บทที่ 15

โจนรีบเดินไปหาคาลวิน โดยคุกเข่าลงและใบหน้าของเขาก็แทบจะก้มถึงพื้น เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือว่า "คาลวินผู้เป็นอมตะ ผมไม่รู้ว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับคุณ ผมขอโทษจริงๆ ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วยเถิด!"

โจนกลัวคนที่อยู่ตรงหน้าเขาจริงๆ คาลวินสามารถบีบเขาให้ตายได้อย่างง่ายดายด้วยนิ้วเพียงนิ้วเดียว

โจนคิดว่าแม้แต่ลีออนที่เป็นผู้มีอิทธิพลคนใหม่ของเมืองเฮย์ดอนก็ยังต้องให้เกียรติคาลวิน นับประสาอะไรกับตัวเขาเอง!

รอบตัวมีแต่ความเงียบงัน ดาเร็นหน้าซีดและมองคาลวินอย่างเหลือเชื่อ

ดาเร็นคิดกับตัวเองว่า "คาลวินผู้เป็นอมตะ!" เขาเป็นใคร? ทำไม โจนที่เป็นผู้นำแถวหน้าของเมืองเฮย์ดอนถึงแสดงท่าทางหวาดกลัวเมื่อเห็นเขา? โจนปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพราวกับพระเจ้า!

แม้ว่าในปัจจุบันจะมีคนร่ำรวยมากมายในเมืองเฮย์ดอน แต่พวกเขาก็ไม่ได้ติดต่อกับพวกนอกกฏหมายมากนัก

ในเวลานี้พวกเขาทั้งหมดเต็มไปด้วยความสงสัย

แต่เมื่อพิจารณาจากท่าทีของโจนแล้ว พวกเขาก็บอกได้ว่าชายหนุ่มคนนี้น่ากลัวเพียงใด

ทันใดนั้นผู้คนที่อยากรู้อยากเห็นนับไม่ถ้วนก็มองมาที่เขา

คาลวินดูสงบ เขาชี้ไปที่แม็กซ์เวลและถามโจนด้วยรอยยิ้มจางๆ

"ผมได้ยินมาว่าเขาคือน้องเขยของคุณ?"

"ใช่ครับ" หลังของโจนเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

รูปร่างหน้าตาของเขาหยาบกระด้าง แต่จิตใจของเขาละเอียดอ่อนมาก ในเวลานี้เขาเดาได้แล้วว่าแม็กซ์เวลทำให้คาลวินขุ่นเคือง

โจนไม่กล้ายั่วยุคาลวินเพราะแม็กซ์เวล ดังนั้นเขาจึงพูดด้วยความกลัวว่า "ผมจะทำตามคำสั่งของคุณ!"

"ผมคิดว่าคนคนนี้น่ารังเกียจ ช่วยผมจัดการหน่อยสิ!" คาลวินพูดอย่างใจเย็น

"ครับผม!" เมื่อได้ยินเช่นนี้ โจนจึงออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด "พาเขาออกไป!"

แม็กซ์เวลเป็นแค่น้องเขยของเขา โจนคิดว่าเขาสามารถช่วยน้องสาวของเขาหาสามีได้อีกถ้าหากแม็กซ์เวลตายไป

ทันใดนั้นชายฉกรรจ์สองคนก็เดินตรงเข้ามาและนำตัวแม็กซ์เวลที่นอนอยู่ออกไป

เมื่อเห็นดังนี้ ดาเร็นและคนอื่นๆ ต่างก็รู้สึกประหลาดใจ ทุกคนรู้ว่าแม็กซ์เวลจะไม่มีตัวตนอยู่ในโลกนี้อีกต่อไป

"เธอเป็นหลานสาวของแม็กซ์เวล ย้อนไปตอนนั้น ทุกสิ่งที่แม็กซ์เวลพรากไปจากเธอจะต้องถูกส่งคืนกลับมาอย่างครบถ้วน" คาลวินพูดพร้อมกับชี้ไปที่แคธี่

"ได้ครับ! มรดกทั้งหมดของแม็กซ์เวลจะตกเป็นของผู้หญิงคนนี้" โจนสัญญาทันที

"ตกลง" คาลวินค่อนข้างพอใจกับท่าทีของโจน เขาพยักหน้าและพูดกับแคธี่ว่า "เราไม่มีอะไรต้องทำที่นี่แล้ว ไปกันเถอะ!"

"ค่ะ!" ตอนนี้แคธี่ตกอยู่ในภวังค์ ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร เธอก็จะเห็นด้วย

คาลวินเพิกเฉยต่อสมาชิกในตระกูลมูนีย์รวมถึงแขกคนอื่นๆ และเดินจากไปพร้อมกับแคธี่

"คุณโจน ตัวตนที่แท้จริงของชายคนนั้นคือใครเหรอ? ทำไมคุณถึงกลัวเขานักล่ะ?" ดาเร็นถามอย่างคร่าวๆ หลังจากที่คาลวินไปแล้ว

"มีบางอย่างที่คุณไม่อาจรู้ได้" โจนขมวดคิ้ว ไม่มีทางที่เขาจะอธิบายให้คนธรรมดาฟังเกี่ยวกับการสังหารปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่

"คุณมูนีย์ คุณอย่าไปยั่วโมโหเขาจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นจะไม่มีใครช่วยคุณได้!"

คาลวินและแคธี่ออกจากโรงแรม พวกเขาเจอร้านอาหารสำหรับมื้อกลางวัน จากนั้นพวกเขาจึงไปโรงพยาบาลเพื่อพบแม่ของแคธี่

ทันทีที่พวกเขาเข้าไปในวอร์ด แคธี่ก็ตกตะลึง

เธอเห็นผู้เชี่ยวชาญหลายคนล้อมรอบเตียงของแม่และพูดคุยกันอย่างกระวนกระวายใจ

"คุณเจนทรี เกิดอะไรขึ้นคะ?" แคธี่เดินเข้ามาถามหมอคนหนึ่ง

เจนทรีมองเธอแล้วพูดว่า "คุณมาถูกเวลาแล้ว สภาพแม่ของคุณแย่มาก เนื้องอกได้แพร่กระจายไปที่สมองของเธอแล้ว ผมกำลังปรึกษาเรื่องแผนการรักษากับผู้เชี่ยวชาญหลายคนอยู่"

"เอ๊ะ?" ใบหน้าที่สะสวยของแคธี่ถอดสี เธอตัวสั่นด้วยความตกใจและเกือบจะล้มลง