บทที่ 378 คำสาป!

บทที่ 378 คำสาป!

ใบหน้ามีที่อายุของเจ้ากรมซุนแสดงให้เห็นความหมดหวัง เขามองที่สมุหราชเลขาธิการหวางอย่างลึกซึ้งและกล่าวอย่างเศร้าสร้อย “เมืองฉู่โจว ล่มสลายแล้ว…”

‘เปรี้ยง!’

เหมือนเสียงฟ้าผ่ากระทบเข้าที่ศีรษะของสมุหราชเลขาธิการหวาง

หัวหน้าผู้พิพากษาศาลต้าหลี่กล่าวเสริมอย่างเศร้า “อ๋องสยบแดนเหนือสิ้นพระชนม์แล้ว…”

‘เปรี้ยง เปรี้ยง!’

สายฟ้าสองเส้นกระทบเข้ากับศีรษะของสมุหราชเลขาธิการหวางอีกครั้ง เขาตะลึงงัน

ขุนนางขั้นสี่อีกคนพูดอย่างขุ่นเคือง “อ๋องสยบแดนเหนือถูกสังหาร…”

‘เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง!’

สมุหราชเลขาธิการหวางรู้สึกว่าหน้าผากถูกฟ้าผ่า ความคิดของเขาก็ว่างเปล่า สูญเสียความคิดทั้งหมดและสูญเสียความสามารถในการจัดการกับความรู้สึก

ในสายตาของเจ้ากรมซุนและคนอื่นๆ สมุหราชเลขาธิการหวางที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ ดวงตาของเขาหย่อนยานและการแสดงออกของเขาดูหม่นหมอง ราวกับหุ่นกระดาษที่ไร้ชีวิตชีวา

เมืองฉู่โจวล่มสลายแล้วจริงหรือ?

อ๋องสยบแดนเหนือตายแล้ว?

เมืองฉู่โจวเป็นที่ที่อ๋องสยบแดนเหนือถูกสังหาร?

ทำไมข้าถึงเป็นคนสุดท้ายที่เพิ่งทราบข่าวสำคัญเช่นนี้?

เวลาผ่านไปนานพอสมควร สมุหราชเลขาธิการหวางกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง เกิดความสงสัยขึ้นทีละน้อยในใจทันที

สมุหราชเลขาธิการหวางที่อยู่ในอาชีพทางราชการที่มีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดสูดหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาของเขาเจ็บปวดและเฉียบแหลม “บอกรายละเอียดแก่ข้า ใต้เท้าซุน เริ่มจากเจ้า”

เจ้ากรมซุนพยักหน้า แต่ไม่พูดอะไร แต่มองไปนอกห้องหนังสือและตะโกน “หัวหน้ามือปราบเฉิน!”

หัวหน้ามือปราบเฉินก้าวข้ามธรณีประตูและเข้าสู่ห้องหนังสือ

เจ้ากรมซุนถอนหายใจและกล่าวว่า “ให้ผู้ที่เกี่ยวข้องโดยตรงพูดเถอะ”

เมื่อหัวหน้าผู้พิพากษาศาลต้าหลี่ได้ยินคำพูดนั้น เขาก็ส่ายหัวและหัวเราะ “เจ้ากับข้าคิดเหมือนกัน”

เขาออกจากห้องหนังสือทันทีและขอให้คนใช้ของตำหนักเรียกเลขาธิการศาลต้าหลี่ซึ่งรออยู่นอกให้เข้ามา

เมื่อเลขาธิการศาลต้าหลี่เข้ามาในห้องหนังสือ หัวหน้ามือปราบเฉินเห็นว่าสมุหราชเลขาธิการหวางจ้องมองมาที่เขา พยักหน้าเล็กน้อย และทำความเคารพต่อเขา โดยกล่าวว่า

“ท่านสมุหราชเลขาธิการ ใต้เท้าทุกท่าน ระหว่างขึ้นไปทางเหนือนี้ ระหว่างทางพวกข้ารู้สึกไม่ปลอดภัย เมื่ออยู่ในเขตชายแดนของเจียงโจว ข้าพบการสกัดกั้นการโจมตีจากยอดฝีมือของเผ่าอนารยชนขั้นสี่สามคน ในเวลานั้น มีเพียงหยางจินหลัวเท่านั้นที่เป็นสมาชิกขั้นสี่ในคณะทูต”

สมุหราชเลขาธิการหวางตกตะลึงและมองไปที่เขา”พวกเจ้าหนีจากการสกัดกั้นการโจมตีได้อย่างไร”

หัวหน้ามือปราบเฉินตอบกลับ

“อันที่จริง บนเรือราชการ คณะทูตเกือบถูกทำลาย ในขณะนั้นสวี่อวิ๋นหลัวเรียกทุกคนเพื่อหารือและบอกว่าจะเปลี่ยนไปใช้เส้นทางบก เขาอ้างว่าถ้าไม่เปลี่ยนเส้นทางมาเป็นทางบก เราจะถูกซุ่มโจมตีโดยผ่านหาดหลิวซื่อในวันพรุ่งนี้ หลังจากโต้เถียงกัน เราก็เลือกความคิดของสวี่อวิ๋นหลัว เมื่อถึงเวลาต้องข้ามฝั่ง วันรุ่งขึ้น หยางจินหลัวไปทดสอบการเดินทางทางเรือคนเดียวและถูกซุ่มโจมตี คนที่ซุ่มโจมตีคือถังซานจวินจากเผ่าพันธุ์ปีศาจทางเหนือ”

สมุหราชเลขาธิการหวางพยักหน้าเล็กน้อย “คนผู้นี้ช่างมีความคิดเฉียบแหลม ราวกับกระต่ายเจ้าเล่ห์ ตอนแรกเมื่อเขาได้รับเลือกให้เป็นเจ้าหน้าที่หลัก ขุนนางในท้องพระโรงมากกว่าครึ่งต่างยอมรับความสามารถของเขา”

“น่าเสียดายที่เรายังไม่สามารถหลีกเลี่ยงการสกัดกั้นได้ และในที่สุดเราก็ถูกพวกเขาหาเจอ ในเวลานั้น ขั้นสี่ทั้งสามคนปิดล้อมคณะทูต และหยางจินหลัวไม่สามารถต้านทานคนพวกนั้นได้” เมื่อหัวหน้ามือปราบเฉินกล่าวถึงตรงนี้ เขาก็แสดงความเสียใจออกมา

“ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของวิกฤต สวี่อวิ๋นหลัวที่ก้าวออกไปข้างหน้าและสกัดขั้นสี่สองคน เขาต่อสู้ด้วยความแข็งแกร่งตัวคนเดียว เพื่อให้เราหลบหนีไปได้ หลังจากเวลานั้นเราแยกทางกับสวี่อวิ๋นหลัว และเราไม่ได้พบกันอีกจนถึงตอนที่เมืองฉู่โจวถูกทำลาย…”

สมุหราชเลขาธิการหวางยกมือขึ้นขัดจังหวะเขาแล้วถามว่า “อะไรเป็นเหตุให้พวกเผ่าอนารยชนซุ่มโจมตีคณะทูตนี้? สวี่ชีอันหายไปไหน?”

หัวหน้ามือปราบเฉินขมวดคิ้ว ไม่แน่ใจนัก “ดูเหมือนว่าเป็นเพราะพระมเหสี สวี่อวิ๋นหลัว เขาออกจากคณะทูต ไปทางเหนือตัวคนเดียว แยกทางกับพวกเรา”

“ดูเหมือนว่า?” สมุหราชเลขาธิการหรี่ตาลงด้วยน้ำเสียงสงสัยเล็กน้อย

“นี่คือการคาดเดาของสวี่อวิ๋นหลัว เขาไม่ใช่เจ้าหน้าที่ที่ต่ำต้อยแล้ว” หัวหน้ามือปราบเฉินทำความเคารพ แล้วตอบรับเสียงต่ำ

สมุหราชเลขาธิการหวางพยักหน้าช้าๆ ความสงสัยในสายตาหายไป และเขาคิดอย่างจริงจังเกี่ยวกับเหตุผลว่าทำไมเผ่าอนารยชนถึงอยากลักพาตัวพระมเหสี

เมื่อเห็นท่าทางนี้ หัวหน้ามือปราบเฉินกล่าวต่อ “จากนั้นเราก็มาถึงเมืองฉู่โจว เนื่องจากเชวียหย่งซิวขวางทาง เราจึงไม่ได้อะไรทำอะไรเลยเป็นเวลาหลายวัน จนถึงวันนั้น…”

ระหว่างที่หัวหน้ามือปราบเฉินกำลังพูดอยู่นั้น สมุหราชเลขาธิการได้รับทราบเกี่ยวกับการต่อสู้ที่น่าตกใจที่เกิดขึ้นในเมืองฉู่โจวในวันนั้น

ในความเงียบที่ยาวนาน สมุหราชเลขาธิการหวางกล่าวว่า “ในการต่อสู้นี้ สวี่อวิ๋นหลัวไปอยู่ที่ไหน”

เมื่อเขาถามประโยคนี้ สายตาของเขามองไปที่เลขาธิการศาลต้าหลี่

เลขาธิการศาลต้าหลี่ล่วงรู้ความคิดของเขาได้ โค้งคำนับ พูดว่า “สวี่อวิ๋นหลัวแอบเข้าไปในชายแดนทางเหนือเพียงลำพัง และร่วมมือกับหลี่เมี่ยวเจิน เทพธิดาแห่งนิกายสวรรค์ เพื่อค้นหาผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวที่ยังเหลืออยู่ หรือนั่นก็คือสมุหเทศาภิบาลเจิ้ง เมื่อเกิดสงครามขึ้นในเมือง เขาคงจะแยกตัวจากสมุหเทศาภิบาลเจิ้งได้ไม่นาน”

สมุหราชเลขาธิการหวาง พูด “อืม” ออกมา เขาเบนความสนใจไปที่หัวหน้ามือปราบเฉิน “สิ่งที่สวี่อวิ๋นหลัวคิดเกี่ยวกับตัวตนของยอดฝีมือลึกลับคนนั้น ล้วนแล้วแต่เป็นการคาดเดา?”

‘สมุหราชเลขาธิการเจิ้ง ท่านใต้เท้า ให้ความสำคัญกับการคาดเดาของสวี่ชีอันมาก ตอนที่ข้าพูดถึงเรื่องของพระมเหสีเมื่อครู่นี้ ข้ากล่าวว่าเป็นการคาดเดาของสวี่อวิ๋นหลัว ท่านไม่ได้ตั้งคำถามอย่างอื่นอีก…’ มือปราบเฉินตอบกลับ

“เมื่อพูดถึงยอดฝีมือลึกลับ ในตอนนั้นสวี่อวิ๋นหลัวพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยมาหนึ่งประโยค”

ทั้งสมุหราชเลขาธิการหวาง ขุนนางในท้องพระโรงต่างมองไปที่หัวหน้ามือปราบเฉินทันที

หัวหน้ามือปราบเฉินหายใจเข้าลึกๆ พูดเสียงเบา “สวี่อวิ๋นหลัวกล่าวว่า ในวังมีข้าราชการที่ไม่ทำอะไรเลย คนพวกนั้นคือสัตว์ประหลาดที่ชั่วร้าย”

ประโยคนี้เป็นการดูหมิ่นพวกใต้เท้าทั้งหลายอย่างไม่ต้องสงสัย หัวหน้ามือปราบเฉินจึงก้มหน้าลง ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก และไม่มองการแสดงออกของสมุหราชเลขาธิการหวางและใต้เท้าทั้งหลายในห้อง

‘ความหมายของคำพูดของสวี่ชีอัน คือเขาสงสัยว่ายอดฝีมือลึกลับคนนั้นเป็นสมาชิกในท้องพระโรงหรือมีความเกี่ยวข้องกับบุคคลในท้องพระโรง…’ เจ้ากรมซุนตกใจมาก รู้สึกขนลุกเล็กน้อย

หน้าที่การงานของเขามีความซับซ้อนมาหลายปีแล้ว และเขาเชื่อว่าเขามีมุมมองที่ชัดเจนเกี่ยวกับสถานการณ์ในท้องพระโรงและผู้คนในท้องพระโรง

แต่ในความคิดเจ้ากรมซุนมีประโยคหนึ่งแวบเข้ามา ใครสามารถ “ผลักดัน” ตนเองเป็นยอดฝีมือระดับสูงขนาดนั้นได้? เขาหาคนที่เหมาะสมไม่เจอ

‘สวี่ชีอันกล้าพูดแบบนี้ หมายความว่าเขามีความมั่นใจในระดับหนึ่ง แต่เขาสามารถยืนยันได้เพียงว่ายอดฝีมือลึกลับเกี่ยวข้องกับผู้คนในท้องพระโรงเท่านั้น เขาไม่สามารถระบุเจาะจงได้ว่าคนคนนั้นเป็นใคร…’ สายตาของสมุหราชเลขาธิการหวางเป็นประกาย และทันใดนั้นเขาก็นึกถึงสวี่เอ้อร์หลางกับซือมู่ เขามีความประทับใจซึ่งกันและกัน บางทีพวกเขาอาจลองถามเกี่ยวกับสวี่ชีอันผ่านทางสวี่เอ้อร์หลาง

“หรืออาจจะเป็นเว่ยเยวียน?” หัวหน้าผู้พิพากษาศาลต้าหลี่กล่าวด้วยเสียงต่ำ

ท่าทางของสมุหราชเลขาธิการสมุหราชเลขาธิการหวางและเจ้ากรมซุนเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในขณะที่เจ้าหน้าที่คนอื่น หัวหน้ามือปราบเฉิน เลขาธิการศาลต้าหลี่ และคนอื่นๆ ต่างแสดงความสับสน

เว่ยเยวียนเป็นเพียงคนธรรมดา ไม่รู้ว่าทำไมหัวหน้าผู้พิพากษาศาลต้าหลี่ถึงกล่าวเช่นนั้น

“เรื่องนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้” หัวหน้าผู้พิพากษาศาลต้าหลี่ส่ายหัว

สิ่งที่เขาหมายถึงคือเว่ยเยวียนไม่เคยออกจากเมืองหลวง และยังคงเข้าร่วมการประชุมเช้าในห้องทรงพระอักษรของจักรพรรดิเมื่อไม่กี่วันก่อน อย่างไรก็ตาม เนื่องจากบรรดาคนในท้องพระโรงและฝ่าบาทมีความคุ้นเคยกับเว่ยเยวียน จึงไม่มีใครสามารถมาแทนที่ได้ง่ายๆ

บางคนเลียนแบบหน้าตาเว่ยเยวียนได้บ้าง บางคนเลียนสีหน้าของเว่ยเยวียนได้ แต่ไม่สามารถเลียนแบบรสนิยมของเว่ยเยวียนได้

“ทำไมรัฐบาลกลางไม่ได้รับเอกสารจากคณะทูต?” สมุหราชเลขาธิการหวางมองไปที่เลขาธิการศาลต้าหลี่

“คณะทูตเชื่อว่าเรื่องนี้ไม่ควรส่งหนังสือด่วนไปแจ้ง เพราะจะทำให้ฝ่าบาททรงมีพระดำริที่จะคิดหาทางพ้นโทษให้อ๋องสยบแดนเหนือ”

‘คณะทูตเคยเข้าเฝ้าฝ่าบาทแล้ว แต่ข้าเองก็ไม่ได้รับข่าวใดๆ นั่นหมายความว่า ฝ่าบาทได้ออกคำสั่งว่าห้ามพูด…’ สมุหราชเลขาธิการหวางหัวเราะเยาะเย้ยและพูดว่า

“เพราะเหตุนี้ จึงไม่มีอะไรที่ฝ่าบาทไม่สามารถทำได้?”

เขาหัวเราะกับวิธีการตอบโต้ที่ไม่ซับซ้อนของคณะทูตและถอนหายใจ “ในกรณีนี้ ไม่จำเป็นต้องไปจัดการกับตัวตนของยอดฝีมือลึกลับในตอนนี้ สิ่งที่ต้องพิจารณาคือเราต้องใช้เรื่องนี้เพื่อบรรลุเป้าหมายอะไร และจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร”

ขุนนางระดับหกคนหนึ่งกล่าวอย่างเคร่งขรึม “อ๋องสยบแดนเหนือสังหารหมู่คนในเมืองฉู่โจวไปถึงสามแสนแปดหมื่นคน หากเรื่องนี้ไม่ได้รับการจัดการอย่างเหมาะสม เราจะถูกบันทึกไว้ในพงศาวดารของประวัติศาสตร์อย่างแน่นอนและจะถูกจดจำเป็นเวลาหลายพันปี”

ขุนนางอีกคนเสริม “การบังคับให้ฝ่าบาททรงตัดสินลงโทษอ๋องสยบแดนเหนือนั้น ไม่เพียงแต่เหมือนหนังสือปราชญ์ที่ข้าเคยอ่านมาเท่านั้น แต่ยังใช้โอกาสนี้สร้างชื่อเสียงให้กับตนเอง ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว”

ขุนนางคนสุดท้ายพูดด้วยใบหน้าที่ว่างเปล่า “พวกเราที่เป็นขุนนางไม่ได้ทำไปเพื่อสิ่งอื่นใด แต่เพื่อทัศนคติและใจที่รวมเป็นหนึ่งเท่านั้น”

‘ขุนนางเหล่านี้ควรเป็นพวกที่เจิ้งซิ่งไหวเข้าหาก่อนแล้ว แล้วค่อยเข้าหาข้า…’ สมุหราชเลขาธิการหวางถอนหายใจและพูดว่า

“รีบสืบหาข่าว พิสูจน์ความจริง เมื่อถึงเวลาปฏิบัติหน้าที่ก็ไปร่วมกับคนในวัง เพื่อเข้าไปในวังพร้อมกันเถอะ”

…

หลังรับประทานอาหารกลางวัน ภายใต้การนำของสมุหราชเลขาธิการหวาง บรรดาข้าราชการมารวมตัวกันที่ประตูทิศเหนือของห้องทรงพระอักษรห้องทรงพระอักษร กลับถูกหน่วยองครักษ์ราชวัลลภหยุดไว้

ดูเหมือนว่าทางออกดังกล่าวจะถูกคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว ด่านตรวจ ประตูวังถูกตั้งด่านไว้ล่วงหน้า ไม่อนุญาตให้ใครเข้าออก พวกข้าราชการถูกสกัดกั้นจากภายนอกโดยไม่คาดคิด

“ไสหัวไป พวกเราต้องการเข้าเฝ้า”