บทที่ 839 การพูดคุยยามค่ำคืน

บทที่ 839 การพูดคุยยามค่ำคืน

นักบวชเต๋าขมวดคิ้ว เขาครุ่นคิดส่ายหัวจนปัญญา

“ข้าไม่เคยได้ยินวิธีการเช่นว่านี้มาก่อน ข้าเกรงว่าคงเป็นปรมาจารย์เต๋าวางรากฐานไว้และไม่ใช่เรื่องที่จะมองข้ามได้”

หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาก็มองสวี่ชีอันแล้วพูดว่า

“แม้ข้าจะไม่รู้รายละเอียดแน่ชัด แต่กระบวนการทั่วไปคือกำจัดร่างเก่าทิ้ง สำหรับเหนือมนุษย์ลัทธิเต๋าแล้ว แม้จะลงทุนลงแรงไม่จบไม่สิ้น แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ไม่อาจทานทน หากเจ้าเป็นจอมยุทธ์…”

จอมยุทธ์ขั้นหนึ่งคือผู้ผสาน แก่นแท้ ลมปราณและจิต สามสิ่งนี้เข้าด้วยกัน แต่ไม่ใช่จะละร่างกายง่ายๆ ด้วยการโยนมันทิ้งไป

เช่นเดียวกับเว่ยเยวียน จิตเดิมของเขาอยู่ในระดับขั้นสอง แต่กายเนื้อของเขาเป็นคนธรรมดา ทำให้เว่ยเยวียนไม่สามารถใช้พลังต่อสู้ของตัวเองได้

ทว่าลัทธิเต๋ากลับแตกต่างออกไป จิตเดิมหรือเทพเจ้าหยางยังคงอยู่ ดังนั้นจึงไม่ส่งผลกับพลังต่อสู้

หลี่เมี่ยวเจินปลอบใจ

“อย่างน้อยนี่ก็เป็นวิธีที่ควรค่าแก่การเรียนรู้ หากเจ้ามีโอกาส เจ้าก็ควรหาหนทางเพื่อให้ได้มา”

อาซูหลัวที่อยู่ข้างๆ เขาพูดอย่างใจเย็น

“สวี่หนิงเยี่ยนอยู่ในช่วงปลายฝนต้นหนาว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องพิจารณาเรื่องพวกนี้ นอกจากนี้ เทพพ่อมดกับเทพกู่ก็กำลังจะหลุดพ้นจากผนึก ดังนั้นการจัดการพวกมันจึงเป็นเรื่องสำคัญที่สุด”

หากไม่สามารถจัดการมันได้ สวี่หนิงเยี่ยนก็ไม่ต้องไปนึกเรื่องมีอายุยืนยาว เพราะระดับสุดยอดย่อมไม่ยอมให้เขามีชีวิตอยู่

สวี่ชีอันขมวดคิ้วแล้วพูดว่า

“วันนี้ก็พอแค่นี้เถอะ หากเจ้ามีปัญหาอะไร โปรดจงส่งข้อความมา”

…

ยามค่ำคืน น่าหลันเทียนลู่ขึ้นเมฆมงคลเดินทางกลับไปยังเมืองจิ้งซาน ซึ่งเป็นแท่นบูชาหลักของสำนักพ่อมด

เมืองอันงดงามแห่งนี้ สถานที่ที่ยอดฝีมือสำนักพ่อมดส่วนใหญ่หลั่งไหลมารวมกัน และหลับใหลอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์อันเงียบสงบ มีภูเขาจิ้งซานรกร้างเป็นฉากหลัง

น่าหลันเทียนลู่ลดเมฆลงต่ำแล้วลอยเข้าไปในตำหนักพ่อมด

เสาหินมีระดับโบราณกาลรองรับโดมสูงตระหง่าน แต่มิได้แบ่งซอยห้องโถงเป็นห้องหับเล็กย่อย ทั้งยังดูกว้างขวางเกินจริง

พรมสีแดงทั้งสองด้านมีเชิงเทียนเรียงรายเป็นแถวพร้อมเทียนสีแดงลุกติดไฟ

ปลายสุดห้องโถงมีพระแท่นสูงกว่าสิบเมตร มีเก้าอี้หินขนาดใหญ่วางอยู่บนนั้น ราวกับบัลลังก์ที่สร้างขึ้นสำหรับยักษ์โดยเฉพาะ

ข้างบัลลังก์มีพ่อมดผู้ยิ่งใหญ่ ซ่าหลุนอากู่ยืนอุ้มลูกแกะไว้ในอ้อมแขนและสวมเสื้อคลุมอันเป็นสัญลักษณ์ของพ่อมด

“สงครามในดินแดนประจิมทิศเป็นเช่นไร?”

ซ่าหลุนอากู่มองลงไปยังเจ้าแห่งวัสสานที่เข้ามาในห้องโถง และเปล่งเสียงทุ้มลึกดังก้องห้องโถงเปิดโล่ง

น่าหลันเทียนลู่หยุดที่ฐานพระแท่น ส่ายหัวแล้วพูดว่า

“เสินซูฟื้นคืนสติ ฐานต้าฟ่งปลดแอกสำเร็จ ในหมู่ผู้แข็งแกร่งเหนือมนุษย์ทั้งสองฝ่ายไม่มีผู้ใดบาดเจ็บล้มตาย…”

เขาบอกซ่าหลุนอากู่เรื่องการสู้รบอย่างละเอียด

“เทพยุทธ์ครึ่งก้าวได้ปรากฏตัวอีกครั้งในโลก ณ ที่ราบลุ่มภาคกลางและมีรากฐานจากทางชายแดนตอนใต้ หากสวี่ชีอันทำได้ทั้งเลื่อนอันดับสู่ตำแหน่งเทพยุทธ์ครึ่งก้าวและรวบรวมพลังของเทพยุทธ์ครึ่งก้าว ที่ราบลุ่มภาคกลางก็อาจสามารถแข่งขันกับระดับสุดยอดได้จริงๆ”

ซ่าหลุนอากู่ถอนหายใจ

เทพยุทธ์ครึ่งก้าวนั้นน่ากลัวอย่างแน่นอน แต่สิ่งที่ซ่าหลุนอากู่เห็นคือพลังของสวี่ชีอัน หากไม่มีเขาเป็นผู้นำในเรื่องนี้และได้เสินซูช่วยเหลือ ผลลัพธ์ในวันนี้อาจแตกต่างออกไป

ไม่ทันรู้ตัวคนตัวเล็กผู้นี้ก็กลายเป็นคนเช่นนี้ไปแล้ว

เขาสร้างชื่อเสียงจากเล็กจ้อยจนถึงขั้นไร้ผู้ใดในโลกอาจหาญเปรียบเทียบได้ภายในเวลาเพียงสองปีครึ่ง

คลื่นลูกหลังช่างน่ากลัวจริงๆ

“บรรลุเทพยุทธ์ครึ่งก้าวง่ายดายขนาดนี้เชียวหรือ?” ทว่าน่าหลันเทียนลู่กลับมิได้กังวล

“ข้าเองก็ไม่ค่อยสบายใจ” ซ่าหลุนอากู่ส่ายหัวเล็กน้อย

“การที่ท่านโหราจารย์สนับสนุนสวี่ชีอัน ย่อมไม่ใช่แค่ช่วยให้เขากลายเป็นจอมยุทธ์ขั้นหนึ่งแน่ ข้าไม่เชื่อว่าเขาไม่มีแผนสำรอง แต่ในอดีตมีเพียงเสินซูเท่านั้นที่เป็นเทพยุทธ์ครึ่งก้าว”

“ในระยะเวลาอันสั้น สวี่ชีอันต้องเข้าสู่ระดับนี้แน่”

พ่อมดผู้ยิ่งใหญ่ไม่รู้ว่าการเลื่อนขั้นเป็นเทพยุทธ์ครึ่งก้าวต้องทำเช่นไร แต่ด้วยความเคารพและความเข้าใจต่อท่านโหราจารย์ เขาเชื่อว่าท่านโหราจารย์ต้องมีหนทาง

น่าหลันเทียนลู่ถามว่า

“พ่อมดผู้ยิ่งใหญ่ รู้หรือไม่เหตุใดพระพุทธเจ้าจึงแปลกไปเช่นนี้”

ซ่าหลุนอากู่พูดอย่างใจเย็น

“ก็เหมือนสัตว์ประหลาด ธรรมชาติแล้วย่อมไร้ซึ่งอารมณ์และปราศจากอารมณ์เยี่ยงสิ่งมีชีวิตทั่วๆ ไป ในระบบหลักๆ ที่มีทั้งหมด นอกจากจอมยุทธ์แล้ว ยิ่งระดับขั้นสูงเท่าไรก็ยิ่งตัดอารมณ์ได้ง่ายขึ้นเท่านั้น พระพุทธเจ้าทำผิดพลาดครั้งใหญ่ไปแล้ว…”

เรื่องความไม่ปกติของพระพุทธเจ้าอธิบายได้ว่าเป็นการ ‘ทำผิดพลาด’ เท่านั้น

‘การตัดอารมณ์ออกไปถือเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่’…น่าหลันเทียนลู่เขียนข้อความนี้เงียบๆ แล้วถามว่า

“เกิดอะไรขึ้นกับร่างธรรมของพระพุทธเจ้า?”

เขาหมายถึงข้อเท็จจริงที่ว่าพระพุทธเจ้าทรงแสดงได้แค่ร่างธรรมพระมหาไวโรจนะเท่านั้น แต่ไม่สามารถแสดงร่างธรรมอื่นใดได้

ซ่าหลุนอากู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า

“ข้าเดาว่าท่านโหราจารย์ใช้พลังของนักปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์ขงจื๊อทำร้ายพระพุทธเจ้าในวันนั้น”

“กลายเป็นว่าพระพุทธเจ้าได้หลุดพ้นจากผนึกของนักปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์ขงจื๊อและนำหน้าเทพกู่กับเทพพ่อมดไปหนึ่งก้าว มีความเป็นไปได้มากที่พระองค์จะคว้าโอกาสนี้ผนวกที่ราบลุ่มภาคกลางเอาไว้”

จู่ๆ น่าหลันเทียนลู่ก็มีทีท่าเคร่งขรึม

…

เมืองหลวง หอเฮ่าชี่

“นั่นคือเรื่องที่เกิดขึ้น”

สวี่ชีอันกล่าวสุนทรพจน์ยาวๆ จบก็จิบชาหอม รู้สึกถึงกลิ่นหอมเข้มข้นกระจายไปทั่วต่อมรับรสของเขา

“ปรากฏว่าพระพุทธเจ้านั่นแหละที่เป็นปรมาจารย์เต๋าแห่งลัทธิเต๋า” เว่ยเยวียนถอนหายใจแล้วพูดต่อว่า

“พระองค์ส่งอรหันต์ตู้ฉิงมาฆ่าปิดปากศพโบราณ ต้องมีเหตุผลให้ต้องฆ่าปิดปากแน่”

สวี่ชีอันขมวดคิ้วและพูดว่า

“แม้ว่าเรื่องนี้จะเป็นความลับ แต่ถึงรั่วไหลไปก็ไม่ได้ส่งผลอะไรกับพระพุทธเจ้ามากนัก ข้าคิดไม่ออกเลยว่าทำไมต้องฆ่าปิดปากศพโบราณ เรื่องนี้เว่ยกงคิดอย่างไร?”

เว่ยเยวียนยิ้มแล้วพูดว่า

“เมื่อคิดไม่ออกก็เลิกคิดจะได้ไม่เดือดร้อน”

“เจ้าคิดว่านั่นไม่ส่งผลกระทบต่อพระพุทธเจ้า ก็ย่อมเป็นความเข้าใจของตัวเจ้าเอง แต่สุดท้ายแล้ว เจ้ามิใช่พระพุทธเจ้าและไม่สามารถเป็นตัวแทนระดับสุดยอดคนอื่นๆ ได้ และบางทีพระพุทธเจ้าก็อาจไม่อยากให้ใครรู้”