บทที่ 840 ความน่ากลัวของระดับสุดยอด

บทที่ 840 ความน่ากลัวของระดับสุดยอด

อรหันต์ตู้เอ้อร์หันกลับมาด้วยสีหน้าสงบและมองดูภิกษุหนุ่มที่อยู่ข้างหลังเขา

“ท่านแพ้ใคร?”

ภิกษุหนุ่มปากแดงฟันขาวถามซ้ำอีกครั้ง

ใบหน้าของอรหันต์ตู้เอ้อร์ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เขาพนมมือ

“โค่วหยางโจว”

เขาไม่ได้พยายาม ‘โต้แย้ง’ หรืออธิบายมากเกินไป เพราะเขาไม่จำเป็นต้องอธิบาย

ต่อให้จอมยุทธ์หยาบคายเพียงใด ก็ไม่มีระบบใดที่สามารถบดขยี้หรือเอาชนะจอมยุทธ์ในระดับเดียวกันได้ จึงเป็นเรื่องปกติที่อรหันต์ขั้นสองจะไม่สามารถเอาชนะจอมยุทธ์ขั้นสองได้

พระโพธิสัตว์กว่างเสียนพยักหน้าเล็กน้อย

“แล้วพระโพธิสัตว์อีกสององค์ล่ะ?”

ตู้เอ้อร์มองไปทางเหล่าภิกษุจากระยะไกล แต่ไม่เห็นหลิวหลีกับเจียหลัวซู่

“คงออกไปทำอะไรสักอย่าง” กว่างเสียนพูดสุ้มเสียงใจเย็น

ตู้เอ้อร์พยักหน้า ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า

“พระพุทธเจ้าอยู่ที่ไหน?”

กว่างเสียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดว่า

“พระพุทธองค์ทรงอยู่ใต้เท้าเรา…”

ในความมืด รอยยิ้มของภิกษุหนุ่มดูแปลกตาน่าขนลุกเล็กน้อย

อรหันต์ตู้เอ้อร์รู้สึกหนาวเหน็บในใจอย่างเห็นได้ชัด เขาท่องพุทโธ พุทโธ เบาๆ อย่างรวดเร็วเพื่อสะกดอารมณ์ไว้

จากนั้นก็ได้ยินกว่างเสียนพูดว่า

“พระพุทธเจ้าทรงมีพระราชโองการห้ามเผยแผ่ศาสนาพุทธนิกายมหายาน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ห้ามไปเทศนาหรือเทศน์ที่ไหนอีก”

‘สงครามครั้งนี้ไม่ว่าใครจะเป็นผู้ชนะ เมื่อเหตุการณ์สงบลง ไม่ช้าก็เร็วเขาจะจัดการเรื่องนี้และดับไฟของศาสนาพุทธนิกายมหายานให้หมดสิ้น’…คำพูดของเว่ยเยวียนดังขึ้นอีกครั้งในใจอรหันต์ตู้เอ้อร์

เขามองลึกไปที่พระโพธิสัตว์กว่างเสียน จากนั้นก็มองกลับไปยังเหล่าภิกษุสำนักพุทธ ละสายตาและพูดเบาๆ ว่า

“เข้าใจแล้ว!”

กว่างเสียนพูดต่อไปว่า

“ข้าได้ปรึกษากับพระโพธิสัตว์หลิวหลีและพระโพธิสัตว์เจียหลัวซู่แล้ว หลังหมดฤดูใบไม้ร่วง เราจะจัดประชุมธรรมะเพื่อเรียกผู้ศรัทธาทุกคนในดินแดนประจิมทิศให้ไปแสวงบุญที่อรัญตา!”

หลังจากพูดเช่นนั้น ก็ไม่รอให้อรหันต์ตู้เอ้อร์ขานตอบ พลันกลายร่างเป็นแสงสีทองหายวับไปทันที

พระอรหันต์ตู้เอ้อร์ยืนนิ่งเงียบ หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ก็ลงนั่งขัดสมาธิสวดพระสูตรเพื่อแสวงหาทางหลุดพ้นโดยมีเหล่าภิกษุอยู่ไกลออกไป

ในยามค่ำคืน ใบหน้าที่มักขมวดคิ้วมุ่นของเขากลับไม่แสดงออกว่าสุขหรือเศร้า

หากสังเกตให้ดีจะพบว่าอรหันต์ตู้เอ้อร์หันหลังให้อรัญตาและหันหน้าไปทางทิศตะวันออก

…

เมืองหลวง อารามรัตนะ

ลั่วอวี้เหิงที่เพิ่งเสร็จสิ้นการบำเพ็ญคู่ ได้แต่นั่งอย่างเกียจคร้านอยู่ข้างสระน้ำเล็กๆ เท้าขาวผ่องนุ่มนิ่มของนางแช่อยู่ในน้ำและวักน้ำไปมาเบาๆ

เสื้อคลุมขนนกห้อยหลวมๆ ทั่วตัว คอเสื้อเผยอออกเล็กน้อยเผยให้เห็นผิวสัมผัสสีขาวและร่องลึก

บนผิวน้ำห่างออกไปสองฉื่อ สวี่ชีอันหลับตาและยืนนิ่ง มีระลอกคลื่นเป็นวงกลมบนผิวน้ำใต้ฝ่าเท้าของเขา

ทันใดนั้น ระลอกคลื่นก็เปลี่ยนทิศทางวุ่นวายจากภายนอกสู่ภายใน ระลอกคลื่นที่แผ่ออกจากเท้าเป็นวงกลมพลันกลับไปบรรจบที่เท้าของเขาอีกครั้ง

กระบวนการนี้กินเวลากว่าสิบวินาที ทันทีที่เสร็จสิ้น ระลอกคลื่นพลันลดลงผิวน้ำจับตัวแข็งทันที ไม่มีคลื่นอีกต่อไปแล้ว

ลั่วอวี้เหิงหรี่ดวงตางดงามของนางลงครึ่งหนึ่งพลางพูดเสียงเกียจคร้านราวหญิงสาวสูงศักดิ์ที่เพิ่งตื่นจากหลับใหล นางสูญเสียกลิ่นอายนางอัปสรผู้เยือกเย็นไปโดยสิ้นเชิง ริมฝีปากสีแดงฉ่ำของนางขยับเล็กน้อยแล้วพูดว่า

“การควบคุมพลังปราณในระดับนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ต้องได้พลังต่อสู้พิเศษมากมายแน่เลย”

สวี่ชีอันลืมตาขึ้น กึ่งสุขสันต์กึ่งหนักใจ

“นี่เป็นทักษะประเภทหนึ่ง เมื่อช่องว่างแคบลง ทักษะย่อมกำหนดผลลัพธ์ได้”

แต่ถ้าความแข็งแกร่งมีช่องว่างห่างกันมากเกินไป ทักษะก็ย่อมไร้ความหมาย

แข็งแกร่งกว่าเพียงครั้งเดียวย่อมมีชัยเหนือความเพียรพยายามเป็นสิบครั้ง

การฝึกฝนอย่างหนักทุกวี่ทุกวันก็มิได้ไร้ผล การใช้พลังปราณของเขามาถึงระดับสูงสุดแล้ว อุปมาเหมือนจอมยุทธ์สลายแรงขั้นห้า เพียงแต่ว่าจอมยุทธ์สลายแรงผู้นั้นสามารถควบคุมกายเนื้อได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เขาสามารถควบคุมโชคชะตาได้อย่างสมบูรณ์แบบ แม้จะปลดปล่อยพลังปราณของเขาออกมาแล้ว เขาก็ยังสามารถควบคุมมันได้ตามต้องการ

“ท่านราชครู เซียนครองพิภพจะเลื่อนขั้นเข้าสู่ระดับวิถีแห่งความรู้แจ้งได้อย่างไร?” สวี่ชีอันเอ่ยปากถาม

ลั่วอวี้เหิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดด้วยน้ำเสียงดึงดูดใจว่า

“ต้องปรับปรุงสองด้าน หนึ่งคือควบคุม ‘ดิน ลม น้ำ และไฟ’ ได้อย่างคล่องแคล่วมากขึ้น สองต้องระดมพลังธาตุให้มีพลังมากขึ้น แล้วทักษะกระบี่ทั้งสามประการของลัทธิเต๋าอันได้แก่ ‘ปราณ หัวใจ และการควบคุม’ ก็จะแข็งแกร่งขึ้น

“เทพสวรรค์ก็น่าจะกึ่งๆ เซียนครองพิภพแล้ว เขาไม่มีวิธีการอะไรมากกว่าข้า แต่เขามีพลังมากกว่าข้า น่าจะเป็นเพราะพลังธาตุที่เขาระดมมาได้นั้นแข็งแกร่งกว่าข้า”

สวี่ชีอันพยักหน้า

“ดูเหมือนระบบจอมยุทธ์จะพิเศษจริงๆ”

จอมยุทธ์ระดับขั้นหนึ่งกับสูงสุดขั้นหนึ่ง ช่างเป็นสองระดับที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

จอมยุทธ์ขั้นหนึ่งกับเทพยุทธ์ครึ่งก้าวก็อยู่ในระดับที่แตกต่างกัน สวี่ชีอันตระหนักรู้ถึงเรื่องนี้หลังจากได้เห็นเสินซูในร่างสมบูรณ์

ลั่วอวี้เหิงค่อยๆ ยืดเอวเขา ดันส่วนโค้งอันงดงามของเขาจนสุด ทว่ายังดูง่วงงุนท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย

“ตั้งแต่กลับมาจากดินแดนประจิมทิศ เจ้าดูค่อนข้างหดหู่ ระดับสุดยอดที่นั่นมีพลังมากแค่ไหนรึ?”

สวี่ชีอันเงียบไปครู่หนึ่งแล้วกระซิบบอก

“ทรงพลังอย่างไม่อาจคาดเดาได้”

“เมื่อเผชิญหน้ากับพระพุทธเจ้า ทุกวิธีการที่ข้ามีก็ไร้ความหมาย ความรู้สึกลึกๆ ของข้าคือความรุนแรงเท่านั้นที่จะเอาชนะระดับสุดยอดได้”

ลั่วอวี้เหิงขมวดคิ้ว

“รุนแรงสุดขีดเหมือนเทพยุทธ์ครึ่งก้าวรึ?”

“ไม่!” สวี่ชีอันส่ายหัว

“เทพยุทธ์ครึ่งก้าวมีคุณสมบัติมากพอจะแข่งขันกับระดับสุดยอดได้ จนถึงทุกวันนี้ ข้ายังไม่สามารถประมาณขีดจำกัดของระดับสุดยอดได้เลย”

มีคุณสมบัติในการเข้าแข่งขันมิได้หมายความว่ามีคุณสมบัติพอจะกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจ

ในเวลานี้ ลั่วอวี้เหิงขมวดคิ้วและกระชับเสื้อคลุมขนนกอันแสนหมิ่นเหม่ปกปิดไหล่และหน้าอกที่เปิดออกครึ่งหนึ่ง

มีคนจงใจรื้อสิ่งกีดขวางที่วางอยู่นอกลาน

แล้วนักบวชลัทธิเต๋าวัยฉกรรจ์ก็รีบรุดมาอย่างรวดเร็ว เขาหยุดอยู่นอกประตูลานโค้งแล้วพูดว่า

“ฆ้องเงินสวี่ มีบางอย่างเกิดขึ้นที่สำนักโหราจารย์!”

…

ในทะเลลึก แสงสลัวราง ย่อมมีเพียงเสียงกระแสใต้น้ำพลุ่งพล่านชนกันเป็นสาระสำคัญอย่างเดียว