ตอนที่ 377
บทที่ 377 ใต้เท้าสมุหราชเลขาธิการ ‘ฉู่โจวเกิดเรื่องแล้ว’
October 22, 2026
บทที่ 377 ใต้เท้าสมุหราชเลขาธิการ ‘ฉู่โจวเกิดเรื่องแล้ว’
ที่เดาไว้ไม่ใช่อ๋องสยบแดนเหนือ แต่ความหมายของเว่ยกงคือ เขาเดาว่าเป็นจักรพรรดิหยวนจิ่ง… สวี่ชีอันพยักหน้าช้าๆ เห็นด้วยกับคำอธิบายของเว่ยเยวียน
ตามข้อเท็จจริงที่เขาคาดการณ์ แม้ว่าอ๋องสยบแดนเหนือจะไม่ได้รับคำสั่งจากจักรพรรดิหยวนจิ่งในเรื่องของการสังหารหมู่ แต่ก็รู้ว่าเป็นการสมรู้ร่วมคิดของสองพี่น้อง บางทีการสังหารหมู่ในเมืองฉู่โจวอาจเป็นความคิดของจักรพรรดิหยวนจิ่ง
จักรพรรดิหยวนจิ่งทำทั้งหมดนี้เพียงเพื่อช่วยให้อ๋องสยบแดนเหนือก้าวขึ้นสู่อันดับสองจริงๆ ใช่หรือไม่ แม้ว่าเขาจะเชื่อใจในอ๋องสยบแดนเหนือมากและหวังว่าเขาจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นอันดับสองอย่างมากที่สุด เขาจะยอมจำนนต่ออ๋องสยบแดนเหนือที่สังหารหมู่ประชาชน นั่นคือเหตุผลที่เขาเห็นด้วยกับจักรพรรดิหยวนจิ่ง อุบายของเขาสะท้อนถึงความเฉลียวฉลาดของจักรพรรดิ…
สวี่ชีอันขมวดคิ้วและพูดว่า “หยวน…ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง ฝ่าบาทมีจุดประสงค์อื่นหรือไม่?”
เว่ยเยวียนตกอยู่ในความเงียบ และหลังจากนั้นไม่นานเขาก็พูดว่า “คำถามต่อไป”
ในขณะนี้ ไม่รู้เขามองผิดไปหรือเปล่า สวี่ชีอันเห็นเว่ยชิงอีตกอยู่ในภวังค์
จักรพรรดิหยวนจิ่งมีจุดประสงค์อย่างอื่นอีกจริงๆ หรือ? เว่ยกงรู้ แต่เขาไม่ต้องการบอกข้า…สวี่ชีอันที่เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาการแสดงออกกล่าวอย่างใจเย็น
“บุตรในเงามืด ไฉ่เอ๋อร์ ในเขตซานหวง ให้ข้อมูลที่เป็นเท็จแก่ข้าอย่างนั้นหรือ?”
เขากลับไปหาไฉ่เอ๋อร์ แม่เล้าบอกว่านางได้รับการไถ่โดยชายคนหนึ่ง หลังจากสวี่ชีอันจากไปได้สองวัน
“แค่หาข้ออ้างที่จะปล่อยเจ้าไป เมืองฉู่โจวอันตรายเกินไป เจ้าเข้าไปเป็นเนื้อเข้าปากเสือแล้วน่ะสิ” เว่ยเยวียนถือถ้วยน้ำชา แต่ยังไม่ดื่มและพูดว่า
“คำถามต่อไปคือเจ้าต้องการถามข้าไม่ใช่หรือ ว่าข้าได้เปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับเมืองฉู่โจวให้กับพวกเผ่าอนารยชนแล้วหรือยัง?”
สวี่ชีอันพยักหน้า มุมปากของเว่ยเยวียนกระตุก แสดงท่าทีที่เยาะเย้ย กล่าวว่า
“ฝ่าบาททรงแอบเชิญเจิ้นกั๋วเจี้ยนออกจากวัดหย่งเจิ้นซานเหอ และส่งพวกเขาไปที่ฉู่โจวอย่างรวดเร็ว พี่น้องคู่นี้ไม่เพียงแต่ต้องการสังหารผู้คนในเมืองและเล่นแร่แปรธาตุเท่านั้น แต่ถ้าสุดท้ายแล้วสถานที่ถูกเปิดเผย พวกเขายังวางแผนที่จะฆ่าจี๋ลี่จือกู่และจู๋จิ่วทันที
“ทำให้อาชญากรรมการสังหารหมู่เป็นความผิดของเผ่าอนารยชนและเผ่าพันธุ์ปีศาจ อย่างไรก็ตาม ชาวต้าฟ่งสามารถยอมรับคำอธิบายนี้ได้ ข่าวลือเรื่องเผ่าอนารยชนที่ปล้นสะดมชายแดน ปล้นอาหารและประชากรไม่เคยหยุดนิ่งมาหลายร้อยปี
“เพื่อสะสมแก่นแท้แห่งชีวิตให้เพียงพอ อ๋องสยบแดนเหนือจับพระมเหสีหลิงยวิ่นเพื่อหวังที่จะเลื่อนระดับ และไม่ลังเลที่จะสังหารผู้คนในเมืองฉู่โจว ในกรณีนี้ ทำให้พวกเขาเหมือนหมาที่กัดกันเอง
“ระหว่างจี๋ลี่จือกู่และจู๋จิ่ว ตราบใดที่คนหนึ่งมีระดับต่ำลง ความกดดันในภาคเหนือจะลดลง และประชาชนจะมีเวลาหลายปีที่จะอยู่อย่างสงบสุข หากอ๋องสยบแดนเหนือสิ้นพระชนม์ จะเป็นการลงโทษที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับเขา และข้าจะใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้ที่จะเข้ายึดครองกองกำลังทางเหนือ วางรากฐานสำหรับสำนักพ่อมดตะวันออกเฉียงเหนือหลังการเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง”
ยังไงก็ตาม หมาที่กัดกันเอง ไม่ว่าใครตายก็เป็นเรื่องน่ายินดี…สวี่ชีอันมองไปที่เขาและกระซิบ
“อย่างไรก็ตาม หากยอดฝีมือลึกลับคนนั้นไม่ปรากฏตัว ผลของเหตุการณ์นี้ก็คืออ๋องสยบแดนเหนือได้รับการเลื่อนยศเป็นขั้นสองและกลายเป็นวีรบุรุษของต้าฟ่ง หากตอนจบเป็นเช่นนั้น เว่ยกง ท่านจะยอมรับได้หรือไม่”
“อ๋องสยบแดนเหนือไม่สามารถเลื่อนยศขึ้นสู่อันดับสองได้ เพราะพระมเหสีถูกเจ้าชิงตัวไปก่อนหน้านี้แล้ว” เว่ยเยวียนเป่าชาอีกครั้ง แต่ยังไม่ดื่ม
“ท่าน ท่านรู้เรื่องทั้งหมดแล้วอย่างนั้นหรือ?”
ใบหน้าของสวี่ชีอันแข็งทื่อและยิ้มแห้ง “ท่านรู้ได้อย่างไร”
เว่ยเยวียนวางถ้วยน้ำชาลงแล้วพูดอย่างโกรธเคือง “ใช้สมองถึงรู้ เรื่องนี้ไว้ค่อยคุยกันภายหลัง”
หลังจากเงียบไปสักพัก เขาก็พูดต่อในตอนนี้ “หากอ๋องสยบแดนเหนือเป็นผู้ชนะ เขาจะกินยาเม็ดเลือดและบรรลุความสมบูรณ์ขั้นสาม ถ้าอย่างนั้นก็เป็นเรื่องดี เมื่อต่อสู้กับสำนักพ่อมด ให้เขาเป็นผู้รับผิดชอบ
“เหอะเหอะ สำนักพ่อมดได้รุกล้ำพรมแดนอย่างแข็งกร้าว ราชสำนักต้องการทหารที่มีความสามารถสูง เพื่อเข้าเป็นทหารโดยด่วน และหากผู้นำระดับสูงของภาคเหนือได้ล้มลง อ๋องสยบแดนเหนือจะไม่มีข้ออ้างที่จะอยู่ต่อ
“สิ่งที่เกิดขึ้นในทางเหนืออยู่ห่างออกไปหลายพันลี้และควบคุมไม่ได้ แต่หากถึงเวลาสงคราม ในสนามรบ คิดจะลงโทษอ๋องสยบแดนเหนือนั่นก็ไม่ใช่เรื่องง่าย? เสือที่ดุร้ายอย่างสำนักพ่อมดยังดูมีประโยชน์มากกว่าจี๋ลี่จือกู่และจู๋จิ่วมาก”
ข้อมูลรั่วไหลไปยังเผ่าพันธุ์ปีศาจและเผ่าอนารยชน ปล่อยให้พวกเขาต่อสู้กับอ๋องสยบแดนเหนือเถอะ ไม่เพียงแต่เป็นการต้อนเสือเพื่อทำลายหมาป่าเท่านั้น แต่ยังปล่อยให้หมาป่ากินเสือด้วย หากเผ่าพันธุ์ปีศาจและเผ่าอนารยชนพ่ายแพ้ ถ้าอย่างนั้นอ๋องสยบแดนเหนือจะมีการฝึกฝนเพิ่มขึ้น ไปจัดการกับการบุกรุกของสำนักพ่อมด แล้วรอโอกาสที่จะโจมตีซ้ำอีกครั้ง
หากอ๋องสยบแดนเหนือพ่ายแพ้ เขาจะไม่เพียงลงโทษคนบาปที่สังหารหมู่เท่านั้น แต่ยังปล่อยให้ตัวเองออกจากท้องพระโรงและกลับมาควบคุมกองทัพอีกครั้ง เพราะความดุร้ายของเผ่าอนารยชนทางเหนือที่ปราศจากอ๋องสยบแดนเหนือ ใครกันที่เหมาะสมที่จะดูแลทางเหนือมากที่สุด?
คำตอบนั้นไม่ต้องอธิบาย
…สวี่ชีอันกลืนน้ำลายอย่างเงียบๆ และส่ายหัว “แต่ว่า อ๋องสยบแดนเหนือสมรู้ร่วมคิดกับสำนักพ่อมด”
เว่ยเยวียนยิ้มอย่างอ่อนโยน “ถ้าหากความสนใจตรงกัน ข้าก็สามารถสมรู้ร่วมคิดกับสำนักพ่อมดได้เช่นกัน แต่เมื่อเกิดความขัดแย้งทางผลประโยชน์ แม้แต่พันธมิตรที่ใกล้ชิดที่สุดก็ยังชักดาบเข้าหากัน ดังนั้น อ๋องสยบแดนเหนือจึงไม่จำเป็นต้องตายในฉู่โจว
“สวี่ชีอัน เจ้าต้องจำไว้ว่าคนที่วางแผนเก่งต้องอดทน ความกล้าหาญ แม้จะมีประสิทธิภาพ แต่จะทำให้เจ้าสูญเสียมากขึ้น”
แต่เว่ยกง ตัวข้านั้นเป็นทหาร ข้าไม่เชื่อในพระเจ้า ไม่บูชาพระพุทธเจ้า ไม่บูชากษัตริย์ ไม่เคารพฟ้าดิน เพียงแค่ความโกรธจึงกล้าที่จะทำลายฟ้าดิน นี่คือทหารที่แท้จริง
นี่คือสิ่งที่เจ้าบอกข้าตั้งแต่แรก…
เว่ยเยวียนเก่งในเรื่องการวางแผน ชอบอยู่เบื้องหลัง เดินเกมอย่างช้าๆ ส่วนใหญ่เขาต้องการเห็นแค่ผลลัพธ์เท่านั้น ทำให้เขาสามารถทนต่อความสูญเสียและการเสียสละที่เกิดขึ้นในแผนการได้
สวี่ชีอันรู้ว่าเขาทำไม่ได้ เขาเป็นคนมีอุดมคติและทำสิ่งต่างๆ เพื่อผู้อื่น และบ่อยครั้งที่เขามุ่งเน้นไปที่กระบวนการมากกว่าผลลัพธ์
ตัวอย่างเช่น เมื่อฆ้องเงินแซ่จูทำให้สาวน้อยคนหนึ่งมีมลทิน สวี่ชีอันเลือกที่จะอดทน แต่ตอนนี้เขาทำให้พ่อและลูกชายของตระกูลจูแบกรับผลที่ตามมา
ทางเลือกของเขาในเวลานั้นคือใช้มีดเพียงเล่มเดียวทำให้ฆ้องเงินจูได้รับบาดเจ็บสาหัส และถูกตัดสินให้ประหารโดยการถูกตัดร่างออกเป็นสองส่วน
นี่คือสิ่งที่เว่ยเยวียนพูด ให้อดทน และความกล้าหาญจะทำให้เจ้าแพ้มากขึ้นเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม ราคาของความอดทนคือการที่สาวน้อยไร้เดียงสาคนนั้นเผชิญหน้ากับความอัปยศอดสู ถูกทำให้ขายหน้าและอับอายต่อหน้าผู้ชายทุกคน จุดจบไม่ใช่แขวนคอตายแต่เป็นกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย
การแก้แค้นหลังจากเกิดเรื่องนั้นมันสมเหตุสมผลหรือไม่?
สาวน้อยคนนั้นได้ตายไปแล้ว
สิ่งที่สวี่ชีอันต้องการในเวลานั้นไม่ใช่การแก้แค้นในภายหลัง แต่เป็นเรื่องความปลอดภัยของสาวน้อย
ด้วยมีดเพียงด้ามเดียว อย่าตื่นตระหนก และไม่ควรละอาย
“ข้ากับเว่ยกงต่างกัน…” เขาถอนหายใจในใจและถามว่า “เว่ยกง ท่านรู้ได้อย่างไรว่าพระมเหสีพบกับอ๋องสยบแดนเหนือ?”
ความสงสัยรุนแรงเกิดขึ้นในใจของเขา โดยสงสัยว่าเว่ยเยวียนเป็นคนทรยศต่อพระมเหสี
เว่ยเยวียนพูดช้าๆ “หยางเยี่ยนให้พวกสาวใช้ที่ถูกส่งกลับไปโดยทหารรักษาวัง และข้าก็ส่งพวกเขากลับไปที่คฤหาสน์ของไหวอ๋อง ด้วยนิสัยของหยางเยี่ยน ถ้าไม่มีปัญหากับสาวใช้เหล่านี้ เขาจะส่งพวกเขากลับไปที่คฤหาสน์ของไหวอ๋องโดยตรง แทนที่จะส่งพวกเขามาให้ข้าที่นี่ ตรงกันข้าม หมายความว่ามีบางอย่างผิดปกติกับพวกสาวใช้เหล่านี้
“หลังจากที่ข้าถามถึงสถานการณ์ ข้ารู้ว่าพระมเหสีต้องได้รับการช่วยเหลือจากเจ้า หยางเยี่ยนยังสงสัยในเรื่องนี้ ดังนั้นเขาจึงส่งคนกลับไปที่ที่ทำการหน่วยลาดตระเวนยามวิกาลก่อน นอกจากหยางเยี่ยน ก็ไม่มีใครเห็นเหตุการณ์นั้น ‘ความน่าสงสัย’ ในตัวเจ้านั้นน้อยมาก ไม่มีใครสงสัยมาถึงเจ้า
“แต่ด้วยบุคลิกที่น่าสงสัยของฝ่าบาท หากมีโอกาสเพียงแค่เล็กน้อยเราจะไม่ปล่อยมันไป ในขณะนั้นอาจมีการส่งคนไปตรวจสอบ อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีอารมณ์และกำลังที่จะดูแลพระมเหสีในขณะนี้”
ไม่น่าแปลกใจก่อนออกจากฉู่โจว หยางเยี่ยนบอกให้ข้าขอคำแนะนำเพิ่มเติมจากเว่ยกง…สวี่ชีอันถอนหายใจด้วยความโล่งอก เป็นความโชคดีที่มีเพื่อนร่วมกลุ่มที่ดีขนาดนี้
ในเวลานี้ เว่ยเยวียนหรี่ตาของเขา ทำหน้าจริงจังและพูดว่า
“ก่อนภารกิจจะดำเนินออกไป ฝ่าบาททรงบอกข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าพระมเหสีจะเสด็จมากับข้า พระองค์ทรงเตือนข้าแล้วว่าไม่ให้เคลื่อนไหวใดใดเลย ไม่คิดว่าข้อมูลที่อยู่ของพระมเหสีจะรั่วไหลออกมา”
ในใจสวี่ชีอันกระตุก “เว่ยกง เรื่องนี้ ข้าต้องการรายงานรายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องนี้”
ดวงตาที่ลึกและผันผวนของเว่ยเยวียนมีประกายขึ้นเล็กน้อย และเขาก็ยืดตัวขึ้นเล็กน้อยโดยกล่าวว่า “พูดมา ข้าฟังอยู่”
“มีกลุ่มโหรลึกลับอยู่เบื้องหลังเผ่าอนารยชนที่แอบสนับสนุนพวกเขา และข้าก็ฆ่าพวกเขาในวันนั้น…เมื่อฆ่าไปแล้ว ข้าพบว่ามีโหรหนึ่งคนอยู่กับยอดฝีมือเผ่าอนารยชน”
เว่ยเยวียนไตร่ตรอง “คนที่อยู่เบื้องหลังคดีภาษีนั้นหรือ?”
…สวี่ชีอันสำลักและถอนหายใจในใจของเขา ด้วยสติปัญญาของเว่ยเยวียน พวกเขาจะเพิกเฉยต่อโหรลึกลับที่ปรากฏตัวในคดีภาษีได้อย่างไร
“โจวเสี่ยนผิง อดีตรองเจ้ากรมกรมการคลังน่าจะเป็นคนของโหรลึกลับคนนั้น ครั้งหนึ่งข้าเคยติดต่อกับท่านโหราจารย์เกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ไม่ได้ให้คำตอบเกี่ยวกับเรื่องเก่าๆ อย่างไรก็ตาม บุคคลลึกลับคนนี้ยังมีลูกน้องอยู่ในราชสำนักอย่างแน่นอน”
เว่ยเยวียนและสวี่ชีอันพูดคุยกัน จากนั้นทั้งสองก็เปลี่ยนเรื่องโดยไม่รู้ตัวและไม่ได้พูดคุยกันต่อ
การเปลี่ยนเรื่องเป็นเรื่องธรรมชาติ เพราะสัญชาตญาณถูกละเลย ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่รับรู้ว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งผิด
“เจ้าวางแผนที่จะจัดการกับมู่หนานจืออย่างไร?” เว่ยเยวียนใช้น้ำเสียงที่เหมือนจะหัวเราะ แต่ก็ไม่ถามออกไป
“เว่ยกงคิดว่าอย่างไร?” สวี่ชีอันขอคำแนะนำอย่างถ่อมตน
เว่ยเยวียนครุ่นคิดครู่หนึ่งและพูดว่า “เลี้ยงดูเป็นนางสนมก็แล้วกัน แต่ต้องระวังและควบคุมตัวเอง ก่อนขั้นสาม อย่าครอบครองร่างกายของคนอื่น มิฉะนั้นจะเป็นการทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่าง”
อ๊ะ เว่ยกง ท่านนี่หยาบคายจริงๆ เหอะๆๆ
“ยังมีคำถามอีกหรือไม่?” เว่ยเยวียนมองเขาอย่างอ่อนโยน
“พระมเหสีมีอิทธิฤทธิ์จริงๆ หรือ? ตัวตนที่แท้จริงของนางคืออะไรกันแน่?”
ความสงสัยนี้คงอยู่ในใจของเขามาเป็นเวลานาน
“ไปที่สำนักอวิ๋นลู่ และค้นหาหนังสือชื่อ ‘เกร็ดความรู้เกี่ยวกับราชวงศ์โจว’ หลังจากอ่านแล้วเจ้าจะรู้เอง” หลังจากเว่ยเยวียนพูดจบ เขาก็ถามอีกครั้ง