บทที่ 420-2

บทที่ 420 สวี่ชีอัน ‘เอ้อร์หลาง พี่ใหญ่จะสอนอุบายจับปลาให้เจ้า’ (2)

บัดนี้สวี่ชีอันได้เดินออกมาจากโถงด้านหน้า แล้วเอ่ยเรียก “ไท่ผิง ลงมา”

ดาบไท่ผิงลดระดับต่ำลงและลอยอยู่นิ่งๆ อาสะใภ้ชิงเอาลูกสาวที่รักมาทันทีพร้อมสบถ “ดาบพังๆ อะไรกันเนี่ย”

พูดจบนางก็เห็นสวี่ซินเหนียนจ้ำอ้าวเข้ามาและหยุดอยู่ตรงหน้าดาบผิงไท่ มองตาค้างยื่นมือออกไป ราวกับอยากจะจับดาบเอาไว้ทว่าก็ไม่กล้า ทั้งร่างตื่นเต้นเหนือสิ่งใด

สวี่เอ้อร์หลางในฐานะที่เป็นปัญญาชนที่มาจากระบบลัทธิขงจื๊อดั้งเดิม ย่อมรู้จักอาวุธวิเศษเป็นธรรมดา

เมื่อเห็นลูกชายมีท่าทีเช่นนี้ อาสะใภ้ก็เอ่ยอย่างสงสัย “เอ้อร์หลาง ดาบเล่มนี้มีปัญหาอะไรหรือ”

สวี่เอ้อร์หลางบ่นพึมพำ “ดาบเล่มนี้ไร้เทียมทานหาได้ยากยิ่ง ล้ำค่า ไม่สิ นี่เป็นสมบัติที่มิอาจประเมินค่าได้”

สมบัติที่มิอาจประเมินค่าได้?! อาสะใภ้ใจเต้นโครมคราม มองพิจารณาดาบไท่ผิงอย่างประหลาดใจ แล้วเอ่ยหยั่งเชิง “เช่นนั้นจะเป็นเงินสักเท่าไรกันเชียว”

อาสะใภ้ต้องการตัวเลขตีมูลค่าของมัน

“เอาอย่างนี้ดีกว่า หากพี่ใหญ่เอามันไปแลกกับตำแหน่ง อย่างน้อยก็แลกตำแหน่งป๋อมาได้ หรือแม้แต่ตำแหน่งโหวก็อาจเป็นไปได้”

ตำแหน่งโหวรองลงมาจากตำแหน่งกง ในต้าฟ่งตำแหน่งกงแทบไม่ต่างอะไรกับจุดสูงสุดของตำแหน่งที่ต่างสกุล

ปากเล็กของอาสะใภ้อ้าค้าง ยามมองไปที่ดาบไท่ผิงอีกครั้งก็ราวกับมองลูกชายของตน ไม่สิ ร้อนผ่าวยิ่งกว่าลูกชายของตนเสียอีก

“ข้าอยากเล่นอีก” สวี่หลิงอินตะกายดาบไท่ผิง

“ไปๆ ให้ตายสิเด็กคนนี้ ของล้ำค่าเช่นนี้ เสียหายขึ้นมาแม่จะตีเจ้าให้ตาย” อาสะใภ้ตีเสี่ยวโต้วติงด้วยฝ่ามือ

สวี่ชีอันมองฉากนี้ด้วยรอยยิ้มแล้วตะโกน “เอ้อร์หลาง เจ้าเข้ามานี่หน่อย ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า”

สวี่เอ้อร์หลางเข้าไปในโถงด้านหน้า นั่งลงที่โต๊ะ เขาถูกจดหมายที่วางซ้อนอยู่บนโต๊ะดึงดูดสายตา ไม่ใช่จดหมายลับที่หลินอันให้คนส่งมา แต่เป็นจดหมายลับที่ค้นมาจากบ้านของเฉากั๋วกง

“ข้ารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับสมุหราชเลขาธิการหวาง เอ้อร์หลาง หากเจ้าสามารถช่วยเขาข้ามผ่านอุปสรรคไปได้ เจ้าจะยื่นมือเข้าช่วยหรือสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ ”

เมื่อได้ยินสวี่ซินเหนียนก็ขมวดคิ้วน้อยๆ แล้วเอ่ยอย่างไม่สะท้าน “ข้าเป็นห่วงซือมู่ ทว่าตนก็ไม่ได้สะเทือนใจและเป็นกังวลกับสิ่งที่สมุหราชเลขาธิการหวางประสบมากเช่นนั้น ทว่าหากไม่มีซือมู่ ตอนนี้ข้าน่าจะดื่มสุราสำราญสุขกับพี่ใหญ่ไปแล้ว”

ลูกเขยดีเด่นแห่งต้าฟ่ง…สวี่ชีอันแขวะในใจ แล้วหัวเราะเอ่ย “ทว่าหากเจ้าช่วยได้ เชื่อว่าสมุหราชเลขาธิการหวางจะยินยอมรับเจ้า อย่างน้อยก็ไม่ขัดแย้งกับเจ้า”

เขาพูดพลางชี้จดหมายลับบนโต๊ะ

สวี่เอ้อร์หลางคลี่จดหมายลับและอ่านทีละฉบับด้วยความสงสัย ม่านตาเขาหดตัวเล็กน้อยก่อนจะเผยสีหน้าตื่นตระหนก จากนั้นก็ตื่นเต้น สองมือสั่นเทาเล็กน้อย

จดหมายลับเหล่านี้หากตกอยู่ในมือของผู้มีความสามารถจะกลายเป็นของมีคมในมือ เช่นนั้นไม่รู้ว่าขุนนางในเมืองหลวงจะได้รับโทษเพราะเหตุนี้ไปมากเท่าไร วงราชการทั้งเมืองหลวงนำไปสู่แผ่นดินไหวครั้งใหญ่

แน่นอนว่ายังมีอีกหนึ่งความเป็นไปได้ นั่นคือจดหมายลับเหล่านี้จะถูกทำลายทั้งหมด เพราะคนที่เกี่ยวข้องมีมากเกินไปจริงๆ

“จดหมายลับเหล่านี้ข้าจะมอบให้เจ้าเพียงส่วนเล็กๆ พวกเราจำเป็นต้องเลือกคนที่เป็นประโยชน์กับสมุหราชเลขาธิการหวางออกมาเพียงไม่กี่คน” สวี่ชีอันวางจดหมายลับลงทีละฉบับ

ที่เรียกว่าคนที่เป็นประโยชน์จะเป็นพรรคหวางหรือหยวนสยงไม่ได้ อย่างหลังมีจักรพรรดิหนุนหลัง จดหมายลับเหล่านี้ไม่สามารถทำพวกเขาถึงตายได้ อย่างน้อยในสถานการณ์ตอนนี้ก็มิอาจสังหารได้ในคราเดียว

ในไม่ช้าสองพี่น้องก็เลือกออกมาแปดคน ทั้งมียศถาบรรดาศักดิ์และไม่ใช่สองฝ่ายที่กล่าวก่อนหน้า

“หลังจากออกเวรเจ้าไปที่จวนสกุลหวาง ส่งจดหมายลับเหล่านี้ให้สมุหราชเลขาธิการหวางกับมือ จำไว้ว่าต้องไปพบคุณหนูหวางก่อนและให้นางเป็นคนแนะนำ”

ความหมายของพี่ใหญ่คือจะให้ข้าบอกใบ้สมุหราชเลขาธิการหวางถึงความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับซือมู่…สวี่ซินเหนียนส่งเสียง ‘อืม’ พอเก็บจดหมายลับเสร็จก็เห็นพี่ใหญ่ถกแขนเสื้อขึ้น

“พี่ใหญ่จะทำอะไร”

“ต่อยเจ้าไง! ”

‘ผัวะ!’

ใบหน้าหล่อเหลาของสวี่เอ้อร์หลางโดนชก แล้วล้มลงพลางร้องโอดโอย สวี่ต้าหลางถือโอกาสขึ้นคร่อม สองมือพัลวัน

“พี่ใหญ่อย่าต่อยที่หน้า…” สวี่เอ้อร์หลางร้องโอดโอย

“ไม่ต่อยที่หน้าแล้วจะทำให้เห็นว่าเจ้ายอมสละชีวิตได้อย่างไร จะทำให้คุณหนูบ้านสกุลหวางประทับใจได้อย่างไร เพื่อช่วยพ่อตาแล้ว เจ้ายอมแตกหักเป็นปฏิปักษ์กับพี่ใหญ่”

“นะ นี่จะไม่เลวทรามไปหน่อยหรือ”

“ไม่ได้เลวทราม นี่คืออุบาย มา จัดท่าให้ดี พี่ใหญ่จะต่อยเจ้าอีกสักหมัดสองหมัด”

…

ตำหนักจิ่งซิ่ว

ในไม่ช้าทางด้านตำหนักหลินอันก็ได้รับข่าวกลับมา ไม่มีจดหมายตอบกลับ มีเพียงหนึ่งประโยค ‘ข้ารับทราบแล้ว’

องค์รัชทายาทชำเลืองมองหลินอัน ลูบจมูกพร้อมตรัสอย่างปลงตก “ดูท่าว่าจะไม่มีหวังแล้ว แต่ก็จริง ไม่รับราชการแล้วก็รู้ว่าตนได้ยั่วโทสะเสด็จพ่อเข้า ก็ขี้คร้านจะจัดการความสัมพันธ์ระหว่างเราสองพี่น้อง”

เบ้าตาหลินอันแดงระเรื่อขณะที่เขาพูด

สนมเฉินขมวดคิ้วเอ่ยตำหนิ “พูดให้น้อยๆ หน่อย เขาไม่ช่วยก็เป็นเรื่องปกติ หากเว่ยเยวียนพึ่งเขาอีกจะเชื่อฟังเขาได้หรือ”

องค์รัชทายาทตรัสอย่างช่วยไม่ได้ “ข้ารู้ ทว่าท่าทางของเขาทำเอาไม่สบอารมณ์เสียเลย”

หลินอันเม้มปากแน่น แล้วเอ่ยอย่างหดหู่ “ข้าจะกลับตำหนักเส้าอิน”

…

จวนสกุลหวาง

บรรยากาศภายในโถงด้านในอึมครึมเล็กน้อย

หวางซือมู่นั่งอยู่ข้างกายฮูหยินหวาง เสียงนุ่มชวนคุยเล่นพยายามคลายความกังวลของมารดา

คุณชายใหญ่บ้านสกุลหวางที่ดำรงตำแหน่งในกรมการคลังดื่มชาโดยไม่เอ่ยปากพูด คุณชายรองหวางที่ประกอบการค้านิสัยใจร้อนเดินวกไปวนมาอยู่ภายในห้องโถง

“พี่ใหญ่ ข้าได้ยินสหายที่คุ้นเคยบอกว่า ครั้งนี้ฝ่าบาทมีพระประสงค์จะกำจัดพวกเราสกุลหวางให้สิ้นซากงั้นหรือ” คุณชายรองหวางพูดพลางเดินด้วยน้ำเสียงถี่กระชั้น

นัยน์ตาของฮูหยินหวางยิ่งเป็นกังวล แล้วใช้สายตาขอคำยืนยันมองไปที่ลูกชายคนโต

คุณชายใหญ่หวางวางถ้วยชาลง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุม “ค่อนข้างยุ่งยากเล็กน้อย หยวนสยงกับฉินหยวนเต้ามีหลักฐานกระทำผิดจำนวนไม่น้อย หนึ่งเรื่องที่ยุ่งยากที่สุดก็คือยักยอกเงินและเสบียงทหารไปเป็นของตนเอง ยังจำได้ว่าโจวเสี่ยนผิงรองเจ้ากรมกรมการคลังคนก่อน เขาเป็นคนของท่านพ่อก็ยักยอกเงินและเสบียงทหารไปเป็นของตนจริงๆ ขณะที่ค้นบ้านยึดทรัพย์ ทั้งจวนสกุลโจวมีเพียงไม่กี่พันตำลึง เงินจะไปอยู่ไหนล่ะ ต่างพูดกันว่าอยู่ที่บ้านสกุลหวางของพวกเรา”

“เรื่องไร้สาระทั้งเพ” คุณชายรองหวางกัดฟันกรอด

คุณชายใหญ่หวางนวดหว่างคิ้ว ถอนหายใจอย่างอ่อนแรงเล็กน้อย