา แบ่งให้กับขอทานตัวน้อยและขอทานชรา

หลังจากที่ทั้งสองกินพวกมันไปครู่หนึ่ง นางมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง หยิบเหรียญหนึ่งเจี่ยวออกจากสายคาดเอว แล้วส่งให้ขอทานชรา ราวกับว่านางกลัวคนอื่นเห็น

สวี่ชีอันยืนดูเหตุการณ์นี้อย่างสงบ สายตาว่างเปล่าเล็กน้อย

หลังจากนั้นไม่นาน พระมเหสีก็ถือกาน้ำชาและถ้วยชาเดินกลับมาอย่างรวดเร็ว

“ถ้าเช่นนั้น ข้าเป็นหนี้เจ้ายี่สิบหยวน…กับหนึ่งเจี่ยว” พระมเหสีพูด นางไม่รู้ว่าเงินยี่สิบหยวนเป็นจำนวนเท่าไหร่

ยังจำเป็นอยู่หรือ? ในการเดินทางครั้งนี้ ข้าดูแลทั้งเรื่องอาหาร เครื่องนุ่งห่ม ที่พักและการเดินทางมาตลอดการเดินทาง…สวี่ชีอันพยักหน้า ไม่ได้เยาะเย้ยนาง แต่ถามว่า

“เจ้าคุยอะไรกับพวกเขา?”

“พวกเขาหนีออกมาจากชายแดน หมู่บ้านถูกทำลายโดยพวกคนป่าเถื่อน ตายหมดทั้งครอบครัว ขอทานชราหนีมาที่นี่พร้อมกับหลานชายของเขา” พระมเหสีขมวดคิ้ว

สวี่ชีอันตอบแค่ “อืม” ออกมา หลังจากเงียบไปนาน เขาก็พูดติดตลกว่า “วันนี้เจ้าสวยมาก”

พระมเหสีทำเสียงเยาะเย้ย และเชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

ไร้สาระ บนโลกนี้ยังมีหญิงสาวที่สวยกว่านางอีกหรือ?

ทันใดนั้น นางก็ทำหน้าเศร้า ถูแขนตัวเองไปมาอย่างแรง แล้วพูดพร้อมกับขมวดคิ้วว่า “แม้ว่าข้าจะเป็นอย่างที่ข้าเป็นอยู่ตอนนี้ เจ้าก็ยังคงหลงเสน่ห์ความงามของข้า”

“…”

ในขณะนั้นเอง เสียงกีบม้าก็ดังขึ้น ทหารม้าพุ่งออกมาจากมณฑลซานหวง หัวหน้าสวมเสื้อคลุมสีดำและหมวกคลุม ใบหน้าของเขาถูกคลุมด้วยหน้ากาก เผยให้เห็นเพียงคางและริมฝีปากของเขาเท่านั้น

สายลับของอ๋องสยบแดนเหนือคนนี้ คือคนที่พบกับสวี่ชีอันบนถนนเมื่อเช้า

เฮอะ ข้านึกว่าต้องรออย่างน้อยสองสามวันเวลาทางราชการเสียอีก…สวี่ชีอันมีความสุขมากและค่อนข้างตื่นเต้น เมื่อเช้านี้ได้เรียนรู้บทเรียนเพื่อหลีกเลี่ยงความสนใจของอีกฝ่าย เขาไม่ได้มองอีกฝ่ายมากเกินไป และในขณะเดียวกันก็ยับยั้งความอาฆาตพยาบาทของเขา เพื่อไม่ให้สัมผัสได้ถึงสัญชาตญาณของทหาร

สถานที่แห่งนี้อยู่ใกล้กับมณฑลซานหวงมาก และมีคนเดินเท้าจำนวนมาก จึงไม่เหมาะสำหรับการลงมือปฏิบัติจริง

‘ตึกๆๆ’…ทหารม้าเดินผ่านร้านซุ้มไม้และเคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว

ขณะที่สวี่ชีอันกำลังจะเรียกพระมเหาสีให้เดินตามไป ชายสามคนที่โต๊ะถัดไปก็เดินออกมาก่อน พวกเขาทิ้งเศษเงินไว้ คว้าอาวุธที่วางพิงบนโต๊ะที่ห่อด้วยผ้า แล้วเดินไปทางกองทหารม้าที่วิ่งไปทางนั้น

ทั้งสามคนนั้นตามสายลับของอ๋องสยบแดนเหนือไปด้วย?

สวี่ชีอันก้มศีรษะและดื่มชาโดยไม่ส่งเสียง

หลังจากธูปหมดไปครึ่งดอกแล้ว เขาก็ลุกขึ้นแล้วพูดว่า “ไปเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปดูอะไรดีๆ”

พระมเหสีลุกขึ้นยืนบนโต๊ะทันที สะบัดสะโพก แล้วเดินตามหลังเขาไป

แม้ว่านางจะสวมกระโปรงผ้าและกิ๊บติดผมไม้ แต่รูปร่างที่อวบอ้วนน่าดึงดูดใจของนางยังคงทำให้ชายในซุ้มไม้มองตามนางไป พลางถอนหายใจในใจ ก้นของแม่หญิงนางผู้นี้ใหญ่มาก

หลังจากที่สวี่ชีอันเดินไปสองสามก้าว เขาก็หยุด มองย้อนกลับไปที่พระมเหสีแล้วพูดว่า “ข้าอุ้มเจ้าเอง”

หากเดินกันไปแบบนี้ คงจะไม่ทันแน่

พระมเหสีส่ายหัวโดยไม่รู้ตัว ต่อต้านพฤติกรรมใดๆ ก็ตามที่ต้องใกล้ชิดกับผู้ชายอย่างหนัก

“ไม่ได้หรือ?”

“ไม่ได้!”

สวี่ชีอันเป็นสุภาพบุรุษที่เคารพผู้หญิงมาโดยตลอด ดังนั้นเขาจึงจับคอเสื้อของพระมเหสีและเริ่มวิ่ง

‘ตึก ตึก ตึก’…เสียงเหยียบพื้นราวกับฟ้าร้อง ทุกครั้งที่เขาก้าวออกไป เขาจะกระโดดออกไปหลายสิบฟุต ทิ้งรอยเท้าลึกทีละก้าวบนถนนสายหลัก

“ดึงแรงไป…เจ็บเกินไปแล้ว…” พระมเหสียอมจำนนต่อความกดดันที่นางไม่ควรได้รับในส่วนนี้

สวี่ชีอันหันไปมอง ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวเป็นลูกบอลท่ามกลางลมแรงที่พัดมาที่ใบหน้า น้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสายจากดวงตา เมื่อเห็นสภาพที่น่าเกลียดของหญิงงามคนแรกในต้าฟ่ง สวี่ชีอันรู้สึกถึงความล้าสมัย

น่าเสียดายที่เครื่องแต่งกายของต้าฟ่งนั้นค่อนข้างอนุรักษนิยมจนเกินไป คอเสื้อของพระมเหสีผู้งดงามราวกับเทพธิดา ซึ่งกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว จึงเผยอออกเผยให้เห็นเนินอกอิ่ม

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง สวี่ชีอันก็หยุดและคลายมือจากคอเสื้อของพระมเหสี

‘ฟุ่บ’…พระมเหสีนั่งลงไปบนพื้น ใบหน้าของนางซีดเซียว รูม่านตาขยายออก นางไม่สามารถฟื้นตัวจากความเร็วและความตื่นตัวได้ในทันที

“คนชั่ว!”

ด้วยสีหน้าราวกับว่านางกำลังจะร้องไห้ นางรีบวิ่งไปข่วนและกัด พยายามที่จะต่อสู้กับสวี่ชีอัน

พระมเหสีผู้น่าสงสารทั้งสวยและยิ่งใหญ่ นางไม่เคยถูกปฏิบัติเช่นนี้เลย นางไม่เคยประสบกับความลำบากขนาดนี้มาก่อน

สวี่ชีอันตีนางกลับ ทำให้นางล้มลงไปที่พื้นและพูดอย่างเคร่งขรึม “อย่าเสียงดัง มองไปข้างหน้า”

พระมเหสีเม้มริมฝีปากของนาง อดทนต่อความคับข้องใจ และมองไปข้างหน้าพร้อมน้ำตาที่เอ่อคลอ

ไกลออกไป การต่อสู้อันดุเดือดได้เกิดขึ้น คนป่าเถื่อนสามคนที่มีใบหน้าสีน้ำเงินคล้ำดุดัน กำลังปิดล้อมชายคนหนึ่งในชุดคลุมสีดำและหน้ากาก

ทั้งสองข้างทาง ในระยะไกล ศพและซากม้าหลายสิบศพกระจัดกระจายอยู่

พระมเหสีตกตะลึง ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้สวี่ชีอัน เพื่อหาความปลอดภัยข้างๆ เขา

“นั่นคือสายลับของไหวอ๋อง” นางพูดเบาๆ

ข้ารู้ว่ามันเป็นสายลับของไหวอ๋อง และคนป่าเถื่อนสามคนที่ปิดล้อมเขาดูเหมือนจะมาจากกลุ่มชิงเหยียน…สวี่ชีอันหรี่ตามองอย่างตั้งใจ

ตามข้อมูล คนป่าเถื่อนของกลุ่มชิงเหยียน มีผิวสีน้ำเงิน จึงเป็นที่มาของชื่อ

สำหรับคนป่าเถื่อนทั้งสามนั้น ไม่เพียงแต่ร่างกายของพวกเขาเป็นสีน้ำเงิน แต่ยังมีผิวชั้นนอกที่หนาราวกับเกราะ

นี่เป็นอัตตาวิสัยทั่วไปในกลุ่มคนป่าเถื่อน

“เห็นได้ชัดมากว่านี่เป็นการสกัดกั้นโดยมีจุดประสงค์ พวกคนป่าเถื่อนกำลังสกัดกั้นสายลับของอ๋องสยบแดนเหนือ” สวี่ชีอันกล่าวด้วยเสียงลึก